Rookcafé’s, ja of nee?

Van zes op de tien Nederlanders mogen er café's komen waar wél mag worden gerookt. Een opiniepeiling van het AD maakt dat duidelijk. Uiteraard zitten in deze groep waarschijnlijk de rokers, zo'n 30% van de bevolking. Even kort door de bocht genomen is dus ruim 40% van de niet-rokers voor het toestaan van rokerskroegen. Een opvallend hoog percentage als je het mij vraagt. Goed, moeten er dus rokerscafé's komen? Op het eerste gezicht zou je zeggen van wel. Mensen kunnen zelf wel bepalen wat goed voor ze is en als de risico's bekend zijn dan kan je niet anders dan concluderen dat het een puik staaltje betutteling is van de overheid om ze niet toe te staan.

Door: Foto: Sargasso achtergrond wereldbol
Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Nieuwe opsteker voor Brown

Premier Gordon Brown (Foto: Flickr/davepatten)

Het zijn gelukkige weken voor Gordon Brown. Waar zijn reputatie al verbeterde door zijn ingrijpen in de economie, daar raken nu zijn uitdagers, de jonge dandy’s van de Conservative Party, in de problemen. Al eerder hadden diverse vertegenwoordigers van de partij toegegeven cocaine gebruikt te hebben, waaronder de leider van de partij David Cameron, en zijn rechterhand, George Osborne. Het Verenigd Koninkrijk is nochtans betrekkelijk modern, en al te ernstige gevolgen heeft dit zodoende niet gehad.

Maar nu komen er ernstiger onthullingen. Dezelfde George Osborne, naast parlementslid ook de ‘Shadow Chancellor’, d.w.z. woordvoerder van de oppositie op het gebied van de begroting, nog geen 40 en een groot politiek talent, zou gesprekken hebben gevoerd met de Russische zakenman Oleg Deripaska, over een grote donatie aan het campagne-fonds van de Conservatieven. Een zo omvangrijke donatie van een buitenlander is illegaal, maar dat is bij lange na niet het ergste. De heer Deripaska is een miljardair met zeer goede banden met het Kremlin. Van alle Europese landen heeft het Verenigd Koninkrijk misschien wel de moeilijkste banden met Rusland, want naast de Georgische kwestie spelen er ook nog andere zaken, en dan vooral de moord, in Londen, op de dissident Alexander Litvinenko. Een Britse regering die de verkiezingen wint met indirecte steun van de Russische regering is ernstig gecompromitteerd. Brown mag langzaam aan weer hoop gaan koesteren.

Doe het veilig met NordVPN

Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Waterschapsverkiezingen: er valt wat te kiezen

Water (Foto: Flickr/slinky2000)

Het mag dan onzeker zijn of de waterschapsverkiezingen volgende maand doorgaan, en het is ook maar zeer de vraag of de opkomst om te juichen zal zijn, maar op één gebied zijn de verkiezingen als een succes: het grote aantal partijen dat meedoet.

Voor wie het nog niet wist: aankomende maand kunnen we voor het eerst bij waterschapsverkiezingen op politieke partijen stemmen in plaats van op individuen. En aangezien Nederland het land van de vele (lokale) politieke partijen is, betekent dit een geheel nieuwe oogst aan politieke organisaties. Een waar feest voor de politieke nerd. GeenCommentaar geeft een (beperkt) overzicht:

Gevestigde politieke partijen
In de eerste plaats doen er bestaande politieke partijen mee onder hun eigen naam: het CDA doet vrijwel overal mee, de VVD, SGP en PvdA vaak, Christenunie en PvdD soms. Ook bestaande lokale partijen als de Fryske Nasjonale Partij (waterschap Fryslan) en de Tilburgse Volkspartij (Brabantse Delta) doen een gooi naar het waterschapsbestuur.

