Een nieuwe, onregelmatig terugkerende -laten we zeggen ongeveer eens in de drie maanden- rubriek op Geencommentaar: de bestuurderscarrousel. In Nederland worden immers nog altijd een hoop bestuurders los van verkiezingen benoemd. En hoewel de volksvertegenwoordiging daar een steeds grotere greep op krijgt, is er nog steeds een belangrijke rol voor de rokerige achterkamertjes waarin de grote mideenpartijen er onderling voor zorgen dat ze allemaal goed vertegenwoordigd zijn. Dat maakt het speculeren naar potentiele burgemeesters en commissarisen van de koningin een leuk kroegspelletje, en dus ook een leuk GCspelletje. Reaguurders worden vooral opgeroepen hun eigen voorspellingen in de groep te gooien. In deze eerste aflevering van de bestuurderscarrousel hebben we twee CvK's in de aanbieding (Brabant en Drenthe) en één grote stad (Groningen). Commissaris van de Koningin in Noord-Brabant: Qua politieke kleur is dit niet zo'n spannende kandidatuur: de CvK van Noord-Brabant is namelijk sinds liberaal Jhr. Paulus Jan Bosch van Drakestein in 1894 het stokje doorgaf altijd een CDA'er (of een van diens voorgangers) geweest. Het CDA is in Brabant met afstand de grootste partij. Bovendien voelt het CDA zich met PvdA'ers op het burgemeesterspluche in vier van de vijf grote steden al ernstig benadeeld. Die zullen dus vasthouden aan Brabant. De enige partij die op grond van Brabantse en Nederlandse verhoudingen een claim zou kunnen maken is de SP, die dat principieel niet doet. Jammer misschien, want als bekendste Brabantse en binnenkort werkloze politicus zou Jan Marijnissen een mooie kandidaat kunnen zijn.
“Er zijn absoluut slordigheden begaan, ook door de burgemeester, maar ik denk dat de zaken nog wel zijn op te lossen.”
Burgemeester en Wethouders in Den Helder zijn nog niet uitgepraat volgens de Commissaris van de Koningin in Noord-Holland.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
Beatrix heeft te weinig constitutionele ruimte om haar kroonbenoeming ongedaan te maken. Daar zou in het geval van Ahmed Aboutaleb en Rotterdam wel reden voor zijn, want naar nu blijkt heeft de PvdA op zijn minst vuil spel gespeeld in de aanloop naar de benoemingsprocedure van het Rotterdams burgemeesterschap. Als er al niet sprake is van list en bedrog. Gerd Leers is door de PvdA-top in het pak genaaid, dat staat nu wel vast.
De huidige burgemeester van Maastricht staat bekend als een voor CDA-begrippen zeer rechtgeaarde bestuurder, die nergens doekjes om windt en die goed tegen zijn verlies kan, zolang er maar fair wordt gespeeld. Zijn ontboezemingen nu in het blad Intermediair spreken voor zich.
Ik heb in deze kolommen al eerder vraagtekens gezet bij de houdbaarheid van Aboutaleb als burgemeester van Rotterdam. Nu blijkt dat er tijdens de sollicitatieronde ook nog eens een smerig spelletje is gespeeld met de kandidatuur van Gerd Leers, krijgt Rotterdam een burgemeester die met een zweem van onbetrouwbaarheid en sluwheid is omgeven. Had Aboutaleb al het aura van een baantjesjager; nu heeft hij dat helemaal…
Gekonkel
Is het toeval dat burgemeester Cohen vandaag openlijk pleit voor het opengooien van de sollicitatie- en benoemingsprocedures? Cohen, die al eerder zijn ongenoegen uitsprak over de PvdA-post Rotterdam, heeft blijkbaar nu ook zijn strot vol van het regentenclubje, dat in Den Haag rond Wouter Bos de dienst uitmaakt.
Benieuwd of de Rotterdammers Aboutaleb nu nog wel motten. Ik voorspel een zware tijd voor een man, die door het Haagse PvdA-bestuurdersgekonkel – waarvan hij zelf deel uitmaakt – de schijn in ieder geval tegen heeft.
Als je denkt dat je alle bemoeizuchtige en bemoeizorgige voorstellen van de regering al gehad hebt, komt er toch nog eentje voorbij:
“Burgemeesters krijgen in het voorstel via de Raad voor de Kinderbescherming toegang tot de kinderrechter. Het gaat dan om situaties waarin opvoedingsondersteuning voor de ontwikkeling van het kind noodzakelijk is, maar waarin deze niet vrijwillig wordt aanvaard. Het kabinet stelt daarbij dat overlastproblematiek gezien kan worden als (een aspect van) een voor de ontwikkeling van een kind bedreigende situatie.”
Vrij vertaald. Als de burgemeester denkt dat een kind later hangjongere wordt, mag hij zeggen dat er ingegrepen moet worden.
