Twee jaar geleden zette de Maleisische overheid duizenden Bengaalse gastarbeiders het land uit. De reden hiervoor was opmerkelijk: de Bengaalse mannen zijn onweerstaanbaar voor de Maleisische vrouwen. Malaysian girls can hardly resist the charms of Bangladeshi guys and fall in love head over heels. Now the trouble is though, as a punishment of getting romantically involved with Malay chicks, Bangladeshi dashing heroes have been banned from working in Malaysia. Malay government has cleverly blamed the macho Bangladeshis for creating 'social problems' (Rashedin Blogspot). Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan. De Bengaalse bengels kwamen daarna gewoon binnen op studenten-visa om te werken in het relatief welvarende Maleisië. De Maleisische overheid vindt het nu wel welletjes en geeft geen studenten-visa meer uit voor inwoners van Bangladesh (TheNewNation). Maar of dit de onweerstaanbare cassanova's van Zuidoost Azië definitief zal stoppen is nog onduidelijk? Werken op het het eiland Tonga in de Stille Oceaan is in ieder geval geen aanlokkelijk alternatief voor Bengaalse mannen. Vorig week ontstnapten daar drie Bengaalse gastarbeiders aan hun slavenbestaan: they had run away from a Tongan employer who had beaten them and locked them up in her Nuku'alofa home, where they made roti and samosa to sell to schools, and occasionally sewed clothes, including police uniforms (TongaOnline).
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
Alle superbonussen ten spijt gaan veel mensen, waaronder ikzelf, er nog steeds van uit dat het bedrijfsleven wordt geleid door verstandige mensen. Een mens zou tenslotte wel gek zijn om te spelen met de banen van soms tienduizenden mensen. Maar er is maar één Cees van der Hoeven nodig om ons op de feiten te wijzen: het is vaak pure mazzel dat het zo lang goed gaat. Jeroen Smit schreef twee jaar geleden een goed boek over het Ahold fiasco waarin megalomanie, incompetentie en graaien hoogtij vierde. Maar de voorganger en ongetwijfeld het voorbeeld van Smit is Barbarians at the gate van Wall Street Journal-journalisten Bryan Burrough en John Helyar. Het boek is geschreven in 1989, maar nog enorm actueel. Een aantal van de hoofdrolspelers uit het boek speelt namelijk op dit moment een opvallende rol in de Nederlandse Haute Finance.
Het boek gaat over een van de grootste overnames uit de Amerikaanse beursgeschiedenis: de overname van tabaks- en koekjesfabrikant RJR Nabisco in 1989. Hoofdrolspeler is de luid vloekende Canadese supergraaier Ross Johnson, ceo van RJR Nabisco, sportgek en liefhebber van de zoete kant van het goede leven. Johnson wil de aandeelhouders van zijn eigen bedrijf uitkopen via een zogenaamde leveraged buy-out (lbo), grofweg een financieringsconstructie om een bedrijf van de beurs te halen. Hij komt er in het boek niet best vanaf, maar vreemd genoeg krijg je gaandeweg steeds meer sympathie voor de man. Zijn tegenstrevers en eigenlijk alle andere hoofdpersonen zijn namelijk uit op wat anders dan geld: macht en invloed. Om zijn plan te laten lukken moet Johnson in zee gaan met banken en investeerders die allemaal hun eigen agenda hebben en totaal geen gevoel hebben bij het bedrijf zelf. Het lot van de tienduizenden werknemers van RJR Nabisco wordt beslist door onderlinge vetes, botsende karakters en “big swinging dicks”.
Maar het is een tragedie, dus het plan van Johnson mislukt, en het bedrijf wordt overgenomen door de onsympathieke Henry Kravis, baas van Kohlberg, Kravis and Roberts (KKR). Met RJR Nabisco is het nadien overigens niet best afgelopen.
De hausse van rechtszaken over copyright-schendingen gaat aan de mode-industrie grotendeels voorbij. Voor kleding gelden andere regels dan voor pakweg muziek of film, met als gevolg dat er vrijuit wordt geleend van de grote ontwerpers als Lagerfeld, Gucci of Chanel. Ketens als H & M staan erom bekend dat ze de laatste mode rechtstreeks vertalen naar de eigen, goedkope kledinglijn, zodat iedereen erin kan rondlopen. Maar dat lijkt te gaan veranderen.