Partijen onder een andere naam
Een tweede categorie bestaat uit bestaande partijen die -om wat voor reden dan ook- onder een andere naam meedoen aan de verkiezingen. GroenLinks en D66 steunen de milieupartij Water Natuurlijk (doet bijna overal mee), maar het gaat iets te ver om die partij als een simpele voorpost van hen te zien: de kandidaten komen vooral voort uit milieuorganisaties, niet uit de partijen (al is er best wat overlap). Meer lijkt de partij Hollands Tij (Schieland en Krimpernewaard, Delftland en Hollandse Delta) een simpel verlengstuk van Leefbaar Rotterdam te zijn. Nog veel bonter maakt het CDA het in Limburg. In de twee Limburgse waterschappen doet het CDA met maar liefst negen lijsten mee, allemaal onder de noemer “Waterbelang xxx” (bijvoorbeeld Waterbelang Maastricht). Dat grenst toch wel aan kiezersbedrog.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Onzinnig CDA geleuter

Met enige verbazing heb ik op Nu.nl het bericht over het willen stopzetten van loterijsubsidies aan onder andere Greenpeace gelezen. Dit voorstel van de confessionele politicus Jan ten Hoopen wordt onderbouwd met de stelling dat de overheid volgens hem niet haar eigen tegenmacht moet organiseren.

Mij bekruipt de gedachte dat banketbakker Jan niet heel veel van democratie heeft begrepen. Democratie gaat over vrijheid van mening, recht van spreken en initiatiefrecht!  Het probleem met religie aanhangers is, dat zij denken dat er maar één waarheid is. Toevallig is dat altijd de eigen waarheid. Tegenstrevers zijn dwaallichten, die uitgedoofd moeten worden. Subsidie en sponsoring van tegenstrevers is dus eigenlijk het ongewenst verstrekken van dwaallichtbrandstof.

Wanneer we de stelling doortrekken betekent het ook het eind van de financiering van oppositiepartijen. Wat is een oppositiepartij uiteindelijk meer dan een tegenmacht en een lastig blok aan het been van de regering?

Ja maar, wordt door sommigen gesteld: Greenpeace en aanverwante organisaties overtreden de wet! Prima argument, laten we bijstandsmoeders die soms geen licht op de fiets dragen ook meteen korten op hun uitkering!

Naast bovenstaande inhoudelijke waan denkbeelden deugt er natuurlijk ook nog eens opmerkelijk weinig van de redenering dat de overheid haar eigen tegenmacht aan het organiseren zou zijn. De overheid organiseert niets, dat doen de leden van deze bewegingen wel. De overheid financiert overigens in dit verband ook niets! Dat doen de deelnemers aan deze loterijen. Het staat deze deelnemers volkomen vrij om niet deel te nemen en op die manier de subsidiëring van dit soort organisaties te boycotten. Het enige wat de overheid doet is het verlenen van vergunningen. Niet meer en niet minder.

Lezen: Venus in het gras, door Christian Jongeneel

Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.

Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.

Steun ons!

De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.

Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

De linkse last?

Lastdier (Foto: Flickr/Celeste33)

Wat is dat toch met de politieke correctheid die dom rechts links probeert op te dringen. Oh, zei ik politieke correctheid? Ik bedoel natuurlijk nazisympathieën en extremisme. Of bedoel ik nou allebei?

Want het ene moment ben je een theeleutende geitenwollensok die maar blijft praten en praten om de problemen poldermodellerig op te lossen met een veel te grote hoeveelheid regeltjes, het volgende moment ben je een bloeddorstige krakert die anarchie wil en aanslagen pleegt.

Waar je als rechts persoon, even kort door de bocht, staat voor ongebreideld consumeren, je niks aantrekken van het milieu en zoveel mogelijk geld verdienen, sta je als links persoon voor consuminderen, je druk maken om het milieu en voor het spreiden van inkomen. En iedereen die dom rechts is zal er zeker van zijn dat je dat ook uitdraagt, anders ben je hypocriet. En datzelfde rechts laat ook geen moment onbenut om dat te benadrukken.

Zo moet links treuren om de dood van Haider, want “linksmensen” vinden elk leven toch even belangrijk?