Dus denk goed na voordat u een woonplaats kiest. Een beetje streng christelijke burgervader en half het dorp kan aan de heropvoeding. Het is te zot voor woorden. What’s next? Politieagent die mag meebeslissen of een kind uit huis geplaatst wordt omdat hij denkt dat over 10 jaar een diefstalletje niet onwaarschijnlijk is?
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Je hebt een paar coffeeshops in de binnenstad die draaien als een lier, vooral vanwege het grensoverschrijdend drugstoerisme. Je bent grensgemeente en dat zul je weten ook. Dat geeft overlast als er wekelijks zo’n 25 duizend klanten over de vloer komen. Dus wat doe je dan: je zorgt dat die coffeeshops uit het centrum verdwijnen en ergens verspreid in de periferie worden gevestigd. Beter bereikbaar vanaf de verkeersaders en het stadscentrum is verlost van de overlast.
Dat heet de methode-Maastricht: burgemeester Gerd Leers paste deze met succes toe en hield zijn rug recht, ondanks de vele protesten vanuit de randwijken die uiteraard niet zaten te wachten op een coffeeshop om de hoek. Leers had de moed om in te zien dat algehele sluiting van de legale softdrugs-leveranciers niet alleen het illegale circuit in de kaart zou spelen, maar tevens zou leiden tot verplaatsing van het probleem naar omliggende gemeenten.
Zo niet Roosendaal en Bergen op Zoom. Beide burgemeesters, Michel Marijnen en Han Polman, hebben de afgelopen jaren vooral veel geweeklaagd over de toenemende overlast van drugstoerisme in hun steden, daarbij steeds wijzend op de centrale overheid die hen te hulp moest schieten. Letterlijk zei Marijnen enkele maanden geleden nog dat hij het zelf niet meer aankon. Klopt: het enige wat de man wist te verzinnen was het per politieauto achternajagen van drugstoeristen uit België of Frankrijk, die dan toevallig wat meer dan vijf gram hadden opgehaald. En vervolgens in de media maar janken dat het allemaal niet hielp.
UPDATE: Gerd Leers pleit voor landelijke “Wiettop”, om het probleem van grensgemeenten op te lossen. en: coffeeshops Roosendaal en Bergen op zoom trekken samen ten strijde.
)
Met drie PvdA-burgemeesters en één VVD’er in de vier grote steden is er geen CDA’er meer in de G4-ploeg. Volgens Job Cohen zal dat de gezamenlijke belangenbehartiging bemoeilijken: “Het wordt nu allemaal een stuk ingewikkelder”.
Het zal hem in PvdA-kringen niet in dank worden afgenomen dat hij zich vandaag in het tv-programma Buitenhof niet alleen uitliet over de toekomst van de Noord-Zuidlijn, maar dat hij zich tevens liet verleiden tot een unverfroren commentaar op de gevolgen van de Rotterdamse burgemeestersvoordracht.
Maar een slip of the tongue was het zeker niet. Hier sprak duidelijk en bewust de man die zijn positie als burgemeester van een grote stad liet prevaleren boven die van een berekenend partijpoliticus. Wouter Bos moet zijn tenen gekromd hebben en Aboutaleb zal ongetwijfeld de nodige verwensingen richting Cohen hebben gesist.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Gerd Leers moet gewoon nog even twee jaartjes of zo wachten. Want als de PvdA na de verkiezingen weer in het regeringsplûche mag plaatsnemen, dan krijgt Ahmed Aboutaleb alsnog wat hij wil: een vet ministerschap of meer nog. Dat zielig staatssecretariaatje op Sociale Zaken was de rising star in het PvdA-regentenclubje sowieso te min. Ook deze nieuwe bestuursklus wil hij best voortijdig affluiten, als dat goed is voor zijn verdere loopbaan.
En als persoonlijke knuffel van Wouter Bos (die als redder des vaderlands zijn partij ongetwijfeld weer regierungsfähig zal maken) mag hij bij een volgende kabinetsformatie wél als eerste graaien in het trommeltje ministersposten. Maar helemaal natte dromen krijgt Aboutaleb van het beeld dat hij dan wellicht het partijleiderschap in de schoot krijgt geworpen. Niet ondenkbaar, als Bos besluit om zich dan puur en alleen te concentreren op zijn taak als schatkistbewaarder of mogelijk op het premierschap. Aboutaleb 6 jaar in Rotterdam? No way!
Hoe dan ook, de knarsetandende gemeenschap van Leefbaar Rotterdam moet het tot die tijd maar even uitzingen met deze ‘020-carriërejager met twee paspoorten’. En Peter van Heemst, de PvdA-voorman aldaar, moet er maar rekening mee houden dat zijn euforie maar van korte duur zal zijn.
