Op een ochtend treft de SIOD 44 voornamelijk Bulgaarse vrouwen in een loods aan, bezig met het knippen van hennep. Uit het onderzoek blijkt dat de vrouwen op de werkplaats de instructie kregen om stil te zijn, hun GSM uit te zetten of in te leveren. Het loon voor het werk was ? 3 á 5 per uur. In het onderzoek was sprake was van meervoudige afhankelijkheid van de werkgever. De werkgever regelde het vervoer en tijdens het werk mocht er geen contact zijn met de buitenwereld. Vooraf was er een groot gebrek aan informatie over de eigen positie (misleiding over de aard van het werk) en het werk werd onder zeer slechte arbeidsomstandigheden verricht. De uitbuiting bleek niet incidenteel, maar onderdeel van een patroon. Verdachten kenden elkaar en hadden al vaker samengewerkt. Het jaarverslag van de Sociale Inlichtingen- en Opsporingsdienst (SIOD) schetst een grimmig beeld van de arbeidsomstandigheden in Nederland. De SIOD is vanwege nieuwe wetgeving extra alert op uitbuiting van werknemers. Zoals zij zelf noemt:,een moderne vorm van slavernij die steeds vaker lijkt voor te komen'. Het is schandalig, zoals met name Oosteuropese immigranten in dit land behandeld worden.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Terwijl de Telegraaf kiest voor een quote over zijn gezin, meldt de Volkskrant over het Metro-interview met Harry van Bommel (SP) dat hij vindt dat zijn partij democratischer kan.
Nee, echt?!
Daar begrijpen we bij de GC-redactie weinig van. Zo’n voorbeeldige partijdemocratie vind je in maar weinig landen.
Van Bommel is volgens eigen zeggen zelfs intern partijdemocraat bij uitstek, na al vier keer voor het scheiden van partijvoorzitterschap en partijleiderschap te hebben gepleit: ‘Dat is eigenlijk niets nieuws.’ Ik vraag me af wat de SP-er hier eigenlijk zegt. Dat hij totaal geen invloed heeft in zijn eigen partij, aangezien Jan Marijnissen deze dubbelfunctie als sinds mensenheugenis heeft vervuld?
De grootste politieke partij van Zwitserland: de rechts-populistische Zwitserse Volkspartij (SVP) opteert voor een stijlloze ‘oplossing’ van de problematiek rondom criminele immigranten. Door een selectieve invoering van Sippenhaftung: een Oud-Germaansrechtelijke traditie waarbij gehele families worden gestraft voor het (wan)gedrag van één familielid zouden kinderen uit migrantengezinnen het wel uit hun hoofd laten om het criminele pad op te gaan. Deportatie van hele families dus als één familielid wordt veroordeeld. Met een ‘smaakvolle’ poster waarbij drie witte schapen één zwart schaap over de grens trappen hoopt de SVP de benodigde 100.000 handtekeningen op te halen voor een referendum. “As soon as the first 10 families and their children have been expelled from the country, then things will get better at a stroke” said Ueli Maurer, President of the Swiss People’s Party SVP. (WashingtonPost)
Het gaat de SVP dus om het schokeffect van de maatregel. Maar waarom als je als overheid teruggrijpt op methoden die ook onder Hitler, Stalin en Mao werden uitgevoerd, waarom ga je dan niet gewoon gelijk een stapje verder? Voor het geslaagde schokeffect zeg maar…? Als de selectieve Sippenhaftung wordt ingevoerd in Zwitserland zal de Europese Unie zich moeten afvragen wat zij aanmoet met dit landje dat maar al te graag profiteert van het economische succes van Europa maar ondertussen weigert haar gemeenschappelijk christenjudeohumanistische waarden te onderschrijven. Diplomatiek, economisch en infrastructureel technisch deporteren, voor het schokeffect?
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
PvdA- en CDA-Kamerleden trekken in grote lijnen dezelfde conclusies: ze vinden dat er behoorlijke vooruitgang wordt geboekt en dat de NAVO in ieder geval moet blijven. Alles wijst op verlenging. De Nederlandse regering heeft de kardinale fout gemaakt door te vroeg te zeggen, dat we zouden blijven. Nu leunen alle NAVO-partners lui achterover. Iedereen voelt de sterke internationale druk op Nederland om te blijven. Bij mij is het omgekeerde gebeurd, ik ben somberder.(…)
Ik heb sterk het gevoel dat er een soort plicht is onder de Kamerleden van de coalitiepartijen tot optimisme. Ze hebben het idee dat ze het niet kunnen maken om weg te gaan en de Afghanen in de steek te laten.
