Quote van de Dag: Diva

"She is a diva. She takes no advice from anyone. She does not have any relationships of trust with any of us, her family or anyone else. Also, she is playing for her own future and sees herself as the next leader of the party. Remember: Divas trust only unto themselves, as they see themselves as the beginning and end of all wisdom." Een anonieme adviseur van John McCain beschrijft zijn running mate Republikeins vice-presidentskandidaat Sarah Palin als de Rita Verdonk van de Amerikaanse politiek. Het ultieme bewijs dat de campagne van de senator uit Arizona op instorten staat?

Door: Foto: Sargasso achtergrond wereldbol
Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

VS: Moddergooien kost verkiezingen?

Behalve de president valt er straks op vier november nog véél meer te kiezen voor de Amerikanen. Afgevaardigden, senatoren, volksvertegenwoordigers op staats- en lokaal niveau. Te veel om op te noemen. En net zoals in sommige staten al lang van te voren vaststaat naar welke presidentskandidaat de kiesmannen gaan, is het in veel andere verkiezingen vaak vooraf een bekeken zaak. Districten zijn soms zo ingedeeld dat de uitslag vooraf al vast staat. Of dat voor Minnesota’s zesde district ook op gaat weet ik niet, maar van Michele Bachmann werd als republikeinse kandidaat verwacht dat ze het op haar sloffen zou gaan redden. Toen kwam er een interview op ‘national television’.



Stoer hoor. Bachmann moet hebben gedacht: wat Palin kan, dat kan ik ook. Dus wreef ze Obama maar een beetje aan dat hij anti-Amerikaans is. Of toch tenminste onamerikaans. En iets met terroristen natuurlijk. En dat zou allemaal maar eens goed onderzocht moeten worden, want misschien dat er nog wel meer van dat soort types in de Senaat of het Huis van Afgevaardigden rondliepen. Daar was niet iedereen het mee eens, om het maar zachtjes uit te drukken. Katrina Vanden Heuvel legde

Lezen: Venus in het gras, door Christian Jongeneel

Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.

Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

WW: Wie wil de wetenschap als president?

De woensdagmiddag is op GeenCommentaar Wondere Woensdagmiddag. Met extra aandacht voor de nieuwste ontwikkelingen in Wetenschap- en Techniekland.

Obama en Mccain dicht bij elkaar (Foto: Flickr.com/Chesi - Fotos CC)

Deden we vorige week een rondje internet op zoek naar de wetenschap achter de Amerikaanse presidentsverkiezingen, deze Wondere Woensdag richten we onze blik op wat de uitslag van de verkiezingen te betekenen zal hebben voor de Amerikaanse (en daarmee mondiale) wetenschap.

Wat meteen opvalt is dat, ongeacht wie er ook wint, de wetenschap in ieder geval beter af zal zijn dan de afgelopen acht jaar. Waar Bush de wetenschappelijke ontwikkelingen eerder tegen leek te willen houden debatteren Obama en McCain over hóe er mee omgegaan moet worden. Vooral op het gebied van het milieu doen zowel de Democraat als de Republikein voorstellen die veel verder gaan dan voorheen. Zelfs in deze barre tijden beloven beide kandidaten meer geld voor wetenschappelijk onderzoek.

Op de site van Scientific American vinden we om te beginnen een mooi rijtje features over wetenschap en de verkiezingen. Ook daar aandacht voor het energie- en milieuvraagstuk. Beide kandidaten erkennen dat de opwarming van de aarde aan de mens te danken is en stellen een cap-and-trade systeem voor om CO2 emissie terug te dringen. Obama gaat daarin iets verder dan McCain (80% tegen 65% reductie in 2050). McCain zoekt de oplossing voor het energievraagstuk verder in meer off-shore boren en meer kernreactoren (45 nieuwe reactoren in 25 jaar). Obama zoekt het meer in biobrandstoffen (slecht idee) en meer onderzoek naar nieuwe technologieën (goed idee).

