Italië erkent geregistreerd partnerschap homo’s en lesbiennes

Ondanks het verzet van de katholieke kerk is het Italiaanse Huis van Afgevaardigden deze week akkoord gegaan met de wet die geregistreerd partnerschap voor homo's en lesbiennes mogelijk maakt. Europa boekt vooruitgang, maar niet overal. In januari gingen nog tienduizenden katholieken de straat op om te protesteren tegen de wetswijziging die het geregistreerd partnerschap ook in Italië mogelijk maakt. In maart ging de Italiaanse Senaat akkoord. Volgens een van de tegenstanders betekende het "homoseksuele pseudo-huwelijk het laatste stadium in het proces van maatschappelijke ontbinding”. De paus keerde zich er vorig najaar nog tegen voor het forum van de wereldleiders: "het is een abnormale en onverantwoorde levenswijze, en in strijd met de menselijke natuur". Maar de overwegend katholieke politici hebben zich nu dan toch een keer niet gevoegd naar het standpunt van hun geestelijk leider. In de Italiaanse wet zijn adoptierechten nog niet vastgelegd. En er zal lokaal nog de nodige strijd geleverd moeten worden. Sommige gemeenten hebben nu al aangekondigd dat ze niet van plan zijn de nieuwe wet uit te voeren.

Foto: Campagnefilmpje Hillary Clinton '16

Homo’s zijn gratis

Een maand geleden startte Hillary Clinton haar presidentscampagne met een filmpje “Getting Started“. In het filmpje komen verschillende mensen aan het woord die met een nieuw project starten: moeders die hun kinderen naar school toe sturen, twee broers die in het Spaans aankondigen een bedrijf te starten, een koppel dat een kind verwacht, een meisje dat solliciteert, twee mannen die gaan trouwen. En dan kondigt Clinton aan president te willen worden.

Het filmpje is een soort Bennetton reclame. Alle verschillende groepen die in Amerika leven, worden getoond: blank en zwart, aziatisch en hispanic, man en vrouw, jong en oud, homo en hetero. Dat moment dat twee mannen elkaar de hand geven en zeggen te gaan trouwen in een campagnefilmpje van een Amerikaanse presidentskandidaat raakt me iedere keer weer. Anderhalf decennium geleden zei Hillary Clinton zelf nog “het huwelijk is tussen een man en een vrouw“.

De ontwikkeling gaat razend snel, niet alleen bij de Clintons. Het aantal Amerikaanse staten het homo-huwelijk heeft gelegaliseerd groeit snel. Ook in Europa: op 22 mei sprak een ruime meerderheid van de Ieren zich in een referendum uit voor het homo-huwelijk; de premier van het oerconservatieve Luxemburg trouwt met zijn vriend. Dat is hoopvol, toch?

Foto: Post-Atheïst

Post-atheïst | Homohuwelijk

COLUMN - Ik had voor vandaag eigenlijk een lief stukje over negende-eeuwse moslims aan de Zijderoute in gedachten, waarin ik dan wilde vertellen dat de islam ook toen al een enorme variatie vertoonde, maar de actualiteit moest natuurlijk weer tussenbeide komen. Die bestaat uit een van de wonderlijkste opiniestukken die ik in tijden heb gezien. Het is helaas niet meer online, maar hier vindt u een samenvatting: drie godsdienstwetenschappers (Hector Avalos, Robert Cargill en Kenneth Atkinson) herinneren de lezers van de Des Moines Register eraan dat de Bijbel het huwelijk nergens definieert als de verbintenis tussen een man en een vrouw.

Duh.

De Bijbel veronderstelt wel meer bekend. Wat een messias is, wordt bijvoorbeeld onvoldoende uitgelegd, zodat wetenschappers zich nog altijd het hoofd breken over de vraag hoe Jezus’ zelfbeeld zich verhoudt tot de bekende messianologieën. De Bijbel is nu eenmaal een millennium of twee, drie oud en veronderstelt ideeën die destijds gangbaar waren. Dat geldt voor elke antieke tekst. De dromen in het Gilgamesj-epos veronderstellen kennis van de Mesopotamische waarzeggerij, Homeros neemt aan dat je de Griekse goden kent, de historische teksten van Tacitus veronderstellen dat je weet dat op de randen van de aarde de agressiefste barbaren wonen. Er is altijd een onuitgesproken context. Dat de Bijbel geen definitie van het huwelijk geeft, is daarom een zeer slecht argument voor een alleszins respectabel standpunt.

Lezen: Venus in het gras, door Christian Jongeneel

Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.

Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.

Hooggerechtshof VS legaliseert homohuwelijk

SCOTUS establishes a federal constitutional right to marriage for same-sex couples under the Equal Protection and Due Process clauses of the Fourteenth Amendment.

