Prinsjesdag is het jaarlijkse hoogtepunt van onze democratie. Maar op de dag zelf staat vooral het beleid van de regering en de coalitie centraal. Democratie kan echter niet zonder een tegengeluid. GeenCommentaar besteedt in de aanloop naar Prinsjesdag daarom extra aandacht aan de oppositiefracties in het parlement. Wat hebben zij het afgelopen jaar bereikt? Elke dag geven wij een partij de kans om hun resultaten aan jullie te presenteren. En vanaf donderdag kunt u aangeven welke partij u vindt dat in uw ogen het afgelopen jaar het best oppositie gevoerd heeft. Dit weekend zijn we afgetrapt met bijdragen van de SP en de VVD. Vandaag is het de beurt aan D66 om onze vragen te beantwoorden.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
In de reeks gastbijdragen vanuit de politiek, vandaag weer een artikel van D66 Europarlementariër Sophie in ’t Veld.
Op 10 december van dit jaar is het zestig jaar geleden dat de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens werd uitgeroepen door de Verenigde Naties. Twee jaar later werd het Verdrag tot Bescherming van de Rechten van de Mens en de Fundamentele Vrijheden (EVRM) ondertekend in Rome, waarmee een internationaal instrument werd geschapen voor de juridische verdediging van de mensenrechten en burgerrechten. Sindsdien is er ook door de Europese Unie en de voorlopers daarvan een uitgebreid pakket aan verdragen, richtlijnen en jurisprudentie ontwikkeld ter bescherming van mensenrechten en burgerrechten, en als het nieuwe EU Verdrag (Verdrag van Lissabon) wordt aangenomen, zal de EU zelfs toetreden tot het EVRM. Er zijn allerlei instanties ter verdediging van de mensenrechten en de burgerrechten, waaronder het Hof in Straatsburg. En sinds kort heeft de Europese Unie een Agentschap voor de Grondrechten. Naast de gewone rechtspraak is er voor elk afzonderlijk burgerrecht wel een instantie of toezichthouder waar burgers terecht kunnen met hun klachten. Na de gruwelen van de twee wereldoorlogen kregen Europese burgers dus uitgebreide mogelijkheden om hun rechten juridisch af te dwingen, en om zich te verdedigen tegen willekeur en machtsmisbruik door de staat.
Ik ben van mijn stoel gevallen van verbazing toen ik de afgelopen dagen […] opeens moest lezen dat er een richtingenstrijd in de PvdA was, en ik vond het nog vreemder dat het ging over de vraag of we met de SP moeten samenwerken of met GroenLinks en D66.
Naar mijn beste weten werken wij op dit moment samen met het CDA en de ChristenUnie. Laten we daar nou éérst een succes van maken, want als dat niet lukt dan hebben we straks echt helemaal niks meer te kiezen want dan zijn we helemaal nergens meer.
Wouter Bos ontkende gisterenavond bij Nova dat er een richtingenstrijd is, en introduceert en passant een derde richting.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Die Alexander Pechtold toch. Was hij twee jaar geleden nog geflopte minister en leider van een ter dode opgeschreven lijkend flutpartijtje, tegenwoordig is hij de handige en welbespraakte oppositieleider die in charisme en retoriek geregeld Marijnissen, Rutte en Halsema achter zich laat in de oppositiestrijd.
De omslag van Pechtold is volgens mij symbolisch voor D66 èn de inherente tragiek waar die partij onder lijdt. Ik zal dat uitleggen.
D66 is, zullen veel mensen zeggen (inclusief leden van die partij), bij uitstek een bestuurderspartij. Door gebrek aan een zware ideologische achtergrond is de partij in staat ieder voorstel objectief op haar merites te beoordelen, op een bestuurlijke, technocratische wijze. Dat wijst op een partij die eerder gedegen bestuurders aflevert dan aansprekende charismatische volksmenners.
Het probleem is, dat besturen D66 over het algemeen electoraal uiterst slecht afgaat. Grootste verliezen in zetels kreeg de partij te lijden in 1982 (-11), 1998 (-10), 2002 (-7) en 2006 (-3, maar wel weer een halvering). Hoe komt het dat regeren D66 meestal zo slecht afgaat? De belangerijkste reden lijkt mij dat er voor D66 in een kabinet weinig tastbaars te bereiken valt. Door het gebrek aan ideologie hebben ze ook een gebrek aan duidelijk doelen om in een regering te bereiken. Ze kunnen het dus nooit echt goed doen; alleen maar neutraal of ronduit slecht. De enige keren dat D66 na regeren (bescheiden) winst maakte was wanneer een enigszins verwante partij aan het instorten was, zoals DS’70 in 1977 en de VVD in 1986.
