Change?

Martijn Dekker doet als promovendus onderzoek naar datgene wat mensen in conflictgebieden doen om hun eigen veiligheid te verbeteren. Hij reiste hiertoe af naar de Gazastrook, maar door de recente ontwikkelingen is hij gestrand in Jeruzalem waar hij wacht tot hij Gaza in mag. Vandaag deel twee van zijn belevingen, eerder al te lezen op zijn VU-blog. Vandaag is het zeventien dagen geleden dat Operatie "Cast Lead" - het Israëlische offensief tegen Hamas in de Gazastrook - is begonnen. Uit het Israëlische kamp klinken voorzichtige stemmen dat de belangrijkste militaire doelen inmiddels zijn bereikt. Aan de andere kant hebben Hamasleiders te kennen gegeven open te staan voor een staakt het vuren. De belangrijkste vraag is nu, zeker voor alle mensen in Gaza, hoelang gaat het geweld nog voortduren? Toen ik vanmorgen in de krant las dat de afgelopen nacht volgens de Gazanen de ergste sinds het begin van het offensief was, dacht ik, dit klinkt als een laatste slag. Een genadeklap, voor het einde ingeluid wordt. Of die gedachte klopt moet nog blijken, maar het lijkt er op dat er de komende dagen belangrijke ontwikkelingen gaan komen.

Door: Foto: Sargasso achtergrond wereldbol
Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Arabische partijen geweerd van verkiezingen Israël

GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers. Dit keer is dat Simon van Canards.nl, waar het stuk eerder verscheen.

Het gebouw van de Knesset (Foto: Flickr/Johnk85)

De democratie Israël weert twee Arabische partijen van de parlementsverkiezingen in februari. Het gaat om Balad en de Verenigde Arabische Lijst. Volgens Haaretz wordt de vertegenwoordigers van de partijen verweten dat ze landen bezocht hebben die bekend staan als vijanden van Israël (Syrië en Libanon). Bovendien zouden de vertegenwoordigers terroristen steunen en Israëls recht op een eigen staat ontkennen.

Ultranationalisten stelden voor om de twee partijen te weren. Een overgrote meerderheid van de kiescommissie stemde in met dat voorstel. Het besluit heeft geen gevolgen voor Arabische leden van niet-Arabische lijsten die meedoen aan de verkiezingen. De Verenigde Arabische Lijst dient een petitie in bij het Israëlische Hooggerechtshof. Balad beraadt zich nog op vervolgstappen.

Het is niet de eerste keer dat de partijen ter discussie staan in Israël. In de aanloop naar de verkiezingen in 2003 worden beide partijen ook uit de race gehaald. Het Hooggerechtshof keurt de boycot echter af. Volgens de rechter kan de Israëlische democratie wel tegen een stootje (vrij vertaald).

Recent veroordelen de Arabische parlementariërs nog het geweld in Gaza in de Knesset, het Israëlische parlement. Ze zijn tegen burgerslachtoffers. Eén van de parlementariërs, de heer Tibi, kon het niet nalaten te vermelden dat hij zich extra verbonden voelt bij de dood van een Arabier “omdat we landgenoten zijn.” Daarop antwoord een ultranationalist, één van de indieners van het voorstel tot boycot van de twee partijen, dat de Arabieren een vijfde colonne in Israël vormen die de natie ondermijnt. Daarop antwoord de heer Tibi weer dat de ultranationalisten fascisten zijn. Een ander Arabisch parlementslid is verwijderd uit de vergadering omdat hij zijn tegenstander niet aan het woord liet.

Steun ons!

De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.

Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Quote van de Dag: Sudan

“I am still going to care about Sudan.”

George Bush roept in herinnering dat onder zijn bewind een einde gemaakt is aan de oorlog tussen Noord en Zuid Sudan, die twee miljoen mensen het leven kostte, al blijft de vrede daar broos en brak er een nieuwe oorlog uit tussen het westen (Darfur) en oosten van het land. Het is een van de lichtpuntjes in zijn buitenlandbeleid.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

El Salvador leunt naar links

De huidige president van El Salvador Antonio Saca (Foto: Wikimedia Commons)

Nog een van die landen die u weinig interesseren, maar waar we hier hardnekking over blijven schrijven omdat we democratie belangrijk vinden, ook als het ver weg is: El Salvador. Zondag zijn er parlementsverkiezingen, over twee maanden gevolgd door presidentsverkiezingen. De laatste zijn belangrijker, omdat de president zowel staatshoofd als regeringsleider is. Voor het eerst sinds de bloedige burgeroorlog van 1980-1992 lijken de voormalige linkse guerillas van het FMLN te gaan winnen.