Met andere woorden: geen enkele ontsnappingsweg voor de wat minder verlichte staten om er lokaal nog wat aan te doen.

Nadat het Hooggerechtshof gisteren al weigerde de Affordable Care Act de nek om te draaien, duiken de lokale conservatives inmiddels al in de samenzweringstheorieën.

Steun ons!

De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.

Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.

Quote du jour | Nog veel te doen

In 2014 is pijnlijk duidelijk geworden dat er nog veel moet gebeuren als het gaat om rechten voor de LHBT’ers. Zo werd in Rusland de anti-homowet aangenomen die homopropaganda verbiedt en in Oeganda wordt er weer een wet voorbereid die een levenslange gevangenisstraf stelt op homoseksualiteit. Er is nog veel te doen, zowel dicht bij huis als verder weg.

En daarom moet Nederland, als het aan D66-Kamerlid Sjoerd Sjoerdsma ligt, weer een echte voorvechter van LHBT-rechten worden, bijvoorbeeld door er naar te streven het homohuwelijk in de hele EU erkend te krijgen.

Sarkozy: ‘Als ik in 2017 president word, schaf ik het homohuwelijk af’

Zo tekent de Volkskrant op:

In de campagne voor het leiderschap van zijn partij UMP sprak Sarkozy zaterdagavond voor de aanhangers van Sens Commun (‘gezond verstand’). Deze politieke beweging, onderdeel van de UMP, komt voort uit eerdere demonstraties tegen het homohuwelijk.

Tot dusverre had de ex-president geweigerd zich over het homohuwelijk uit te spreken en ook nu maakte hij een wat aarzelende indruk. Aanvankelijk zei hij slechts dat de wet op het homohuwelijk ‘grondig herschreven moet worden’. Toen de zaal ‘Afschaffing, afschaffing!’ begon te scanderen, kwam hij over de brug. ‘Als u liever zegt dat de wet moet worden afgeschaft, in het Frans komt dat op het zelfde neer. Maar oké, als ik u daarmee een plezier doe, het kost me niet veel’, aldus Sarkozy.

Italiaanse burgemeesters trotseren landelijke overheid voor homohuwelijk

Trouw:

De opstandige burgemeester van Rome zegt: “Ik doe het niet.” De burgemeester van Milaan zegt beslist: “Ik weiger.” En die van Bologna verklaart vechtlustig: “Ik ben ongehoorzaam.”

Burgemeesters in een aantal Italiaanse steden gaan openlijk met de landelijke overheid de confrontatie aan over het homohuwelijk. De gemeenten krijgen tientallen homoseksuele en lesbische stellen aan het loket die in het buitenland zijn getrouwd, en die officieel willen worden opgenomen in de gemeenteregisters. Prima, vinden de betreffende burgemeesters. Maar de prefecten – de lokale vertegenwoordigers van de minister van binnenlandse zaken – sommeren de burgemeesters om die registraties terug te draaien. Want, zo redeneren zij, in Italië bestaat het homohuwelijk niet en dus kunnen twee mensen van hetzelfde geslacht ook geen Italiaanse huwelijksakte krijgen.

De strijdlustige burgemeesters weigeren dit bevel uit te voeren. Sterker nog: ze willen naar de rechter stappen om de kwestie te laten toetsen.

Lezen: Mohammed, door Marcel Hulspas

Wie was Mohammed? Wat dreef hem? In deze vlot geschreven biografie beschrijft Marcel Hulspas de carrière van de de Profeet Mohammed. Hoe hij uitgroeide van een eenvoudige lokale ‘waarschuwer’ die de Mekkanen opriep om terug te keren tot het ware geloof, tot een man die zichzelf beschouwde als de nieuwste door God gezonden profeet, vergelijkbaar met Mozes, Jesaja en Jezus.

Mohammed moest Mekka verlaten maar slaagde erin een machtige stammencoalitie bijeen te brengen die, geïnspireerd door het geloof in de ene God (en zijn Profeet) westelijk Arabië veroverde. En na zijn dood stroomden de Arabische legers oost- en noordwaarts, en schiepen een nieuw wereldrijk.

Lezen: Het wereldrijk van het Tweestromenland, door Daan Nijssen

In Het wereldrijk van het Tweestromenland beschrijft Daan Nijssen, die op Sargasso de reeks ‘Verloren Oudheid‘ verzorgde, de geschiedenis van Mesopotamië. Rond 670 v.Chr. hadden de Assyriërs een groot deel van wat we nu het Midden-Oosten noemen verenigd in een wereldrijk, met Mesopotamië als kernland. In 612 v.Chr. brachten de Babyloniërs en de Meden deze grootmacht ten val en kwam onder illustere koningen als Nebukadnessar en Nabonidus het Babylonische Rijk tot bloei.

Volgende