Het Amerikaanse Slate vertelt hoe, aangespoord door de successen die platen- en filmmaatschappijen hebben gehaald rond het steviger beschermen van hun creatieve rechten, ook de mode-industrie een nieuwe poging doet om de teugels strakker aan te halen. De Amerikaanse mode-industrie, verenigt in de Council of Fashion Designers of America, praat met het Amerikaanse congres over het instellen van een nieuwe wet die kledingontwerpen meer auteursrechtelijke bescherming moet bieden, en zo moet voorkomen dat anderen weglopen met het ontwerp.
De mode-industrie is niet geheel onbeschermd als het gaat om rechten op ontwerp, maar dat gaat vooral over het beschermen van merknamen. Met andere woorden, het is nu niet toegestaan om een Guccibroek na te maken en er Gucci op te zetten, maar het identieke ontwerp overnemen mag wel. In het voorstel van de Council of Fashion Designers of America wordt dit nu wel verboden, al zal de juridische strijd over wanneer een kledingstuk nu gejat is en wanneer origineel dusdanig ingewikkeld zijn dat er een flinke berg juristen nodig zal zijn om een en ander uit te vogelen.
Het is dan ook zeer de vraag of de mode-industrie er iets mee opschiet.
Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.
De vijfhonderd grootste rivieren in de wereld zijn in deplorabele staat. Dit meldt een VN-rapport dat deze week uitkomt in de aanloop naar World Water Day op 22 maart. Veel grote rivieren bevatten nog maar een fractie water van wat ze ooit vervoerden en bereiken soms zelfs de zee niet eens meer. Onttrekking van water voor de landbouw, industrie of menselijke consumptie doet het debiet sterk afnemen. Stuwdammen blijken ook al niet bevordelijk voor de doorstroming, volgens het rapport verhinderen 45.000 grote stuwdammen nu 15% van het rivierwater de zee te bereiken. The Nile and Pakistan’s Indus are greatly reduced by the time they reach the sea. Some, such as the Colorado and China’s Yellow River, now rarely reach the ocean at all. Others, such as the Jordan and the Rio Grande on the US-Mexico border, are dry for much of their length. (TheIndependent)
Een aspect van deze problematiek zijn de zogenaamde virtual water flows (kaartje): water dat is opgeslagen in exportproducten, zoals bijvoorbeeld de groente uit de Nijlvallei die wij hier in de supermarkt kopen. Wij sappige aardbeien, zij een droge rivier.
Extragratis artikel + rapport: Water: A Crisis of Governance (unep.org)
Bij de aanvang van de supermarktoorlog dacht Albert Heijn de andere supermarktketens in een paar maanden op de knieën te hebben. Het mocht niet zo zijn. De supermarktoorlog duurt nu al bijna 2,5 jaar en het einde is nog niet in zicht.
Het mag dan zo zijn dat het Laurus concern bijna het loodje legt, buitenlandse bedrijven staan te dringen om de vrijgevallen plaatsen in te nemen.
Het besef dat het wel eens een “long war” zou kunnen worden, drong eind vorig jaar door bij de top van AH. Daartoe hebben ze de strategie-denktank, eerder verantwoordelijk voor het al heel vroeg in de internet hype lanceren van Albert.nl, bij elkaar geroepen.
Tot zover ging de informatie van uw correspondent. Daarna werd het stil.
Tot gisteren, toen dit redactielid dankzij een dagje vrij ineens doordeweeks in een vestiging van de Albert Heijn was. Het tafereel dat hij daar aanschouwde (zie heimelijk geschoten foto) zorgde ervoor dat de puzzelstukjes op hun plaats vielen.
Hoe kan AH op lange termijn de oorlog winnen? Daar spelen twee elementen een grote rol: Low Cost en Consumer Loyalty (LC en CL).
Aangezien AH zijn leveranciers al maximaal heeft uitgeknepen valt daar niet zoveel meer te halen op het vlak van kostenbesparing. En qua consumentenloyaliteit heeft AH ook al een hele stevige basis.
Maar die basis kan natuurlijk met de tijd veranderen. Dus hoe garandeer je nou dat toekomstige generaties consumenten merktrouw blijven? Heel eenvoudig, door vroegtijdige branding. Zorgen dat het merk AH tussen de kinderoortjes gepropt wordt zodat ze het nooit meer vergeten en eigenlijk niets anders willen.
Reclame werkt dezer dagen al nauwelijks meer bij de jeugd. Ze kijken er niet meer naar en als ze het al zien valt het nauwelijks meer op in de enorme vloed.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.