Net zoals voorgaande jaren mocht een GC-redactieduo zich weer bij het pers-corps voegen voor de opening van Cinedans 2009. Was de invloed van de crisis bij een paar andere festivals duidelijk merkbaar: bij Cinedans gaat het nog steeds bergop want in alles is dit kleine festival groter opgezet dan vorige jaren: Het festival duurt nu elf dagen, heeft een centralere lokatie rond het Leidseplein in Amsterdam en heeft een nog veel nauwere samenwerking met het Julidans festival. Naast dansfilms en -documentaires zijn installaties, lezingen, debatten en workshops te bezoeken. Het volledige programma is te vinden op de Cinedans site. Wij zagen een selectie van de dansfilms die in het shorts-programma vertoond worden. De films verschillen van elkaar in lengte (van slechts 1 tot 20 minuten), professionaliteit en kwaliteit. Hoogtepunt was absoluut de stop-motion videoclip Her Morning Elegance van Oren Lavie, maar ook de kunstzinnige langere dansfilm Tauperlen en de zeer ontroerende liefdesverklaringen in 'Looking Forward - Man and Woman' waren erg mooi en boeiend. Een samenwerking tussen de geweldige Nederlandse band De Kift en Festina Lente Media resulteerde in de muziekvideo Beguine. Er is al met al weer genoeg te zien en doen op dit sympathieke filmfestival en net zoals vorige jaren is er voor mensen die deze week geen tijd hebben of geen zin hebben in een dagje Amsterdam de mogelijkheid om een selectie ook elders in Nederland te zien van Groningen tot Breda. Er is dit jaar ook een internationale tour die langs China, Rusland en Zuid-Afrika trekt. Van een klein festival valt dus eigenlijk al niet meer te spreken.
Noodweer op Pukkelpop, 5 doden en veel gewonden, festival stopt | Video 1 | Video 2 | Video 3 | Video 4 (op achtergrond instortende tent) | Beelden camping na noodweer | Facebook safehouse pagina voor festivalgangers | #hasselthelpt hashtag op twitter voor festivalgangers op zoek naar onderdak, hulp of spullen + lijst helpende tweeps
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
In Nederland vindt in de zomer eigenlijk elk weekend wel een festival plaats. Soms zijn dat grote evenementen en soms hele kleine bijeenkomsten. Een voorbeeld van zo’n kleiner evenement is het Slag bij Waterloo-festival in Rotterdam dat aanstaande zaterdag 14 juni zijn zesde editie beleeft. Wat voor mensen organiseren dit soort dingen eigenlijk, hoe komen ze op het idee en wat komt er allemaal bij kijken? Voor een antwoord op deze vragen toog GeenCommentaar naar Rotterdam voor een gesprek met de studenten Frederik Muskens, het opperhoofd van dit jaar en Jurjen Mooiweer, een van de jongens die al vanaf het begin betrokken is. Met de vijf andere bewoners van hun studentenhuis in de Waterloostraat vormen zij de organisatie van dit jaarlijkse gratis festival, waar dit jaar niet alleen diverse bandjes, maar ook straattheater, een openluchtgalerie en diverse workshops voor kinderen te bekijken, te beluisteren en te beleven zijn.
JM: Ergens in februari in 2003 vierden wij ons jaarlijkse kerstdiner met al onze oud-huisgenoten. Op een gegeven moment komen twee jongens binnen met Napoleonpakjes aan en zeggen dat ze een belangrijke mededeling hebben. Ze hadden al een tijd geroepen dat ze een feest wilden geven, iets van een barbecue met bier op straat, voor de buurt. Nu kondigen ze aan dat ze het ook echt gaan organiseren en dat iedereen is uitgenodigd. Dat was een soort van point of no return: nu moesten ze! Het feest zou plaats moeten vinden op 18 juni: de dag van de Slag bij Waterloo.
Ja, dan ga je aan de slag. Vrienden en buurtbewoners waren zo enthousiast en kwamen zelf ook met zoveel ideeën dat we niet konden volstaan met alleen een barbecue. Dus we wilden ook een podium met muziek en poezie en zo. Via het restaurant in de straat hadden we in ieder geval een horecavergunning. Maar goed, toen moest er natuurlijk ook nog wel geld komen.
Je kunt je afvragen of een band als Claw Boys Claw nog wel relevant is. Dat schreef een OOR-recensent ruim tien jaar geleden over de Claw-Boys-Claw-plaat Will-O-The-Wisp.