Aldus GroenLinks fractieleider Halsema. Na een werkbezoek met collega-kamerleden aan Afghanistan ziet Halsema verlenging van de missie daar niet zitten. Corruptie, toegenomen papaverteelt, geweld en Afghanen die de vredes/opbouw/vechttroepen zien als een bezettingsmacht: is Nederland het aan de Afghanen verplicht er te blijven, is de aanwezigheid van de Nederlandse troepen zinloos of zijn de troepen zelfs onderdeel van het probleem?
Gerrit Zalm is weg als Minister van Financiën en de VVD klaagt gelijk over het lekken van de begroting. Prinsjedag en het presenteren van de Miljoenennota komen er immers aan. Zoals de GC-redactie al meldde valt er behoorlijk veel te vertellen over de eerste volledige begroting van het kabinet Balkenende IV. Dat is natuurlijk niet de bedoeling. De boterberg die de partij van Mark Rutte op zijn hoofd heeft is echter wel erg groot nu ze in de oppositiebankjes zit.
VVD-Fractiesecretaris Willibrord van Beek piept op hoge toon over het schenden van de afspraak tussen Tweede Kamer en premier Jan Peter Balkenende om tijdig de begrotingsstukken te krijgen. Daarmee bedoelt hij natuurlijk niet ´uit de krant´. Voor het reces debatteerde het parlement nota bene nog met het kabinet hierover! Van Beek vindt belangrijk dat ´dat de Kamer als geheel zich gedegen kan voorbereiden op de Algemene Politieke Beschouwingen.´
Waarom toch altijd dit voorspelbare, Haagse stolp-achtige gedrag vanuit de oppositie. Het zal mensen in het land toch jeuken dat er wat plannetjes al in de krant staan?
Uiteraard is het inlichten van het parlement een uitermate serieuze zaak en cruciaal voor het goed functioneren van de Nederlandse democratie. Maar is het zo dat één persoon meer info krijgt dan een ander? Dat een fractie bevoordeeld wordt en een ander het nakijken krijgt? Nee. Lekken mag niet, maar het gebeurt. Het gejammer van de Volkspartij voor Valsheid en Demagogie is dus alleen voor de bühne.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
“you bring change by working in the system”.
Hillary Clinton daagt haar Democratische opponenten -die haar verwijten dat ze ’te veel establishment’ is- uit met een statement dat je het systeem niet kan negeren als je het wilt veranderen. I’ve learned you bring change by working in the system established by Constitution. You can’t pretend the system doesn’t exist (MyWay.com). Een interessante stelling voor de zelfrechtvaardiging van iedereen die voor keuzes staat als Groenfront of VROM, SP of PvdA, kraak of anti-kraak, ex-moslim of verlicht imam, 911-complotdenktank of AIVD?
Hoeveel fouten kan je maken bij een schijnbaar goedbedoeld democratisch experiment?
Het Utrechts burgemeestersreferendum leert ons dat dit er heel veel kunnen zijn. Het idee van zo’n referendum is toch dat je burgers wilt laten bepalen wie hun stad de komende jaren gaat besturen. Daarvoor is het natuurlijk wel nodig dat de burger het gevoel heeft dat hij zowel passief als actief betrokken is bij het kiezen. Dan moet je het dus niet aanpakken zoals in Utrecht. Laten we even de missers chronologisch voorbij laten komen.
Je begint met een enquête onder de bevolking die je alleen maar in het lokale sufferdje aankondigt (niet handig voor mensen met een nee-nee sticker). Deze enquête wekt de indruk dat je daarmee meebeslist over het profiel van de burgemeester. Deze illusie wordt al snel doorgeprikt als je de uiteindelijke profielschets leest. Vervolgens publiceer je de vacature alleen in de Staatscourant. Slechts insiders en per ongeluk geïnformeerde komen dit te weten of weten uiteindelijk op het juiste moment waar ze het moesten zoeken. Een eerste selectie heeft hierdoor al plaatsgevonden. Toch komen er nog 22 inschrijvingen binnen.
Dan laat je de voorselectie over aan de Commissaris van de Koningin. Achter gesloten deuren spreekt hij met de kandidaten en maakt een voorkeurslijstje. Nul komma nul invloed van de burgers in deze ronde. Daarna gaat het voorkeurslijstje naar de gemeenteraad. Die beslist vervolgens welke twee kandidaten overblijven. Ook weer achter gesloten deuren en ook weer zonder burgers.
