Ja, je leest het goed, de mens heeft de Neanderthaler als soort de dood in geconsumeerd. Dit wijst onderzoek uit van Fernando Rozzi van het Franse Centre National de la Recherche Scientifique. Hij trof namelijk in een nederzetting van mensen een Neanderthaler-bot aan met daarin dezelfde soort inkepingen als die op andere botten, waarvan het vlees geconsumeerd is. Rozzi claimt dat de mens het vlees van Neanderthalers at, hij de schedel als trofee hield en van de tanden een ketting maakte. Rozzi: "Jarenlang is geprobeerd om het bewijs van kannibalisme te verbergen, maar ik denk dat we moeten accepteren dat dit heeft plaatsgevonden". Gelukkig wordt er nog wat aan wederhoor gedaan tegen het eind van het artikel, en daar leveren andere wetenschappers voorzichtig kritiek. Ook in het originele artikel in de Guardian is nog wat kritiek te vinden. En terecht. Sterker nog, ze hadden met de kritiek moeten beginnen. Want waar baseert Rozzi zijn claims op? Op dat ene bot? Kan je daarmee het uitsterven van een soort verklaren? En waarom noemt hij het kannibalisme? Hoe dicht ze ook bij de mens stonden, het is technisch gezien een andere soort. Feit is dat de beste man wel één kaakbot heeft gevonden, en daaraan vergaande conclusies verbindt. Dat is een teken van slechte wetenschap. Zijn ontdekking verdient zeker nadere bestudering, maar zonder dat kwalificaties als "uitsterven" en "kannibalisme" er aan worden verbonden. Maar ja, het bekt natuurlijk wel lekker.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
De kop van het persbericht is duidelijk: “12% minder brandstofverbruik door navigatiesysteem“. Dat is fantastisch! Iedereen verplicht zo’n ding. Je verdient het in een jaar terug en de overheid haalt ineens zonder moeite de komende jaren haar CO2-reductiedoelstellingen. Feest!
Toch?
Mmmm, toch maar eens goed kijken naar dat onderzoek voor de zekerheid en zien hoe zich dat vertaalt naar onze werkelijkheid van alle dag.
Dan blijkt dat er toch wat kanttekeningen te plaatsen zijn. De studie is gehouden in twee grote Duitse steden. Stadsverkeer heeft toch een ander karakter dan het reizen tussen steden zoals dat in Nederland veel plaatsvindt. Het is dus maar de vraag of het onderzoek representatief is voor al het rijgedrag, met name in Nederland.
Vervolgens staat er dat de proef uit 2100 individuele ritjes bestond over een totale afstand van 20.000 kilometer. Dat betekent dat de gemiddelde rit minder dan 10 kilometer was. Zo uit mijn hoofd is de gemiddelde autorit in Nederland al iets meer dan 15 kilometer. Daarnaast was het onderzoek gesplitst in drie groepen. Dus dat zou betekenen dat iedere groep ongeveer 700 ritjes maakte. Niet zo’n hele grote steekproef dus.
Maar projecteer het eens op de eigen situatie. De conclusie van het onderzoek is dat je dan bij 20.000 kilometer in een jaar rijden (dat doen redelijk wat mensen) je 2.500 kilometer niet hoeft te rijden.
Hoe vaak rijdt u een route die u niet kent? Waarschijnlijk is 70% het vaste woonwerkverkeer waar voor de meeste mensen weinig meer te optimaliseren valt. Dan is nog eens 10% familie en kennissen die u bezoekt. Blijft over 4000 kilometer per jaar op nieuwe en onbekende routes. Heel moeilijk om daar 2500 kilometer vanaf te halen, zoals het onderzoek stelt.
Afgelopen week startte de honderdste campagne van de Stichting Ideële Reclame: deze keer een campagne tegen ‘Onbewust asociaal gedrag‘. En net als al die eerdere campagnes zal ook deze niet tot een gedragsverandering leiden. Sterker nog, de eerdere campagne ‘Geef kinderen hun spel terug’, je weet wel, met die scheldende ouders langs het sportveld van hun kind, heeft geleid tot meer onderlinge wrevel bij ouders, waarbij zij zichzelf uiteraard van geen kwaad bewust zijn.
Zelfs SIRE is het ermee eens: de campagnes zorgen niet voor de gewenste gedragsveranderingen. Dat is dan ook niet meer het doel van de organisatie volgens Jantien Anderiesen, de directeur van SIRE, in een artikel in de katern Kennis van de Volkskrant. “We hopen dat mensen, doordat we ze een spiegel voorhouden, aan het denken worden gezet”.