In Amsterdam deed Aboutaleb het als wethouder best aardig, maar wist niet hoe snel hij weg moest komen voor een stapje hoger in de politiek. Als staatssecretaris van Sociale Zaken heeft hij echter, kreunend onder het juk van Piet Hein Donner, weinig deuken in het spreekwoordelijke pakje beleidsboter kunnen slaan. Mogelijk nam de lobby voor het Rotterdams burgemeesterschap al teveel tijd in beslag.
GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers. Dit keer is dat Grootinquisiteur, die onderstaand stuk eerder schreef voor zijn eigen blog.
Aan burgemeester Stefan Hulman van Den Helder de twijfelachtige eer om komende zaterdag het tweehonderdste anti-vloekbord langs een voetbalveld te mogen onthullen. ‘Een vloek mist ieder doel’, liegt de tekst op dat bord quasi geestig. Als hij burgemeester van álle Heldenaren wil zijn, had Stefan Hulman zich uiteraard nooit tot dit gebaar moeten laten verleiden. Waar ging het mis?
Voor alle duidelijkheid: Grootinquisiteur propageert niet dat iedereen maar met veel verbaal geweld door het leven moet gaan. Grootinquisiteur vindt echter wel dat mensen zelf moeten kunnen uitmaken wat goed voor ze is. Gedragscampagnes gericht op het publieke domein zijn, als ze religieus zijn geïnspireerd, in het seculiere Nederland maatschappelijk ongewenst. En het past burgemeesters niet om zich actief te scharen achter dergelijke dwingelandij, zich kritiekloos op te werpen als vertolker en daarmee een stem te geven aan een onverdraagzame religieuze minderheid.
Bemoeizuchtige overheid
Burgers worden zo langzamerhand doodmoe van alle geboden en verboden waarmee de overheid ze om de oren slaat om hun gedrag te beïnvloeden. Roken in het café mag niet. Je moet juist weer wel twee keer per week vette vis eten, omdat dat goed voor je is, ook al zijn de wereldzeeën nu al bijna leeg gevist. En dan word je vanaf zaterdag ook nog eens voorgelogen als je je op het voetbalveld op sportieve wijze probeert te ontspannen. De burgemeester wordt bedankt!
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
De Engelse sociaal-democraten hebben de afgelopen dagen een politieke slag verloren. Labour verliest niet alleen de gemeenteraadsverkiezingen door het hele land, maar ook de strijd om de prestigieuze burgemeesterspost in Londen. De conservatieve Tory-kandidaat Boris Johnson wint van Ken Livingstone, de huidige burgemeester van de hoofdstad van Groot-Brittanië. De nieuwe burgervader is een kleurrijk figuur, met een interessante achtergrond.
De BBC meldt dat zijn overgrootvader in de jaren twintig van de vorige eeuw een korte periode Minister van Binnenlandse Zaken was in het Ottomaanse rijk. Zelf is hij geboren in New York in 1964 en was hij tot voor kort Amerikaans staatsburger. In Engeland heeft hij de reputatie van een wildebras, niet in het minst door zijn eigenzinnige quotes en opvallende publieke optredens.
GC heeft de leukste filmpjes voor u geselecteerd.
Boris Johnson, de voetballer
Boris Johnson, de quizmaster
Boris Johnson, de racer
Boris Johnson, tv-persoonlijkheid
Boris Johnson, de politicus
Op 1 mei aanstaande gaan de Londenaren naar de stembus om een burgemeester te kiezen. De twee kandidaten met een serieuze kans om te winnen zijn de zittende Labour burgemeester “Red” Ken Livingstone en Tory enfant terrible Boris Johnson. Peilingen wijzen uit dat het wel eens een behoorlijk spannende verkiezing kan gaan worden. Interessant genoeg vinden veel mensen dat Ken en Boris, ondanks hun totaal verschillende politieke opvattingen, meer gemeen hebben dan er verschillen zijn.
Extreem
In de eerste plaats zitten beide politici in de extreme vleugels van hun partijen. Livingstone zat al in de linkervleugel van Labour in de jaren 70, toen die partij zelf nog behoorlijk links was. Als leider van de gemeenteraad in Londen in de jaren 80 wist hij Margaret Thatcher mateloos te irriteren door elke dag een spandoek met het aantal werklozen in Londen op te hangen van het dak van zijn kantoor, dat recht tegenover Westminster lag. Het gerucht gaat dat Thatcher later de gemeenteraad afschafte uitsluitend om van Livingstone af te komen. Als burgemeester van Londen verzette Livingstone zich vervolgens tegen privatisering van de metro en voerde hij een zeer controversiële maar zeer succesvolle congestion charge in. Dat dit soort beleidsmaatregelen hem verafschuwd maken bij de Conservatieven èn een substantieel deel van zijn eigen partij moge duidelijk zijn.
Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.