Soms is het fijn om geen gelijk meer te hebben. Vorig jaar heb ik drie keer een stevig aantal kamervragen bestudeerd. Ik kwam toen tot de zogenaamde Constante van Steeph: Het werk van Nederlandse Tweede Kamerleden wordt altijd voor driekwart bepaald door de media. Deze constante blijkt niet meer zo constant te zijn. Bij mijn laatste meting van 202 kamervragen uit mei en april kwam ik uit op 65%. Een verbetering dus en dat mag ook wel eens gezegd worden. Afijn, hier de scores per partij: Partij Kamervragen Nav mediabericht PVV3083% CDA3577% SGP475% GL1872% SP3770% D661267% PVDA2162% PvdD3250% VVD1850% CU650% Verdonk333%
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
Toen ik afgelopen zondag een fragment van KRO’s Reporter over Nederwiet mee kreeg, dacht ik dat ze teveel praktisch onderzoek hadden gedaan en dus onder invloed de teksten hadden geschreven:
“De totale omzet van de branche bedraagt circa twee miljard euro. Dat is net zo veel als de omzet van het openbaar vervoer in Nederland.”
Pardon? De NS alleen al is goed voor 4 miljard. Dus waar ze die onzin vandaan halen is me een raadsel.
Ik liet het echter rusten, want wie vindt dat nou interessant.
Tot ik gisteren via Engeland het volgende bericht las:
“Cannabis nets the Dutch treasury more than £300 million a year and has become one of the country’s top cash crops, new figures show.”
En dat die getallen rechtstreeks uit KRO’s Reporter kwamen. Dus ik vroeg me af, als dat getal van het Openbaar Vervoer er naast zit, kloppen die andere getallen dan wel?
Reporter becijferde in haar programma dat de staat wel eens 400 miljoen euro zou kunnen verdienen aan de coffeeshops. Dit bericht werd netjes overgenomen door diverse kranten.
Dat is natuurlijk lekker, zo’n bedrag. Maar is het ook een realistisch bedrag. Reporter extrapoleert vanuit een bekende coffeeshop de omzetcijfers naar een landelijk getal van 265.000 kilo en hangt daar een prijskaartje aan van 2 miljard (ah, daar is dat getal weer) waar vervolgens de belastingdienst 400 miljoen afsnoept.
Aangezien er geen afzetcijfers per coffeeshop zijn, is het niet eenvoudig om te bepalen hoe realistisch die 265.000 kilo is.
Daarom maar een poging om dat uit te rekenen langs de weg van de consument. Volgens Trimbos heeft 5,4% van de Nederlanders tussen de 15 en 64 jaar in het afgelopen jaar softdrugs gebruikt. Hoeveel mensen zijn dat? Daarvoor gebruiken we de cijfers van het CBS. Ik heb van de groep 0-20 jaar 1/3 genomen (iets ruimer en realistischer dan die 15 jaar) en ik heb alle mensen boven de 80 buiten beschouwing gelaten. Voor 2007 kom ik dan op 13.119.081 mensen. 5,4% daarvan is 708.430.
Nu rookt vast niet die hele populatie evenveel. Dus heb ik het maar even in vier stukken ingedeeld:
1 – We nemen een kwart incidentele gebruikers: 1 keer per maand 2 joints.
2 – We nemen een kwart recreatie gebruikers: 1 keer per week 2 joints
3 – We nemen een kwart regelmatige gebruikers: 1 maal daags een joint
4 – We nemen een kwart zware gebruikers: 3 maal daags een joint
“De wereld wordt niet één elektronisch dorp, zoals Marshall McLuhan voorspelde; de bestaande dorpjes, de lokale netwerken dus, structureren de wereldomspannende netwerken op het internet.
En de beperkte, vaak besloten netwerken op het internet worden teruggekoppeld naar de eigen plaatselijke omgeving. Nieuw is dat de culturele en politieke en geestelijke elites daar niet zoveel meer over te vertellen hebben.”
Uit de lezing van Abram de Swaan tijdens het 20 jarige jubileum van het Stimuleringsfonds Nederlandse Culturele Omroepproducties, vandaag gepubliceerd in het NRC (deel 1, deel 2).