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Liever geen neger?

Foto: Flickr/TIO...

Je zou het in het geweld van al het positieve nieuws bijna vergeten, maar Obama is echt wat je noemt een ‘African American’. Daarvan is naast zijn huidskleur geloof ik niet zo heel veel te merken, maar voor sommige mensen is zo’n donkere tint eigenlijk al te veel van het goede. De vraag die opiniepeilers en andere politieke betrokkenen dan bezig houdt: zeggen die mensen dat ook eerlijk? Volgens sommigen niet, en dat noemen we dan het Bradley-effect. In het kort: wel tegen een opiniepeiler zeggen dat je op de zwarte kandidaat stemt, maar in het stemhokje stiekem op de blanke kandidaat stemmen. Geldt dat nu voor Obama ook?

Eerst maar eens even naar de naamgever van het effect: Tom Bradley. Hij verloor in 1982 de verkiezingen voor het gouverneurschap van Californië, terwijl hij in de peilingen de hele tijd voor had gestaan. Dat moest wel aan zijn huidskleur liggen, vond tenminste één onderzoeker, en het Bradley-effect was geboren. Elke zwarte kandidaat die het daarna op de verkiezingsdag slechter deed dan in de peilingen kreeg het Bradley-effect aangesmeerd. Dat is alleen al merkwaardig omdat het heel normaal is dat op de verkiezingsdag nog verschuivingen plaatsvinden, of een bepaalde trend wordt versterkt. Achteraf gezien is het ook merkwaardig omdat het gewoon niet waar was. Zegt tenminste de man die in 1982 de peilingen verzorgde voor de tegenstander van Bradley. Volgens hem was het gat tussen de twee op de dag voor de verkiezingen tot 1% geslonken. Tel daar nog bij op dat Bradley het wapenbezit wilde reguleren en de Republikeinen hun briefstemmers met succes aan het stemmen hadden gekregen en de conclusie moet eigenlijk zijn dat Bradley´s nederlaag hoogstwaarschijnlijk niet aan zijn huidskleur heeft gelegen.

Doneer!

Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.

In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Oneerlijke concurrentie of wisdom of crowds?

Een wijze menigte? (Foto: Flickr/davidChief)

Er wordt wel eens gezegd dat in de VS de verkiezingen gekocht worden. De kandidaat met het meeste geld kan immers de meeste zendtijd kopen en op die manier vaker doordringen in de huiskamers van de kiezers. En ook in de politiek geldt: bekend maakt bemind.

Voor zover ik kon nagaan klopte het in ieder geval de afgelopen drie verkiezingen. In 2004 wint Bush het qua campagnegeld van Kerry, in 2000 wint Bush dit van Gore en in 1996 haalt Clinton veel meer geld binnen dan Dole. De correlatie lijkt er dus weldegelijk te zijn.

Dat in het achterhoofd houdend, lijkt ook de race van 2008 een gelopen zaak. Obama loopt aan alle kanten McCain voorbij. In Amerika maken mensen zich hier zorgen over, en redeneren dat de verkiezingen “gekocht” worden door de partij met het meeste geld.

Een logische gedachte, maar deze gaat wel voorbij aan een mogelijke alternatieve verklaring: bedrijven en mensen zijn niet gek. Iemand is veel minder geneigd geld te geven aan een kandidaat die het toch niet gaat worden. Daarmee verspil je geld, aangezien de verliezer niks in de melk te brokkelen heeft na de verkiezingen. Een bedrijf zal dan ook eerder een donatie doen aan de partij die -volgens het bedrijf- de meeste kans maakt op het presidentsschap.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Republikeinse bastions gaan voor Obama

Esquire steunt obama (Foto: Flickr/bobster1985)

Het rommelt in Republikeinse kringen. Normaal sluiten de rangen zich nadat beide kampen hun kandidaat naar voren hebben geschoven, en “endorsen” de kopstukken binnen de partijen en grote media hun eigen kandidaat. Maar dit keer gaat het wat anders. Gisteren ging Colin Powell namelijk overstag. Vanaf nu steunt de ex-minister van buitenlandse zaken onder Bush de Democraat Barack Obama. Helemaal onverwacht komt dit natuurlijk niet, want Powell had al eerder aangegeven dat hij een overwinning van Obama “electrifying” zou vinden. Ook werd er een tijd lang flink gespeculeerd dat Powell wel eens de running mate zou kunnen worden van Obama.

