Krant reïncarneert op internet
GeenCommentaar heeft altijd ruimte voor gastlogs, deze maal voor een stuk dat eerder verscheen op het weblog Zeitgeisty.
Hoe val je als regionale krant op tussen een woud van concurrenten? De Kentucky Post en Cincinnati Post hebben in ieder geval een radicaal besluit genomen: deze dagbladen hebben, na een periode van 126 jaar, afscheid genomen van hun papieren editie en gaan samen verder als KYPost.com:
After considerable analysis, we determined that the next chapter in the long and successful story of The Post should be found on the Web.
Aldus een persbericht van het mediabedrijf dat het besluit over de migratie nam. Volgens een ietwat pathetisch nieuwsbericht was de redactie niet onverdeeld positief over het besluit.
Workers who for years asked the tough questions had nothing to say as they watched silently as headlines faded into memories. (?) The furious hum of the press is now silent.
Wellicht een doemscenario voor Nederlandse kranten. Maar het zou ook kunnen dat de krant, ten dode opgeschreven, zijn laatste kans heeft gegrepen; dat valt uit de berichtgeving rond dit voorval nog niet op te maken.
Een ding lijkt duidelijk: de krantvervangende website biedt uiteindelijk niet veel contrast met andere nieuwssites, ondanks de aankondiging dat KYPost.com een gebruiksvriendelijk platform zal bieden voor burgerjournalistiek (?citizen journalists and contributors of user-generated content?; wie het verschil weet mag het zeggen).
Dat dacht ik gisteren bij het
Some of us are right, some of us are wrong. Some of us are ready, and some of us are not. Some of us know what we?ll do on day one, and some of us don?t.
Amerikanen zijn graag trots op hun land. Afgelopen donderdag hadden ze reden om dat te zijn. De overwinningsspeech van Barack Obama na Iowa was van grote klasse. Ineens stond daar een potentiële president, en niet meer de ambitieuze politicus die Obama was toen hij bijna een jaar geleden zijn campagne begon. Hier stond iemand met een boodschap, iemand die niet alleen gelooft in zichzelf, maar vooral in de kracht van zijn land, in de kracht van de kiezers. Het zij Amerikanen vergeven dat ze zich goed voelden; ?t is alweer een tijdje geleden dat ze daar reden toe hadden.
Gisteravond kreeg ik een mailtje van Michelle Obama, de vrouw van Barack. Niet dat ik persoonlijk op goede voet met die twee sta, maar ik had mijn e-mailadres achtergelaten op
Alhoewel gewelddadige films een grotere tendens naar agressie kunnen bevorderen, geeft Professor Dahl aan:
Ik ben er weleens geweest, in Uhuru Park. Een weinig verheffend park aan de rand van