Quote van de Dag: Meningendemocratie

"We moeten waakzaam zijn voor een meningendemocratie. Het komt meer voor dan vroeger. Het kan voorkomen dat ik of mijn collega's ter verantwoording worden geroepen, omdat iemand een mening over iets heeft. Het is dan niet van belang kennelijk hoe zwaar we die mening moeten wegen en of dat ook gestaafd wordt door onderzoek." Minister Rouvoet waarschuwt voor de meningendemocratie. Verder denkt hij dat de kloof tussen burger en politiek niet groter is geworden. Integendeel: "We moeten uitkijken dat de afstand juist niet zo klein is geworden dat regering en parlement direct reageren op de veronderstelde mening van de bevolking."

Door: Foto: Sargasso achtergrond wereldbol
Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Over donaties, potten en ketels

, door

Er is een kromme discussie ontstaan na de NOVA-uitzending over de donaties aan de politieke partijen. De insteek van NOVA was ook niet zo slim. Twee partijen konden een andere partij verwijten dat die donaties kreeg van rechtse organisaties uit de VS en Israël en ze daarom niet openbaar maakte.

Maar daar gaat dit punt niet over. Een van de partijen die haar subsidies wel openbaar maakt, is de PvdA. En laat de politieke huuronderzoeker Bjorn van DDS nou een leuk punt gevonden hebben. Een oud-directeur van de ING doneert een paar duizend euro. Dus de suggestie is makkelijke geleverd dat de PvdA omgekocht is door ING en dat ze daarom zoveel staatssteun kregen.

Het is begrijpelijk dat een blogger zoiets doet. Echter, de zaak krijgt een nare smaak wanneer de PVV dit belangrijk genoeg vindt om kamervragen over te stellen.
Dus voor het goede begrip, de partij die weigert bekend te maken wie haar donateurs zijn, verwijt een partij die er alles aan doet om transparant te zijn dat ze omkoopbaar zijn.

En die ene blogger trapt nog even door richting alles wat links is (oftewel niet PVV) en verwijt GroenLinks niet transparant genoeg te zijn. En nergens iets zeggen over de PVV waarmee hij onder een hoedje speelt. Zou hij soms betaald worden door de PVV?

Lezen: Venus in het gras, door Christian Jongeneel

Mededeling

Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.

Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Quote van de Dag: Recht op Leven

, door

“In de zaak-McCann uit 1988 waarbij drie IRA-terroristen door een speciale Britse legereenheid bij hun arrestatie in Gibraltar doorzeefd werden met kogels, oordeelde het hof dat de militairen op basis van de informatie die zij hadden (de terroristen zouden wapens op zich dragen) bij de arrestatie rechtmatig mochten schieten, zelfs met de dood tot gevolg. Vervolgens oordeelde het hof echter wel dat het Verenigd Koninkrijk artikel 2 van het verdrag ? met daarin het recht op leven ? had geschonden, omdat het onder meer ontbroken had aan goede planning en communicatie: de arrestanten bleken ongewapend. Kort gezegd: individuele militairen konden een beroep doen op noodweer, maar de staat kon dat niet.”

“Deze standaardrechtspraak van Straatsburg leidt tot de vraag of de gebreken die het COT in planning, communicatie en organisatie bij de Rotterdamse politie heeft geconstateerd, moeten leiden tot de conclusie dat de Nederlandse staat in het licht van het Europees Verdrag tot Bescherming van de Rechten van de Mens het recht op leven heeft geschonden.”

Ombudsman Alex Brenninkmeijer verdedigt zijn standpunt dat de Nederlandse Staat in Hoek van Holland mogelijk mensenrechten heeft geschonden in het NRC van dinsdag.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Beste politicus aller-Balkenende-tijden

, door

GC heeft ruimte voor gastloggers. Vandaag onze maandelijkse gast, P.J. Cokema, die de beste politicus van het Balkenende-tijdperk wist te vinden.

Nou, in grote eenstemmigheid mag Alexander Pechtold zich politicus van het jaar noemen. Zowel het publiekspanel van EenVandaag, als de parlementaire pers waren het roerend eens. Enige dwarsligger was de Tweede Kamer, die om een of andere onduidelijke reden Mark Rutte alle lof toezwaaide.

Balkenende heeft nog krap anderhalf jaar te gaan en daarom leek het me wel aardig eens te kijken wie de beste en slechtste politicus van het Balkenende-tijdperk is. Om dat te bepalen heb ik een uiterst simpele methode gebruikt. Alle uitslagen van EenVandaag, Tweede Kamer en de parlementaire pers verzameld, voor zover dat te vinden was. Alleen het jaar 2002, de aftrap van het Balkenende epoche, ontbrak. Maar van 2003 tot nu was het wel te vinden (Bronnen: EenVandaag, NOS, Wikipedia).