Als rechtgeaard linksmens mag je je ook niet afzetten tegen de trein (ook al is het duidelijk cynisch), want links vindt het milieu toch zo belangrijk?

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Aandelen voor Obama

Krioelende beursvloer (Foto: Flickr/bbcworldservice)

Handel is handel. Of het nu virtueel is of niet. Ook in politiek kun je handelen natuurlijk. In Nederland kennen we BinnenhofSX (gratis) en PAM (betalen), in Amerika is er een veelvoud aan politieke aandelenmarkten. Een gerenommeerde en vaak geciteerde markt is Intrade, waar je overigens wel echt geld instopt. Naast veel opiniepeiling en een beetje fingerspitzengefühl is het ook aardig om de markten in de gaten te houden. Wie wordt volgens de (ver)kopers op Intrade de nieuwe president?

Niet verassend: ook zij tippen Obama. En niet zo zuinig ook: het aandeel ‘Obama wint’ staat op 84.0, wat correspondeert met een geschatte kans die even zo groot is. Behalve op de presidentsverkiezingen kun je ook handelen in aandelen in specifieke races voor de Senaat en het Huis van Afgevaardigden. Je kunt ook per staat handelen in de verwachte uitkomst. Dat is een interessante markt, omdat het in de VS natuurlijk gaat om de kiesmannen die per staat – winner takes all – worden toegewezen. Ik heb er maar even een grafiekje van gemaakt:



Hierboven zie je de verdeling van de kiesmannen aan de hand van de markt op Intrade. Meest rechts zie je in rood en blauw eigenlijk het absolute minimum dat Obama en McCain zouden moeten kunnen halen. Dit zijn de staten waar een van de kandidaten een kans van 90% of meer wordt toegedicht om te winnen. Meest links zie je de verdeling als je de cijfers op Intrade als verkiezingsuitslagen zou beschouwen. Ook op deze manier lijkt Obama fors te gaan winnen. Als je de lat iets lager legt – dus als de markt Obama 80% of meer kans geeft een staat te winnen, dan haalt hij met gemak de kiesdrempel van 270 kiesmannen. Als je streng wilt blijven en de lat op 90% legt, dan is het vrij ondenkbaar dat Obama van de 220 kiesmannen die dan onbeslist zijn er minder dan een kwart zou weten te winnen.

Lezen: Bedrieglijk echt, door Jona Lendering

Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Liever geen neger?

Foto: Flickr/TIO...

Je zou het in het geweld van al het positieve nieuws bijna vergeten, maar Obama is echt wat je noemt een ‘African American’. Daarvan is naast zijn huidskleur geloof ik niet zo heel veel te merken, maar voor sommige mensen is zo’n donkere tint eigenlijk al te veel van het goede. De vraag die opiniepeilers en andere politieke betrokkenen dan bezig houdt: zeggen die mensen dat ook eerlijk? Volgens sommigen niet, en dat noemen we dan het Bradley-effect. In het kort: wel tegen een opiniepeiler zeggen dat je op de zwarte kandidaat stemt, maar in het stemhokje stiekem op de blanke kandidaat stemmen. Geldt dat nu voor Obama ook?

Eerst maar eens even naar de naamgever van het effect: Tom Bradley. Hij verloor in 1982 de verkiezingen voor het gouverneurschap van Californië, terwijl hij in de peilingen de hele tijd voor had gestaan. Dat moest wel aan zijn huidskleur liggen, vond tenminste één onderzoeker, en het Bradley-effect was geboren. Elke zwarte kandidaat die het daarna op de verkiezingsdag slechter deed dan in de peilingen kreeg het Bradley-effect aangesmeerd. Dat is alleen al merkwaardig omdat het heel normaal is dat op de verkiezingsdag nog verschuivingen plaatsvinden, of een bepaalde trend wordt versterkt. Achteraf gezien is het ook merkwaardig omdat het gewoon niet waar was. Zegt tenminste de man die in 1982 de peilingen verzorgde voor de tegenstander van Bradley. Volgens hem was het gat tussen de twee op de dag voor de verkiezingen tot 1% geslonken. Tel daar nog bij op dat Bradley het wapenbezit wilde reguleren en de Republikeinen hun briefstemmers met succes aan het stemmen hadden gekregen en de conclusie moet eigenlijk zijn dat Bradley´s nederlaag hoogstwaarschijnlijk niet aan zijn huidskleur heeft gelegen.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Oneerlijke concurrentie of wisdom of crowds?