Een opvallender steunbetuiging komt van de Chicago Tribune, een conservatieve krant die in haar 161-jarige bestaan nog nooit een Democratische kandidaat steunde. De oprichters van de krant hielpen zelfs de Republikeinse partij op te richten. Ook zij steunen Obama in zijn verkiezingsrace.

Het opvallendste dat de krant de Republikeinse kandidaat McCain verwijt is dat hij zijn verkiezingscampagne belangrijker vond dan zijn land door Palin als running mate te kiezen, een vrouw die volgens de krant niet klaar is om president te zijn. En dat is een kwaliteit die elke vice-president bij uitstek moet bezitten.

Nog een steunbetuiging kwam al eerder, toen het blad Esquire voor het eerst in haar 75-jarige bestaan een presidentiële kandidaat koos.

Lezen: Bedrieglijk echt, door Jona Lendering

Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.

Lezen: De BVD in de politiek, door Jos van Dijk

Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Californië swingt voor dierenrechten

Bij de verkiezingen in de Verenigde Staten gaat het niet alleen om de president, maar ook om heel veel andere politieke posities. Verder zullen er een hoop referenda langs komen. In Californië mogen de kiezers zich ook uitspreken over meer bewegingsvrijheid voor vee. Omdat Californië natuurlijk ook het centrum van de entertainmentindustrie is leverde dat in ieder geval het beste politieke spotje op:


Met zulke swingende propaganda is het niet vreemd dat het er dik in zit dat het voorstel wordt aangenomen.
Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

De ondergang van James Stockdale

Het rumoer rondom het debat tussen Sarah Palin en Joe Biden heeft de afgelopen weken in de Amerikaanse media herinneringen opgeroepen aan James Stockdale, de man die de geschiedenis is ingegaan als degene die het hardst van wie dan ook onderuit is gegaan tijdens een vice-presidentieel debat.

James Stockdale was in 1992 de beoogde vice-president van de excentrieke miljardair Ross Perot. James Stockdale was pas op het laatste moment naar voren geschoven, en had geen hulp gekregen bij het voorbereiden van het debat. Hij had dus maar zijn eigen plan getrokken. Hij zou het Amerikaanse volk direct aanspreken: “Who am I? And why am I here?” zou hij zeggen, en dan zijn eigen vraag beantwoorden. Hoe hij carrière had gemaakt bij de marine, die hem in 1958 de kans had gegeven om aan Stanford een master in Internationale Betrekkingen te behalen. Hoe hij er, bij het begin van de Vietnam-oorlog, voor had gekozen om weer piloot te worden. Hoe hij werd neergeschoten, en zeven jaar in Vietnamese krijgsgevangenschap had doorgebracht. Hoe hij in Vietnam gemarteld werd, en hoe hij in die tijd steun had gevonden bij de filosofie van Stoïcijnen zoals Seneca en keizer Marcus Aurelius. Hoe hij het na zijn bevrijding tot vice-admiraal had geschopt, en hoe hij later academicus werd aan Stanford, en talrijke boeken over filosofie, en over Amerikaanse militaire geschiedenis had geschreven.

Het was een mooi verhaal. James Stockdale was conservatief, maar, op grond van deze achtergrond, iemand waar ook het linkse deel van de wereldbevolking mee had kunnen leven als president. Een man met gravitas, iemand die in een crisis rust had kunnen brengen, en de juiste beslissingen had kunnen nemen. Een staatsman.