Zanger Peter te Bos was woedend en viel een toenmalige OOR-redacteur (wel de oudste, niet de schuldige) bij het eerstvolgende Lowlands Festival backstage aan. ?Je moet je eens afvragen of jij nog wel relevant bent!? riep hij dronken.
Gisteren op het Haarlemse Bevrijdingspop trad de Claw-Boys-Claw op. Ik had de band zeker tien jaar niet meer gezien. Het was dus even schrikken om te zien dat de jaren meedogenloos zijn voor met name Te Bos. De gedachte bij hem is nu eerder dorpsgek dan muzikant.
Kun je je nog steeds afvragen of de Claw Boys Claw nog wel relevant zijn. Och, als elk bandje daaraan zijn bestaansrecht moet ontlenen, houd je geen muziek meer over. Voor op zo?n zonnig festival was de band absoluut succesvol. Zelden zoveel lachende gezichten gezien in een publiek.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Afgelopen zondag was dan de laatste, maar niet minder feestelijke dag van het Amsterdam Fantastic Film Festival. Op die dag werden, naast de persoonlijke keuzes van festivaldirecteur Phil van Tongeren, ook de winnende films van de festivalprijzen vertoond.
De publieksprijs, de Silver Scream Award, ging naar de Spaanse Zombie-thriller [REC], het zoveelste succes voor de -echt enge- spaanse film waarvan deze week ook de eerste trailer van de Amerikaanse remake, Quarantine, te zien is. [REC] stond al de hele week bovenaan in de tussenstand en wist ook na de laatste voorstellingen die voorsprong te behouden: Met een score van 8.79 won hij dan ook, net voor de Beatlesmusical Across the Universe en de komische zombiefilm Fido.
Naast de publieksprijs haalde [REC] ook de derde plek binnen in de verkiezingen voor de beste Europese fantastische film, de Zilveren Méliès. Deze werd gewonnen door het matige The King of the Hill voor de Deense film The Substitute. En dan had je nog de Black Tulip Awards juryprijs. Daar won Timecrimes de eerste plaats, gevolgd door 5 Centimeters per Second en The Signal.
Opvallend is dat de winnende films van de drie prijzen allemaal uit Spanje afkomstig zijn. Waar vorig jaar de Deense fantastische film het AFFF domineerde is er dit jaar dus duidelijk een invloed vanuit het zuiden.
AFFF zaal 4 in Tuschinski was gisteravond volledig uitverkocht en dat is niet heel gek als je weet dat de nieuwste George Romero zombiefilm Diary of the Dead vertoond werd. Romero is zonder enige discussie de vader van de zombiefilm. Hij was het die in 1968 de regels van de zombiefilm opstelde in zijn eersteling Night of the Living Dead en vooral de geliefde cult klassieker Dawn of the Dead. Met Diary of the Dead is er alweer sprake van een ‘Dead Pentalogie’.
Deze nieuwste low-budget uitspatting van de oude meester doet een dappere poging het apocalytische gegeven van de levende doden helemaal naar het hier en nu te halen. Dood en verderf worden geheel in ‘Blair Witch/REC-stijl’ gefilmd door de hoofdpersonen, een groepje filmstudenten met het doel de boel te uploaden naar het Web. We zien de complete chaos die ontstaat als de doden weer op staan door hun ogen (al dan niet via door hen gefilmde tv-beelden en youtube-filmpjes).
Romero’s zombiefilms staan al jaren bekend om het geslaagde gebruik van sociale satire onder de horror-toplaag. In Night of the Living Dead werd het kleinburgerlijke racisme van de jaren ’60 op de hak genomen en Dawn of the Dead staat bekend als dé anti-consumentenfilms (denk daarbij aan de zombiewalk). Bij Diary of the Dead verruilt Romero de verborgen maatschappijkritiek door een frontale aanval op van alles en nog wat. Naast racisme, vreemdelingenhaat, en blind consumentengedrag werden duidelijk ook kleinburgerlijkheid, de dubieuze sentationaliserende rol van de oude media, bloggers en youtubers, oud geld, het amerikaanse leger en de Irak-oorlog allemaal flink op de hak genomen.
Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
We zijn op dag zeven van het Amsterdam Fantastic Film Festival, hoog tijd om een tussenbalans op te maken. Zonder twijfel is dat een positieve balans, want de editie van dit jaar is een bijzonder succesvolle. Met een eregast van wereldfaam, volle zalen en een succesvol kinderprogramma lijkt het AFFF van dit jaar de groei van de afgelopen jaren voort te zetten. Natuurlijk gaan er soms kleine dingetjes mis (zo waren er eergisteren een hoop problemen met de vertoning van de Japanse animatiefilm Sword of the Stranger), maar tot nu toe verhogen die alleen maar de vrolijke festivalchaos die er deze dagen in Tuschinski heerst.
Wat ook opvalt is hoe goed de vertoonde films ontvangen worden door het publiek. Op zaterdag worden de publieksprijzen, de Silver Scream awards, bekendgemaakt en tot die tijd kan het publiek na afloop van elke voorstelling hun waardering of afkeer voor de film uitspreken. Op de AFFF website wordt de tussenstand bijgehouden. Op dit moment gaat met een gemiddelde van 9.01 punten [REC] aan de leiding, maar deze wordt verassend op de hielen gezeten door de Beatlesmusical Across the Universe. Aan deze twee best beoordeelde films is ook de veelzijdigheid van het AFFF en haar publiek af te lezen. Waar [REC] in het klassieke horrorplaatje past is Across the Universe een echte musicalfilm met hier en daar wat psychedelische scenes die de plek op het fantastische filmfestival rechtvaardigt. Niet dat de film rechtvaardiging nodig heeft, ieder festival wordt beter met deze geweldige film.
Zijn het Boekenbal, de Mattheüs Passion, en de Kerst-Notenkraker jaarlijkse hoogtepunten van de hochkultur, voor de lowbrow cultuur is er maar één kandidaat: The Night of Terror op het Amsterdam Fantastic Film Festival. De editie van dit jaar was afgelopen zaterdagnacht, of liever gezegd zondagochtend want om 0.30 pas deed festivaldirecteur Phil van Tongeren een dappere poging de legendarische horrornacht te openen. Zelfs nadat van Tongeren een betere microfoon in zijn handen gedrukt kreeg lukte het hem niet boven het ge-HOERR-en-HOMO-roep van de volgepakte Tuschinskizaal uit te komen. De toon bleek weer gezet.
Door het geschreeuw van het publiek blijft er van de angstaanjagendheid van de vertoonde horrorfilms meestal niets over. Maar de Spaanse openingsfilm [REC] was dusdanig vernuftig in elkaar gezet dat hij ondanks ‘afleidende’ kreten (‘Pas op achter je, homo’) toch nog heel wat effect behaalde. Tijdens de eerste pauze vertelden twee verbaasde hoerroepers elkaar dat ze even daadwerkelijk geschrokken waren van één van de vele zombie-aanvallen. Een beter compliment kan je als filmmaker haast niet krijgen. Ik weet zeker dat [REC] in een doodstille bioscoop heel wat mensen de stuipen op het lijf zal jagen.
Tussendoor was het dan tijd voor een nieuwe traditie op de NOT: de screamqueen contest. Een vijftal dames en een als zombie verkleedde heer (sorry, vijf hoeren en een homo) deden hun beste Fay Wray/Jamie-Lee Curtis imitatie in een ‘omkijken – schrikken – schreeuwen – sterven’-routine. De gelukkige winnares ging met een AFFF-goodiebag naar huis, tegelijk uitgescholden en toegejuichd door het publiek.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
Na het publieksinterview met Tim Burton, barstte het Amsterdam Fantastic Film Festival dan echt los. Vanaf gisteren tot en met de 20e draaien er ’s middags en ’s avonds drie fantastische films tegelijkertijd in de Tuschinski-bioscopen. Dat betekent moeilijke keuzes maken welke films je gaat zien. Wij kozen gisteren voor Dynamite Warrior en het European Fantastic Shorts programma.
Het European Fantastic Shorts programma is wat mij betreft altijd het hoogtepunt van het reguliere programma op het AFFF. In anderhalf uur tijd krijg je van alles te zien: superkorte en langere films, professioneel gemaakte animaties en zolderkamertjes-knip-en-plakwerk. Maar van alle filmpjes die vertoond worden druipt het filmtalent en de liefde voor de genrefilm af.
Mijn persoonlijke favoriet van gisteravond was de poppen-animatie-opera ‘Love and War’. Een klassiek opera-verhaal met libretto, animatie en regie door de Zweedse maker Fredrik Emilson. Dit filmpje liet goed zien wat de kracht van animatiefilms zijn: ze maken universele thema’s nog universeler doordat de karakters niet door mensen gespeeld worden, maar door abstractere poppetjes. Het filmpje liet de anders zo rumoerige zaal doodstil achter.