Een wijze menigte? (Foto: Flickr/davidChief)

Er wordt wel eens gezegd dat in de VS de verkiezingen gekocht worden. De kandidaat met het meeste geld kan immers de meeste zendtijd kopen en op die manier vaker doordringen in de huiskamers van de kiezers. En ook in de politiek geldt: bekend maakt bemind.

Voor zover ik kon nagaan klopte het in ieder geval de afgelopen drie verkiezingen. In 2004 wint Bush het qua campagnegeld van Kerry, in 2000 wint Bush dit van Gore en in 1996 haalt Clinton veel meer geld binnen dan Dole. De correlatie lijkt er dus weldegelijk te zijn.

Dat in het achterhoofd houdend, lijkt ook de race van 2008 een gelopen zaak. Obama loopt aan alle kanten McCain voorbij. In Amerika maken mensen zich hier zorgen over, en redeneren dat de verkiezingen “gekocht” worden door de partij met het meeste geld.

Een logische gedachte, maar deze gaat wel voorbij aan een mogelijke alternatieve verklaring: bedrijven en mensen zijn niet gek. Iemand is veel minder geneigd geld te geven aan een kandidaat die het toch niet gaat worden. Daarmee verspil je geld, aangezien de verliezer niks in de melk te brokkelen heeft na de verkiezingen. Een bedrijf zal dan ook eerder een donatie doen aan de partij die -volgens het bedrijf- de meeste kans maakt op het presidentsschap.

Doneer!

Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.

In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.

Lezen: De BVD in de politiek, door Jos van Dijk

Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Gemeenten: meer vrijheid om te beleggen?

Appelbomen in Grouw, dik 600 euro per bewoner kwijt (Foto: Flickr/Sybren Stüvel)

Gemeenten, provincies en waterschappen hebben in totaal een bedrag van 225,8 miljoen euro uitstaan bij de banken Lehman Brothers, Landsbanki Islands en Kaupthing HF Investment Bank, meldt Binnenlands Bestuur. Dat is veel geld, maar ook weer niet zoveel dat een van hen dreigt om te vallen. Kennelijk zit er bij decentrale overheden zoveel geld opgepot dat het verlies van zo’n bedrag de normale gang van zaken niet raakt.

Al die overheden houden zich – zo valt te hopen – netjes aan de Wet financiering decentrale overheden (wet FiDO). Die werd in het leven geroepen nadat de provincie Zuid-Holland voor dik twintig miljoen euro de boot in ging in de Ceteco-affaire, in de nasleep waarvan bleek dat er bijna een miljard uitstond of aan toezeggingen gedaan was.

Vorig jaar al vroeg PvdA-kamerlid Pierre Heijnen zich af of de wet FiDO niet openingen liet voor een nieuw debacle, maar zijn twijfels werden weggewoven. Het kader werkte. Sterker nog, lagere overheden vonden dat ze wel wat meer autonomie mochten krijgen. Daar ging de discussie over.

En daar moet de discussie over blijven gaan, als het aan de Vereniging Nederlandse Gemeenten ligt. Toen Wouter Bos vorige week suggereerde dat de teugels strakker aangetrokken moesten worden, reageerde de VNG prompt dat dit paniekvoetbal was. Tsja, zo kun je natuurlijk redeneren. Een kwart miljard kwijtraken is geen ramp, daar hoef je heus je financiële beleid niet voor aan te passen.

Vorige Volgende