Niet alleen zegt hij dus dat McLuhan eigenlijk ernaast zat, hij geeft ook aan dat de elites afgedaan hebben. Helaas ontkracht hij zichzelf op dat laatste punt in het slot:
“In dat eindeloos heen en weer van site tot site en tussen lokale en virtuele netwerken zullen zich op het web geleidelijk mensen manifesteren die gezag uitoefenen op een bepaald terrein, voor een specifiek gehoor, binnen een gegeven sector van het internet. Zij worden de nieuwe gidsen, de poortwachters en smaakmakers waarop anderen zich kunnen oriënteren.“
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Vandaag gaan Robbie Muntz en Paul Jan van de Wint drie uur lang praten met de man waarvan de haardos verwoest is door waterstofperoxide. Drie uren, dat zijn twee voetbalwedstrijden of één aflevering van Zomergasten. Als je zoveel tijd hebt, kun je alles aan Weird Gilders vragen wat je maar wilt. ‘Peroxide, punkmuziek en de liefde‘ zijn thema’s die sowieso aan de orde zullen komen, maar wat Muntz vooral wil weten is wie de kapper van Wilders is. Die vraag is echter zonde van de tijd. Sargasso’s Uiterst Luie Mediawatcher (SULM) herinnerde zich namelijk dat de Jakhalzen dat recent al uit hadden gezocht. Kapper Philippe (zonder achternaam) bezorgt tsunami-Geert al 23 jaar dat leipe uiterlijk. Nu Robbie en Paul Jan deze vraag links kunnen laten liggen, ontstaat er ruimte voor een nieuwe. De Babbelbox vraagt: welke vraag zou u Wilders willen stellen?
Ergens een week of twee geleden waren de uitreikingen van de Dutch Bloggies. Omdat ik ietwat afgeleid was, heb ik het dit keer niet zo direct gevolgd. Maar in mijn poging de leesachterstand in te halen, merk ik dat ook dit jaar de DB’s weer voor de nodige ophef hebben gezorgd. En dan specifiek in de categorie politiek. Wij waren één van de genomineerden in de eindronde, net als vorig jaar toen het ook een zootje werd. Nu is dit stukje er niet om alsnog te proberen de eer naar ons toe te trekken. Als iemand het namelijk verdient, is het wel David Rietveld. Zoveel originele initiatieven verdienen een grote pluim. En dat David nauwelijks buiten zijn eigen partij kijkt (duh) is ten eerste niet waar en ten tweede niet relevant. Sterker nog, het politieke landschap zou veel leuker worden als er meer partijbloggers waren van zijn kaliber.
Maar ik wil alle ophef wel gebruiken voor twee andere zaken. Ten eerste een constructieve benadering van hoe het jureren van die specifieke categorie in de toekomst beter zou kunnen gaan. En ten tweede gelijk even wat navelstaren naar Sargasso als politiek weblog.
Laat ik beginnen met het jureren van de DB’s. Nederland kent eigenlijk geen serieuze alternatieven voor de DB’s, dus het is moeilijk vergelijkingsmateriaal te vinden. Maar ik kan me zo voorstellen dat de juryleden van te voren de lijst van overgebleven kandidaten krijgen en die dan voorafgaand aan de finale bespreking even bezoeken. Het lijkt me onwaarschijnlijk dat alle juryleden alle genomineerde blogs dagelijks volgen. En daar komt dan toch een uitdaging om de hoek kijken. Hoe bepaal je de kwaliteit van alle genomineerde weblogs over een heel jaar? Immers, een beetje weblog produceert ergens tussen de 150 en de 1500 (wij bijvoorbeeld) postjes in een jaar. Alleen al voor de categorie politiek zou je in de eindronde dan snel tussen meer dan 5000 postjes moeten beoordelen. Dat lukt geen mens. Dus gaat het waarschijnlijk op basis van een steekproef waar het zwaartepunt op de recente postjes zal liggen. En dat is een gemiste kans. Want hoe haal je dan de juweeltjes er uit?
Vandaar mijn voorstel. Als je nou eens de genomineerden in de eindronde zou vragen een samenvatting te maken van de meest relevante posts relevant voor de categorie waar ze in zitten. De bloggers weten immers zelf prima wat de leuke en prikkelende stukken zijn geweest. Spaart de jury veel zoekwerk en maakt het vergelijken veel interessanter.
Sterker nog, als deze samenvattingen ook gepubliceerd worden, is het voor het publiek ook makkelijker om mee een oordeel te vormen over de genomineerden. Dat maakt het geheel veel levendiger.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