De huidige president Antonio Saca is, net als de laatste twee presidenten, lid van Arena, de rechtse partij uit de tijd van de burgeroorlog. Ideologisch is hij goede maatjes met George Bush. Het heeft goede economische banden met de VS opgeleverd en Salvadoraanse troepen in Irak. De bevolking blijft echter zuchten onder armoede en torenhoge criminaliteit van het gewelddadige soort.

Om de ontevredenheid over de huidige prestaties van Arena te kunnen uitbuiten, heeft het FMLN zich een gematigder gezicht aangemeten. Mauricio Funes is een televisiepresentator zonder bloed aan zijn handen, die erin moet slagen niet alleen de armen maar ook een deel van de middenklasse aan zich te binden. Linkse actiegroepen klagen over een mediacampagne die stelt dat Amerika wraak zouden nemen voor een linkse president door Salvadoranen in de VS niet meer toe te staan geld naar huis te sturen.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Neem je helm mee

Martijn Dekker doet als promovendus onderzoek naar datgene wat mensen in conflictgebieden doen om hun eigen veiligheid te verbeteren. Hij reist hiertoe af naar de Gazastrook om aan den lijve te ondervinden hoe mensen omgaan met het begrip ‘veiligheid’. Door de recente ontwikkelingen is hij gestrand in Jeruzalem waar hij wacht tot hij Gaza in mag. Martijn houdt voor Vublogs.nl en GeenCommentaar.nl een weblog bij. Wat vooraf ging in Jeruzalem is daar ook na te lezen.

Vandaag is het vrijdag, normaal gesproken een rustige dag in het oosten van Jeruzalem omdat de moslims vrij zijn. Ik kan dus ook niet bij Walid werken, want zijn kantoor is gesloten. Bovendien is er weinig kans dat ik andere mensen kan bereiken. Overigens vind ik het ook niet netjes om mensen op hun vrije dag te bellen, dus het lijkt me een goed idee om zelf ook een beetje rustig aan doen – wat rapporten doorlezen en een beetje door de stad wandelen. Nou ja, één telefoontje mag wel.

Nadat ik kort gebeld heb met Hussein Al-Sheikh, oud-leider van een militante Fatah groep en een van de hoofdfiguren achter de Al-Aqsa intifada, maar nu de man van de Palestijnse Autoriteit die samen met het Israëlische leger de humanitaire hulp voor de West Bank en Gaza coördineert, maak ik me op voor een wandeling. Als ik even later op weg ben naar de Oude Stad, waar ik even een broodje wil gaan eten, kom ik langs verscheidene tijdelijke politieposten. Overal staan zwaarbewapende militairen en agenten. Tijdens de vijf minuten die ik langs de Oude Stad loop tel ik er zeker al honderd. Alle wegen rondom de Oude Stad zijn afgezet en niet toegankelijk voor auto’s en bussen. Er heerst een gespannen sfeer. Als ik verder loop hoor ik een demonstratie. Nieuwsgierig loop ik er heen.

Doneer!

Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.

In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Quote van de dag: Miami-Dade County

“There have been many times I’ve regretted it. When I look at those double-page New York Times spreads of all the individual pictures of people who have been killed [in Iraq], I got to think, ?Maybe there wouldn’t have been a war if I hadn’t gone to Miami-Dade. Maybe there hadn’t have been, in my view, an unjustified war if Bush hadn’t become president.? It’s very disturbing to me.”

Aldus Roger Stone, een republikein die de Brooks Brothers riot aanvoerde tegen de verkiezingscommissie van Miami Dade County tijdens de hertelling van stemmen in Florida in 2000.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Sta op, Tom Daschle!

Tom Daschle (Foto: United States Congress)

Obama is verstandig genoeg geweest om Hillary Clinton te parkeren op het State Department, het Amerikaanse ministerie van buitenlandse zaken. Hij veronderstelt, terecht, dat ze daar niet veel kwaad kan. Immers, de buitenlandse politiek van Amerika verkeert in een dusdanig dal dat er eigenlijk niets meer aan te verpesten valt. Bovendien kan ze als minister van buitenlandse zaken goede sier maken. In de buitenlandse politiek rekent Obama erop dat leiders van andere mogendheden onder de indruk zullen zijn van celebrity-persoonlijkheden. Een goede, saaie, professionele diplomaat (denk Warren Christopher) zou misschien de betere beslissingen nemen, maar veel minder indruk maken op de Sarkozy’s en J.-P.- Balkenendes van deze wereld.

Obama heeft Hillary in ieder geval niet de belangrijkste baan gegeven. Zestien jaar geleden heeft Hillary zich al een keer te pletter gelopen op de hervorming van de Amerikaanse gezondheidszorg, en ze hoeft het niet nog een keer te proberen. Ondanks de economische crisis en de vele andere problemen blijft het feit dat twintig procent van de Amerikanen geen ziektekostenverzekering heeft misschien wel de grootste uitdaging voor de regering van Obama. Hiervoor heeft Obama een stille, rustige, ervaren, geslepen man benoemd. Sta op, Tom Daschle!