Doe het veilig met NordVPN

Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.

Steun ons!

De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.

Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

GC-Café: Obama versus McCain, the final debate

Lege bar (Foto: Flickr/dsevilla)

Vannacht is het laatste debat aan de vooravond van de Amerikaanse presidentsverkiezingen op 4 november 2008: McCain en Obama. Uiteraard betekent dat dat ons café ook open gaat. Sterker nog, we zijn open. Vanaf 3 uur vannacht begint het debat en je kunt je al voorbereiden door de voorbeschouwing van de New York Times te lezen bijvoorbeeld. Of geef je eigen voorbeschouwing in de reacties of in het café!

Het is, bij gebrek aan het vinden van personeel, wederom zelfservice. Geen enkele reden om het te missen, lijkt ons. Snel, naar de kroeg!

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

WW: Wetenschap en de aanstaande verkiezingen

De woensdagmiddag is op GeenCommentaar Wondere Woensdagmiddag. Met extra aandacht voor de nieuwste ontwikkelingen in Wetenschap- en Techniekland.

Obama op voorsprong in de koekjespolls (Foto: Flickr/deadhorse)

Niet alleen GeenCommentaar is in de ban van de aanstaande verkiezingen. Verspreid over het gehele wereldwijde web lijkt het wel alsof de helft van alle blogposts, nieuwsitems en youtubefilmpjes over de strijd tussen McCain en Obama gaat. Ook de (populair) wetenschappelijke sites gaan vrolijk mee in de verkiezingsgekte. Er zijn twee soorten verhalen te onderscheiden: posts en berichten waarin de wetenschap wat te zeggen heeft over de verkiezingen zelf en stukjes waarin bericht wordt over wat de kandidaten voor de wetenschap en techniek zelf in gedachten hebben. Vandaag doen we een rondje over het internet en kijken we naar het eerste soort. Volgende week in Wondere Woensdag een blik op de wetenschaps- en techniek-plannen van de kandidaten.

Dat de heren wetenschappers niks ononderzocht laten mag bekend zijn en ook het kiezersgedrag wordt aan grondig onderzoek onderworpen. We berichtten al eerder dat de politieke keuze voor een deel genetisch bepaald lijkt te zijn. Maar politiek psycholoog Sam Gosling beweert in een binnenkort te verschijnen paper dat aan de netheid van iemand zijn politieke voorkeur blijkt af te lezen: Ben je een sloddervos, dan sta je in de rij voor Obama. Ruim je je kamer op, dan stem je vast op de G.O.P.

Ook wordt nauwlettend onderzocht wat het effect is van de, ook ten opzichte van 2004 weer geexplodeerde, invloed van het Web (Obama lijkt met zijn 510.799 Myspace vrienden tegenover de magere 87.652 van McCain die slag makkelijk gewonnen te hebben).

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

QvdD: I haven’t left the Republican Party. It left me.

While I regret this development, I am not in mourning, for I no longer have any clear idea what, exactly, the modern conservative movement stands for. Eight years of “conservative” government has brought us a doubled national debt, ruinous expansion of entitlement programs, bridges to nowhere, poster boy Jack Abramoff and an ill-premised, ill-waged war conducted by politicians of breathtaking arrogance. As a sideshow, it brought us a truly obscene attempt at federal intervention in the Terry Schiavo case.

So, to paraphrase a real conservative, Ronald Reagan: I haven’t left the Republican Party. It left me.

Christopher Buckley kondigt zijn ontslag aan bij het conservatieve tijdschrift National Review na een tsunami aan hatemail over een column waarin hij zijn voorkeur voor Barack Obama verkondigde. Wat dit extra pikant maakt is dat Buckley de zoon is van William F. Buckley, de oprichter van de National Review en één van de grondleggers van de conservatieve revolutie in de Verenigde Staten.

Vorige Volgende