Hoewel ik normaliter geen groot aanhanger ben van protest- of one-issuepartijen, denk ik dat het momenteel hoog tijd is voor het oprichten van de nieuwe ARP, de Anti Religieuze Partij. Een partij die in tegenstelling tot ‘de oude ARP‘ als doel heeft het uitbannen van de huidige steeds sterkere religieuze en godsdienstige invloeden op onze samenleving en ons politieke bestel.
Op zich heb ik geen grote problemen met (persoonlijke) geloofsbeleving. Wanneer iemand het nodig acht een hogere macht als God, Allah, Jahweh, Vishnoe, Ra, Zeus, Wodan, Quetzalcoatl, Ometeotl, Manannán mac Lir, het Vliegend Spaghettimonster of één van de naar schatting 28 miljoen andere door de eeuwen heen bedachte goden te aanbidden, dan moet hij of zij dat vooral zelf weten. Wanneer diezelfde persoon dit aanbidden zo belangrijk vind dat hij of zij daarvoor een organisatie met bijbehorend gebouw (tempel, kerk, synagoge, moskee, Jagrti) en handleiding (Bijbel, Koran, Tenach, Smriti, Codex Regius, Ginza Raba of Goeroe Granth Sahib) wenst op te richten dan is dat ook weer geen groot probleem.
Echter, daar stopt het! Of het een religieus persoon moet worden toegestaan om zijn of haar eigen kinderen te hersenspoelen en indoctrineren met de eigen dogmatische waarheden is al uiterst twijfelachtig. Zit er veel verschil in schade tussen een religieuze opvoeding en bepaalde vormen van geestelijke mishandeling? Heeft onderzoek niet uitgewezen dat er een relatie zou kunnen bestaan tussen een religieuze opvoeding en het ontwikkelen van een borderline-stoornis? Of het een religieus persoon moet worden toegestaan de eigen waarheid op te dringen aan anderen is nog twijfelachtiger. Waarom is non-religieuze chantage en bedreiging niet toegestaan en zou dat opeens wel mogen wanneer het om zoiets abstracts en discutabels als ‘god’ of ‘leven na de dood’ gaat.