Tijdens de eerste termijn van Bush was Daschle de belangrijkste Democraat in het Congres, en was hij een eenzame vertegenwoordiger van de redelijkheid in de VS. Velen hadden hem graag als president of vice-president gezien. Het was even slikken toen hij in 2004 zijn Senaatszetel verloor (als Democraat in het zeer conservatieve South Dakota). President zou hij wel niet meer worden. Maar misschien is de nieuwe baan van Daschle wel vele malen belangrijker dan het presidentschap. Nu bevindt hij zich in een positie waar hij, vanuit de luwte, een echt verschil voor mensen kan maken.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Quote van de Dag: Goed voor je kinderen zorgen

“Er worden veel Palestijnse kinderen gedood. Er worden bijna geen Israëlische kinderen gedood. Hoe komt dat? Omdat wij goed voor onze kinderen zorgen.”

Shimon Peres, president van Israël, legt uit waarom het [url=http://en.wikipedia.org/wiki/Israel_Defense_Forces]IDF[/url] echt niets aan burgerslachtoffers bij de aanval op Gaza kan doen. (via)

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

‘Gaza’ als wapen tegen Iraanse hervormers

Shirin Ebadi (Foto: Flickr/inkyhack)

De ultraconservatieve regering in Iran gebruikt de toestand in Gaza om hervormingsgezinden in hun eigen land het zwijgen op te leggen. Zo werd eind december de krant Kargozaran gesloten wegens een artikel dat de Palestijnen onvoldoende steunde. Op nieuwjaarsdag demonstreerde een boze menigte om dezelfde reden bij het huis van nobelprijswinnares Shirin Ebadi, wier kantoren eind vorig jaar al door de autoriteiten gesloten werden.

Het lijkt allemaal te horen bij een intimidatiecampagne in de aanloop naar verkiezingen in juni. Voormalig president Mohammad Khatami heeft weliswaar nog niet officieel aangekondigd dat hij zal meedoen, maar zijn kandidatuur kan in het complexe en ondoorzichtige machtsevenwicht van Iran niet geblokkeerd worden. Khatami’s aarzeling is begrijpelijk: gekozen worden bleek de vorige keer niet zo’n kunst, maar een hervormingsprogramma doorvoeren wel. Er vielen zelfs doden onder zijn medestanders, terwijl ultraconservatieven hem het regeren onmogelijk probeerden te maken.

Andere mogelijke hervormingskandidaten zijn voormalig minister van buitenlandse zaken Abdullah Nouri en voormalig parlementsvoorzitter Mehdi Karroubi. Die laatste zou een erg goede keus zijn als de hervormers de verkiezingen willen boycotten, want hij heeft gevangen gezeten wegens belediging van ayatollah Khomeini (maar kwam vrij na tussenkomst van Karroubi). Zijn deelname zal zeker geblokkeerd worden door het gezelschap dat kandidaten screent. Na de slechte ervaringen tijdens de eerdere periode Khatami zouden de hervormers ervoor kunnen kiezen de ultraconservatieven de economische puinhoop te laten opruimen.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

GeenCommentaar feliciteert de Tatra-tijger

De Slowaakse twee euro munt

Welk roofdier sluipt daar door het Tatra-gebergte? Het is de Tatra-tijger!

De laatste keer dat de gemiddelde Nederlander notie zal hebben genomen van de staat Slowakije was bij het ontstaan ervan, in 1993, in wat wel (naar analogie van de ‘Fluwelen Revolutie’) de ‘Fluwelen Echtscheiding‘ genoemd werd. Het vroegere Tsjecho-Slowakije hield op te bestaan, en er kwamen twee staten uit voort, Tsjechië en Slowakije. De indruk die toen bestond was dat de rijke, beschaafde Tsjechen hun arme, onbeschaafde Slowaakse broertjes afdankten. ‘Azië begint bij Bratislava,’ werd er gezegd.

Vrijwel onopgemerkt heeft Slowakije nu, eerder dan landen als Polen, Hongarije en, inderdaad, Tsjechië, de euro ingevoerd. Hoe kan dit zo plotseling? De Slowaken hebben de afgelopen vijftien jaar de uitspraak ‘Azië begint bij Bratislava’ een geheel nieuwe betekenis gegeven. Slowakije was namelijk de meest dynamische en snel groeiende economie van Europa. Omdat de belangrijkste bergketen van Slowakije het Tatra-gebergte is noemen de Slowaken zichzelf graag de ‘Tatra-tijger‘.

Nu is het land dus rijk en stabiel genoeg om tot de euro toe te treden. De Slowaakse euromunten zijn erg mooi, en deze redacteur kan er bijna niet op wachten om die in in zijn portemonnee aan te treffen. Een felicitatie voor Slowakije is op zijn plaats!

Vorige Volgende