En dan dus hun gedrag veranderen. De houding van SIRE kan als volgt beschreven worden: De filmpjes werken aantoonbaar niet, maar we hopen van wel.
Ach, kwaad kan het niet, en ik kan wel meekomen in de hoop van de organisatie, ondanks dat het soms wat betuttelend is. Wat me echter wel verwonderde is de volgende uitspraak van Jaap van Ginneken, communicatiewetenschapper en psycholoog, later in het artikel: “Niet asociaal zijn betekent ook: niet grof doen. Maar zet de televisie aan en er wordt grof gedaan. Denk je dan dat het helpt om na een programma van Paul de Leeuw zo’n filmpje uit te zenden? Dat je op die manier ongedaan maakt wat eerst is aangericht?”
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
“Twitter has enjoyed a nice ride over the last few months, but it will not be able to sustain its meteoric rise without establishing a higher level of user loyalty.”
Zestig procent van de twitteraars stopt na een maand met Twitter, aldus een onderzoek uitgevoerd door Nielsen Online. Op den duur zal de groei van Twitter terugvallen tot ongeveer tien procent, omdat de nieuwe aanwas niet opweegt tegen het aantal vertrekkende mensen. Hoor ik iemand Second Life roepen?
De woensdagmiddag is op GeenCommentaar Wondere Woensdagmiddag. Met extra aandacht voor de nieuwste ontwikkelingen in Wetenschap- en Techniekland.
Een echte belangrijke maatschappelijke vraag kan je het niet noemen, maar in de categorie ’toch leuk om te weten’ zochten onderzoekers Nicholas Rule and Nalini Ambady naar een wetenschappelijk antwoord op de vraag of mensen het vermogen hebben om homo’s van hetero’s te onderscheiden. Ofwel, bestaat er zoiets als een gaydar.
Het vermogen om de seksuele voorkeur bij mensen te detecteren was al eerder aangetoond bij pratende mensen op video, maar Rule en Ambady vroegen zich specifiek af of we het ook aan een gezicht alleen kunnen aflezen. Hiertoe onderwierpen ze 90 personen aan een test: zij kregen 90 gezichtsfoto’s, geplukt van een online datingsite, te zien. En inderdaad, zowel mannen als vrouwen wisten de homo- en hetero-gezichten boven kansniveau van elkaar te onderscheiden.
Wat nog opvallender is, is dat dit ook het geval was als de foto’s slechts 50 milliseconden getoond worden. Deze manipulatie zorgt ervoor dat de foto’s niet bewust waargenomen worden, maar als het ware door het primitieve gedeelte van het brein verwerkt worden.
De onderzoekers vertrouwden de uitslagen zelf ook maar matig en ze herhaalden deze onder nog gecontroleerdere omstandigheden. Zo gebruikten ze alleen maar fotos die niet door de mensen zelf waren uitgezocht om ‘zelfpresentatie’-effecten uit te sluiten. Ook fotoshopten ze haarstijlen weg en probeerden ze het met foto’s van alleen de oog- of mond-regio. In alle gevallen bleken de resultaten stand te houden: de proefpersonen waren in staat om, beter dan gokken, seksualiteit in te schatten.
“Ai, antisemitisme is nog springlevend in Europa”, was mijn eerste reactie, toen ik dit stukje las:
“An Anti-Defamation League report published on Tuesday showed that nearly half of the Europeans surveyed believe Jews are not loyal to their country and more than one-third believe they have ’too much power’ in business and finance.
The study further showed that 31% of the respondents across Europe blame Jews in the financial industry for the current global economic crisis.”
Maar goed, je hebt onderzoeken en onderzoeken. Dus toch maar eerst even gekeken hoe dit onderzoek is uitgevoerd. Statistisch gezien uitstekend, prima verdeling en representatieve steekproef.
Maar dan de vraagstelling. U kunt antwoorden “probably true” of “probably false” op de volgende vragen:
1) Jews are more loyal to Israel than to this country.
2) Jews have too much power in the business world.
3) Jews have too much power in international financial markets.
4) Jews still talk too much about what happened to them in the Holocaust.
Beste mensen van de Anti-Defamation League, ik snap waar jullie voor willen opkomen, maar met dit soort stupide, sturende onderzoeken bereik je volgens mij precies het omgekeerde. Je stereotypeert jezelf en vraag vervolgens of iemand daar ongeveer mee eens is. Het verbaast me nog dat de percentages zo laag zijn.
Probeer volgende keer eens een neutrale vraag als “Wie heeft er volgens u teveel macht in de financiële wereld’? Zonder dat mensen mogen kiezen uit een antwoord dus!
Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.