Mama Verdonk stelt met haar beweging “Trots op Nederland” een verandering van het politieke stelsel voor waarbij de burger meer directe invloed op het politieke systeem moet krijgen. Los van juffrouw Verdonk zelf, haar achterban, haar politieke ideeën en het beschamende amateurisme waarmee haar Wiki is opgestart, heeft zij natuurlijk wel een punt.
Echter, waarom stoppen waar Rita zegt? Waarom geen echte ommekeer van het politieke stelsel? Is er niet heel veel te zeggen voor een stelsel met een echte scheiding der machten, een echte representatieve vertegenwoordiging en een echte invloed van burgers op zowel het beleid als de uitvoering. Kijkend naar de problemen van het huidige stelsel, dan wordt duidelijk dat de gemiddelde politicus moeite heeft landsbelang (wat dat ook mag zijn), partijbelang en eigenbelang te scheiden. Gedreven door de ‘party whip’ durft de gemiddelde politieke apparatsjik, bang zijn toekomstige politieke en/of maatschappelijke carrière te verprutsen, geen eigen mening te verkondigen en zal hij of zij in 99,9% van de gevallen slaafs het afgesproken beleid verkondigen en verdedigen. Los van het feit of hij of zij voorafgaand aan verkiezingen achter dit beleid stond. Niets mag tenslotte de macht van het kabinet of de eigen carrière in de weg staan!
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
“Internet is te kwetsbaar voor democratie. Je hebt overal polls, zelfs op de website van mijn bank kan ik een poll aanklikken. Maar als Geenstijl het wil, ligt zo’n peiling er zo uit. Dan is Bas van der Vlies politicus van de eeuw en heeft wc-eend de beste reclamespot.”
Aldus D66-leider Alexander Pechtold over de macht van de stijlloze lezer. In een interview met DAG heeft hij het echter vooral over de wederopstanding van D66. Zeven extra zetels, dat is de winst die de partij tot nog toe volgens de peilingen heeft binnengehaald. Met dank aan Wilders en Verdonk en de angstpolitiek van het kabinet. Dreumes66, de partij die volgens Van Mierlo na veertig jaar moest worden opgedoekt, gaat nog groot worden…
Zo rond de jaarwisseling pleitte top-ambtenaar Meine Henk Klijnsma voor een fusie tussen GroenLinks en D66. Klijnsma, zelf overtuigd lid van D66 (geen misverstanden daarover), promoveerde onlangs op een proefschrift over de Vrijzinnig-Democratische Bond, die bestond van 1901-1946. Sinds enige tijd bepleit ook publicist en beoogd chef-ideoloog van de Bond, Dick Pels de heroprichting van de VDB. Morgen wordt in de Balie een becommentarieerde heruitgave gepresenteerd van de brochure ‘Wat de Vrijzinnig-Democraten willen’. De grote vraag in de discussie morgen (overigens geheel uitverkocht) is: is er grond én noodzaak voor een heroprichting van de VDB?
Geschiedenis. In haar 45-jarig bestaan onderscheidde de VDB zich van zijn electorale concurrenten aan de linkerzijde (de SDAP) en de rechterzijde (de liberalen) door – de naam zegt het al- consequente aandacht voor de democratie. Het ging daarbij niet alleen om democratie in formele zin (invoering van het algemeen kiesrecht, referendum, internationale rechtsorde, tegen ‘sterke mannen’), maar er zat ook een sociaal getinte agenda aan: gelijke ontwikkelingsvoorwaarden voor iedereen met een nadruk op individuele ontplooiing en emancipatie. De VDB was zowel door vooraanstaande politici als Drucker, Treub, Bos, Marchant en Oud, als door haar bereidheid tot samenwerking, een politieke factor van belang. Ze nam een paar keer deel aan kabinetten: eerst met de liberalen (voorlopers van de VVD), in de jaren dertig in een crisiskabinet onder Colijn. De Bond had haar aanhang vooral onder intellectuelen en beoefenaars van vrije beroepen (notarissen, artsen). Zij sloot aan bij de ideeënwereld van het toenmalige vrijzinnig-protestantisme. Uiteindelijk ging zij op in de PvdA, wat Klijnsma en Pels betitelen als een ‘historische vergissing’.
Rita Verdonk gaat op de stoel van de rechter zitten en dat hoort niet. Als Kamerlid ben je immers medewetgever. Als je dan vindt dat iets niet goed is, moet je de wet aanpassen. Doe dat dan ook. Niet het vonnis kritiseren.
Aldus Alexander Pechtold over Verdonk´s uitspraak over de zaak Germaine C. Germaine C. reed een tasjesdief dood en werd vrijgesproken van doodslag.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.