De drie beste en de drie slechtste op een rij gezet. Vervolgens elke nummer één 3 punten toegekend, de nummers twee uiteraard 2 punten en de nummers drie kregen 1 punt. De parlementaire pers is in 2005 gestopt met het benoemen van een slechtste politicus. Geeft niet, want dat zou de uitslag vooral in positieve zin beïnvloeden. Tja, en toen maar alles opgeteld. Tot slot de punten die politici verdienden met de waardering ‘slechtste’ afgetrokken van hun ‘beste’ score.

Lezen: Bedrieglijk echt, door Jona Lendering

Mededeling

Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

KSTn | Al uw DNA is van de Staat

, door

Logo kamerstukken van de dagZo, eindelijk eens een wet die inbreuk gaat maken op de privacy te pakken voor hij überhaupt in de Tweede Kamer besproken is. Dit maal gaat het om een wetsvoorstel om ook DNA af te nemen van verwanten van verdachten van misdrijven.
In mijn woorden gaat het dan om het volgende. Er is een misdrijf gepleegd en daar zijn DNA sporen aangetroffen. Ze verdenken iemand van dit misdrijf, maar hij/zij is nergens te vinden (of misschien al dood). Dan nemen ze DNA af van broers/zussen/moeders/vaders/dochters/zoons/ooms/tantes/etc…, wie er ook maar wel beschikbaar is. Aan de hand van dat DNA kunnen ze dan zien of het DNA dat gevonden is in ieder geval behoort tot iemand uit die familie.

Op zich een slimme zet natuurlijk. Maar er zit een hele grote schaduwzijde aan deze oplossing. Al het DNA wordt opgeslagen en net zo lang bewaard als nodig is voor het onderzoek en veroordeling.
Verder tast het natuurlijk de privacy (inbreuk op de lichamelijke integriteit) van de verwanten aan. En niemand kan garanderen dat er niet nog veel meer gebeurt met het toch al verkregen DNA (denk aan de AIVD die het ten alle tijden tussendoor mag opvragen en bewaren).
Om nog maar niet te spreken over de zwakke argumentatie voor dit wetsvoorstel. Die luidt als volgt: “De positieve ervaringen in Engeland laten dat onder meer zien. Mede dankzij verwantschapsonderzoek is daar een aantal zaken opgelost en zijn de daders berecht.”

Het zijn kleine stapjes en ze zijn verdedigbaar. Het probleem lijkt niet zo groot. De volgende stap is het afnemen van DNA van iedereen die in een straal van een kilometer van een misdrijf was op of rond het moment dat het gebeurde. Kunt u toch niet op tegen zijn, nietwaar? En waarom daarna niet gelijk maar van iedereen het DNA in een database gestopt. Spaart een hoop werk. Wat kan het ons schelen dat het matchen van DNA in 3 procent van de gevallen een ander aanwijst. Jammer dan.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Struikeltango voor drie Antillen

, door
Kralendijk, Bonaire (Foto: Flickr/Brian and Shannon)

Drie van de Antillen (Bonaire, Sint Eustatius en Saba) worden een soort gemeenten van Nederland, zo is de bedoeling. Dat leidt tot een heleboel grondwettig gedoe, want de drie eilanden krijgen niet alle rechten en plichten van gewone Nederlandse gemeenten. Ze hebben bijvoorbeeld minder grip op hun eigen financiën. Omdat de eilanden niet onder de Nederlandse grondwet vallen, is artikel 1 niet van toepassing, met als gevolg dat het homohuwelijk er niet bestaat.

Kortom, er wordt geschipperd met de ‘bijzondere gemeenten’ op een manier die bij hun Nederlandse equivalenten volstrekt onaanvaardbaar zou zijn. De Tweede Kamer was dan ook zeer kritisch over de voorstellen en nam vorige week een karrenvracht moties aan die staatssecretaris Ank Bijleveld nog net niet onder curatele stelt in het dossier. Hoogleraar staatsrecht Douwe Jan Elzinga zette de bezwaren op een rijtje met als conclusie: “Het betekent (…) dat de regering en de Raad van State geen zuivere grondwettoets hebben uitgevoerd.”

Elzinga komt echter ook met een aardige loophole waar Nederlandse gemeenten gebruik van zouden kunnen maken om aan een gekozen burgemeester te komen. In de huidige voorstellen kunnen de Antillen namelijk ook de grondwet omzeilen inzake burgemeestersbenoemingen. Wanneer – willekeurig voorbeeld – Texel eenzelfde bijzondere status krijgen als de Antilliaanse eilanden, zou het zijn burgemeester kunnen gaan kiezen. Voor Staphorst zou zo’n status aantrekkelijk kunnen zijn om homohuwelijk, abortus en euthanasie buiten de deur te houden.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Quote van de Dag: Tony Blair

, door

“Washington turned his head and he couldn’t resist the stage or the glamour it gave him.”

Ken Macdonald, tot vorig jaar de Britse ‘Director of Public Prosecutions’ (hoofd van het openbaar ministerie), heeft geen goed woord over voor Tony Blairs erkenning dat hij Irak ook had aangevallen als hij had geweten dat er geen massavernietigingswapens waren.

Lezen: De BVD in de politiek, door Jos van Dijk

Mededeling

Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.

Vorige Volgende