I was struck that the youngsters manage without interpretation – all, including the French, use English for all the debates and discussions. Not yet something we can look forward to in the European Parliament, but an interested indicator of the trend towards our language – or a simplified version of it – becoming the lingua franca of Europe. (Blog Richard Corbett) De Britse Europarlementariër Richard Corbett (socialistische fractie) was dit weekeinde in Den Haag voor een conferentie van de Jonge Socialisten. Hij verbaasde zich over hoe gemakkelijk de jonge generatie Europeanen met de engelse taal omspringen. Een constatering die ik sinds Interrail 1991 al met hem deel. Gaat het er dan nu eindelijk toch van komen: een lingua franca voor Europa? Kunnen we alle nationale trotsjes opzij schuiven, gaan Europeanen nu eens eindelijk met elkaar communiceren, komt er één Europese blogosfeer en is binnen 20 jaar dat absurde tolkencircus in het Europarlement overbodig? Let's europoll: [poll=102]
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
“Andere landen in de wereld zijn bereid voor zichzelf op te komen en dumpingpraktijken af te wijzen. Waarom zouden wij in Europa dat soort deloyale praktijken wel moeten ondergaan?’ Sarkozy pleit daarom voor een ‘communautaure voorrang’, een voorkeurregime voor Europese producten en bedrijven. ‘Dat is geen protectionisme, maar wederkerigheid.'” (De tijd, 14 november)
Hoe ging die stelregel ook alweer? De vrije markt zorgt voor een grotere welvaart voor zoveel mogelijk mensen? laissez-faire zoals de fransen het bedacht hadden? Wil Sarkozy nou daadwerkelijk een stap terug in de tijd doen, waarin onze bedrijven niet meer hoeven op te boksen op internationaal vlak. Is dit het antwoord op het verliezen van de arbeidsstrijd tegen China & India?
Nagekomen nieuwsvideo: Sarkozy in discussie met stakers
De Franse president Sarkozy stelt voor een veel hechtere Europese defensie te smeden. Europa moet ook militair gezien haar eigen boontjes kunnen doppen. “Want hoe kan Europa onafhankelijk zijn, hoe kan het politieke invloed hebben in de wereld, een factor voor vrede en evenwicht zijn als het niet in staat is het eigen territorium te verdedigen?”, zei Sarkozy (nu.nl).
Eén Europese defensie, daar valt wat voor te zeggen, de afzonderlijke landen kunnen de verdediging van hun grondgebied toch vaak niet alleen af. En hoe minder verschillende legers op het Europese continent hoe minder kans op oorlog, zoals onlangs nog in Waterloo (zie foto).
Of is één Europese defensie juist een gevaar voor de wereld en zichzelf? En moet je niet eerst eenduidig buitenlands beleid voeren voordat je over een gezamelijke defensie gaat praten? We gaan europollen:
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
Afgelopen zaterdag voor de kust van Ierland:
[slideshow] [artikel] [boeien bewijzen het]
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.