De nieuwsbrief Communicatienieuws wees ons op een ludieke enquête van ene Yoshe, columnist op Nu.nl. Yoshe wilde dolgraag van zijn lezers weten in welke Nederlandse plaats hij of zij niet dood gevonden wil worden. Tientallen lezers reageerden op de vraag. Welke plaats het vaakst genoemd werd? De meeste stemmen gingen naar Diemen, al had Diemen wel de hete adem van Amsterdam in zijn nek. Waarom is sterven in Diemen zo lullig? In de "lezerspost" heeft niemand het over Diemen, wel over het meer voor de hand liggende Helmond, Delfzijl en natuurlijk Almere. Over Lelystad schrijft iemand: "Er is maar één goed antwoord: Lelystad. Wat een jaren-70-naargeestigheid, wat een wij-wonen-ook-aan-een-woonerf-triestheid, wat een geplande ellende."
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
God, wat zijn Nederlandse politici toch saai en wat boffen de Belgen met socialisten als Michel Daerden, 57 jaar oud en Waals minister van Begroting. Volgens onze zuiderburen was hij de man van 2006. De man is zo populair dat hij met gemak een zaal vult met tweeduizend laaiend enthousiaste fans. Ook veel bekende Belgen willen graag gezien worden met de politicus. Nederland en de rest van de wereld kennen de man inmiddels ook, sinds hij figureerde in een YouTube-filmpje dat in België het “zattemansinterview” ging heten. Zo zouden wij Wouter Bos toch niet gauw op de televisie zien, want in Nederland mag je als politicus niet uit de band springen, laat staan met een paar borrels op op de kijkbuis verschijnen. Tenzij je in de klauwen wenst te vallen van de luipaarden van de vaderlandse pers en bespot wil worden door het ganse Nederlandse volk. Het besmuikte lachje van Gerrit Zalm vond de Nederlander al hoogst irritant. Een beschonken Gerrit Zalm hadden we helemaal afgemaakt.
Voor Daerden verliep het echter allemaal anders. Er werd een reggaemix uitgebracht met Daerdens uitspraken, T-shirts met de kop van Michel D. vlogen de deur uit. Daerden komt in de politieke populariteitspolls inmiddels gevaarlijk dicht in de buurt van Elio Di Rupo, de man die al jaren de ranglijst van populairste Waalse politici aanvoert. Daerdens politieke tegenstrevers zien blauw van jaloezie en proberen de man als het maar even kan zwart te maken. Deze maand verschijnt ook nog eens een boek over zijn leven.
Heeft u het ook al gelezen? Vrouwen met brillen zijn volgens Vrouw Online helemaal da bomb deze winter. Uw loggert El El vindt het ook wel wat, vrouwen met brillen. Alsof hij weer op de middelbare school zit onder het toeziend oog van mevrouw Ferwerda, lerares Engels. El El weet het nog goed, want mevrouw Ferwerda straalde meer seks uit dan Engels. Lange, donkerblonde haren en een grote Loes Haasdijk-bril. Ziet u het voor u? Wat Vrouw Online vindt van mannen met een bril is helaas onbekend. Zijn mannen met bril ook een nieuwe trend? Is Jan-Peter Balkenende ook da bomb deze winter, vanwege zijn bril? Het lijkt er wel op, want een meerderheid van de Nederlandse bevolking zegt JA tegen Balkenende IV. Rest ons de vraag van deze dag aan u te stellen: hoeveel vrouwelijke Sargasso-redacteuren dragen volgens u een bril?
(Bewerk) Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Het lijkt een beetje op een bloggersmeeting, ergens op een centrale plaats in het land. Je voelt je een vreemde eend in de bijt en bij de meeste bloggers, die je nog nooit in het echt hebt gezien, had je jezelf toch hele andere gezichten voorgesteld… Toch maar even op de foto. Leuk voor de kleinkinderen!
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.