Gelachen werd er bij het heerlijk chaotische tijdreisfilmpje Unpossible, duidelijk gemaakt met een micro-budget door de Engelsman Robin King. Hij speelt ook het enige personage, Greg, die een tijdmachine uitgevonden heeft. Binnen 5 minuten is Greg al een handvol keren een paar minuten naar het verleden gereisd om zichzelf te waarschuwen tegen zichzelf die zichzelf tegenhoudt als hij zichzelf neer wil steken. Je snapt het al: chaos alom.
Na de grote gast op het Amsterdam Fantastic Film Festival van vorig jaar dachten weinig mensen dat de nieuwe festivaldirecteur Phil van Tongeren dat succes dit jaar zou kunnen evenaren. Maar aan de gigantische rij te zien die er donderdagmiddag voor de Amsterdamse Tuschinski bioscoop stond is Tim Burton zo mogelijk nog groter in fantasy-film land.
De eregast was twee dagen op het festival aanwezig. Op woensdagmiddag kreeg Burton al de Career achievement award uitgereikt. Tijdens die ceremonie werd ook Mister Horror, Jan Doense, die vorig jaar afscheid nam als directeur in het zonnetje gezet. Ridder Jan was zichtbaar ontroerd door de koninklijke onderscheiding die hem werd uitgereikt. Tim Burton vertelde aangenaam verrast te zijn door de klaarblijkelijke waardering voor het horrorgenre in Nederland.
Donderdagmiddag moest Tim Burton dan toch werken voor z’n prijzen. Zo werd van hem verwacht dat hij de hele rij wachtenden, die tot ver buiten de bioscoop doorging van een handtekening en wat vriendelijke woorden voorzag. Urenlang stonden ze daar al te wachten: de gothic tienermeisjes, de filmfreaks en de handtekeningenjagers.
Vervolgens werd de regisseur verwacht in een uitpuilende bioscoopzaal. Daar kwam hij binnen, in uiteraard volledig zwart outfit, met zijn trademark gekleurde bril en warrig haar. Zijn sokken met vrolijke doodshoofdjes maakten de look compleet. Vervolgens beantwoordde hij eerst een klein half uur vragen van het interviewend duo, waarna de gelukkige fans die een kaartje hadden kunnen bemachtigen aan de beurt waren.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
Niet alleen besteedt GeenCommentaar dit jaar weer ruim aandacht aan het Amsterdam Fantastic Film Festival, dat is ook geheel wederzijds. Zo mochten we vrijkaarten weggeven, is ons een perskaart toegekend en zijn er twee heuse screeners opgestuurd. Verderop in dit stukje maken we de vijf gelukkige winnaars van de AFFF-prijsvraag bekend. Maar eerst een korte bespreking van de twee films die we alvast mochten bekijken om jullie lekker te maken voor het festival: King of the Hill en Voices of a Distant Star.
King of the Hill (imdb), of El Rey de la Montana, zoals hij in de moerstaal heet, is alweer de 10e film van Gonzalo López-Gallego. We volgen de hoofdpersoon Quim, een nietsvermoedende automobilist die in een tankstation in the middle of nowhere van Spanje een mysterieuze schone, Bea, ontmoet. Omdat ze naast mysterieus ook nog eens kleptomaan is en zijn portemonnee gejat blijkt te hebben achtervolgt Quim haar en rijdt hij het onherbergzame Spaanse bergland in. Bijna onmiddelijk wordt hij vanuit die bergen beschoten door een onbekende scherpschutter. Wat volgt is een ijzingwekkend uur film, dat doet denken aan films als Deliverance en The Hills Have Eyes, waarin Quim en Bea aan hun belager proberen te ontsnappen.
De plottwist komt op 2/3 van de film, als we eindelijk te weten komen wie of wat de ‘King of the Hill’ is, die achter de schietpartijen zit. Daar valt weinig over te zeggen zonder die plotwending te verklappen. Maar iedereen die wel eens een first person shooter heeft gespeeld zal veel bekend voorkomen. The King of the Hill laat goed zien dat er op het AFFF niet alleen hardcore SF of horror te zien is, maar ook degelijke thrillers met een fantastisch tintje. De film is tijdens het festival te zien op 11, 16 en 18 april (zie website afff voor het volledig programma).