Die beslissing valt op 13 september a.s. Daarna hebben de kandidaten precies vier (4!) weken de tijd om campagne te voeren tot de verkiezing op 10 oktober. Dat betekent dat ze in die vier weken (naast de verplichte nummertjes in de achterzaaltjes) ervoor moeten zorgen dat ze voldoende budget hebben en in no time campagnemateriaal op moeten hoesten. Een verloren zaak.
Intussen doet de gemeente er alles aan om toch vooral niet aan de burgers duidelijk te maken op welk moment er gekozen kan worden. De mooie oranje posters op de verkiezingsborden bevatten weliswaar wel de datum van het referendum, maar dat zie je alleen als je er op minder dan 2 meter vanaf staat. Je mist volledig waar het overgaat in het voorbijgaan met fiets of auto. Natuurlijk staat het ook weer in het lokale sufferdje. Maar het probleem daarvan is bekend. Verder ruim je zendtijd in op de lokale omroep, maar die wordt door minder dan 10 procent van de bevolking regelmatig geraadpleegd.
Kortom, geen echte betrokkenheid van de burgers, hoge drempel om mee te doen, geheime procedure in de voorselectie, te weinig tijd om de kandidaten goed campagne te laten voeren en een beroerd PR beleid.
Ik gok dat de opkomst 20 procent is en dat daarmee de keuze gewoon weer door de raad gemaakt wordt.
Maar het ergste aan dit verhaal is dat straks menigeen zal roepen dat mensen niet zitten te wachten op een referendum. Dat het dus maar nooit meer als democratisch instrument gebruikt moet worden. Nee, als je dit soort fiasco’s blijft produceren niet nee. Maar het is wel een stevige schoffering van de burgers.
Op donderdag is het kabinet Balkenende IV het eens geworden over de Rijksbegroting 2008. Vanwege berichten over te verwachten koopkrachtdaling en mogelijk verlies van consumentenvertrouwen, waar GC al eerder over schreef, wordt het spannend om te zien waar de keuzes gemaakt worden door dit kabinet. Dit jaar heeft Balkenende zich voorgenomen dat er bij deze eerste volledige begroting ná het sluiten van het Coalitieakkoord geen plannen naar buiten komen voordat de Miljoenennota gepresenteerd wordt.
De vraag is of dit gaat lukken. Via een nieuw embargo met de pers en de Tweede Kamer moet dit voorkomen worden. De vraag is of elke afzonderlijke minister wel de discipline kan opbrengen om niet uit de school te klappen, of dat andere lekken zich voordoen.
Met een beetje puzzelen kunnen we namelijk al vooraf een behoorlijk voorschot nemen op wat in de Rijksbegroting 2008 staat. Kijkt u even mee naar de eerste puzzel? GC zal de komende weken het nieuws over de begroting blijven volgen.
Een doorkijkje naar de jaren daarna in de begroting:
President Mahmoud Ahmadinejad maakt bekend dat Iran vooruitgang boekt bij het verrijken van uranium. Is de volgende stap een aanval van de Verenigde Staten?
Klik door voor een versimpelde uitleg over wat Iran aan het doen is.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Het belangrijkste speerpunt van Balkenende-IV is de aanpak van 40 probleemwijken, die met de inzet van 3 miljard euro over vier jaar prachtwijken moeten worden. Maar van meet af aan werden vragen gesteld over de haalbaarheid van de plannen, of er niet sprake was van symboolpolitiek en waar het geld vandaan moest komen.
Is het prachtwijkenproject een nieuw maakbare- samenlevingplan, dat weinig zal oplossen? Zal het gebruikmaken van het geld van woningcorporaties juist leiden tot stagnatie van investeringen? Wordt de verstandhouding tussen ministers Bos en Vogelaar beter?
Het welslagen van het probleemwijkenproject is een lakmoesproef. Voor het kabinet als geheel, maar ook voor de rechtvaardiging van de PvdA als partij die midden in de samenleving staat.
Wetenschappelijke kritiek
Het opknappen van huizen en openbare ruimten, vergroten van sociale cohesie door buurtprojecten en meer monitoring op buurt- of wijkniveau. Dat zijn ongeveer de sleutelwoorden van het prachtwijkenproject. Gezien de deplorabele staat van de doelwijken is er weinig aan te merken op een flinke opknapbeurt en sociale cohesie is ook iets goeds. Tegelijkertijd kun je je afvragen of een rechtgelegde stoep, nette grasveldjes en nieuwe voordeuren ook een positieve uitwerking hebben op het gedrag van mensen, wat juist het object zou moeten zijn van het beleid: probleemwijken heten niet zo vanwege bekladde muren en kapotte bankjes, maar omdat de muren beklad zijn en de bankjes kapotgetrapt.