De anticorruptiewaakhond Transparency International (TI) rangschikte 42 oliefirma’s in functie van hun transparantie. Zowel internationale (particuliere) oliemaatschappijen als nationale oliemaatschappijen werden tegen het licht gehouden. In totaal werd de olie- en gaswinning in 21 verschillende landen beoordeeld op criteria van transparantie in de bedrijfsvoering. Wie betaalt wie én hoeveel? Wat kost de oliewinning en wat brengt het op? Antwoord op deze vragen is van belang voor de inwoners van landen waar het olie- en gas gewonnen wordt, krijgen zij immers via hun overheid ook een deel van de opbrengst? Transparantie in de betalingen voor olie- en gasopbrensten is de eerste stap naar een eerlijkere verdeling van de welvaart uit natuurlijke rijkdommen. Transparency International kwam tot de volgende conclusie: firma's met een hoge transparantie zijn het Nederlands-Britse Shell, het Braziliaanse Petrobras, het Noorse Statoil en Petro-Canada. In de groep van minst transparante bedrijven vertoeft de grootste oliefirma van de wereld ExxonMobil in het gezelschap van het Russische Lukoil, het Maleisische Petronas, de China National Offshore Oil Corporation (CNOOC) en de China National Petroleum Corporation (CNPC) (bron: IPS). Wat betreft de ietwat prikkelende titel van dit postje kan worden toegevoegd dat het TI-rapport stelt dat ook de koplopers nog zaken kunnen verbeteren.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
“Ik denk dat universiteiten zich onvoldoende realiseren dat de publieke opinie over wetenschappers aan het kantelen is. Een professor is voor veel mensen niet meer de deskundige, maar iemand die wordt betaald door een bedrijf.”
Aldus Martijn Katan van de Koninklijke Nederlandse Akademie van Wetenschappen vandaag in de Volkskrant. De Volkskrant constateerde dat een kwart van de Nederlandse hoogleraren door het bedrijfsleven wordt betaald.
De universiteiten geven deze informatie overigens niet graag prijs.
Wel apart dat de belasting op de bedrijven niet verhoogd kan worden ten bate van de onafhankelijke wetenschap, maar dat we het wel normaal vinden dat die bedrijven met datzelfde geld bepalen wat onderzocht moet worden.
Geen link naar het hele artikel van de Volkskrant omdat die nog steeds niet begrijpen dat paid content iets is van de 20ste eeuw.
De standpunten van de heer Wilders zijn niet de mijne en de film Fitna vind ik simplistische propaganda. Maar meneer Wilders is wel een Nederlander en een parlementariër bovendien.
In de afgelopen weken heb ik al regelmatig braakneigingen gehad bij de uitlatingen van dit christenkabinet. Naastenliefde is er kennelijk alleen voor die mensen wiens mening je deelt. Maar de kabinetsuitingen zaten nog alleen maar in de categorie “opgeheven vingertje” en bangmakerij.
Vandaag echter lees ik het volgende:
“Als Arabische landen Nederlandse producten gaan boycotten vanwege de anti-islamfilm van Kamerlid Geert Wilders, wil werkgeversorganisatie VNO-NCW onderzoeken of de economische schade op hem te verhalen is.”
Dit bij monde van Bernard Wientjes, de voorzitter.
En toen werd het me even teveel. Het heeft me vier uur gekost om voldoende af te koelen om het volgende op te schrijven.
Waar haalt die minkukel van een Wientjes het lef vandaan om überhaupt dat voorstel serieus te overwegen, laat staan daar publiekelijk mee te schermen. Hebben we verdomme al die eeuwen hard gewerkt om van Nederland een beschaafd, democratisch en open land te maken waarin de vrijheid van meningsuiting zelfs in de grondwet verankert zit, gaat die nono proberen een parlementariër financieel te straffen voor wat zijn goed recht is????? Is hij nu helemaal van de pot gerukt. Zijn nou werkelijk die paar centjes van die grote bedrijven belangrijker dan alle waarden die wij hier in dit land te vuur en te zwaard hebben proberen te verdedigen? Is het belang van de werkgevers nou echt zo allesoverheersend dat hij door die dagelijkse waan niet meer kan zien wat belangrijk is en wat er voor gezorgd heeft dat ook hij in vrijheid kan leven? Is het echt zo’n krentenkakker dat hij alleen maar aan centjes denkt en daarmee alle andere belangen gewoon de Noordzee in schuift?
Nou, dan stel ik bij deze voor dat de heer Wientjes geëxporteerd wordt naar Rusland of zo. Zo’n staat waar de belangen van een elite ver boven de rest gaan. Kan hij ook lekker indirect meewerken aan het vermoorden van journalisten of het opsluiten van mensen met een eigen mening.
Eigenlijk zou de heer Wientjes per direct zijn post als voorzitter moeten neerleggen en eens een jaartje in een christelijk klooster retraite nemen om tot bezinning te komen.
Ik mag het dan wel niet met de heer Wilders eens zijn, maar zijn recht om in alle vrijheid films te maken en zijn mening te verkondigen, die is me heilig.
En dan heb ik het nog niet eens gehad over het doorredeneren van dit debiele standpunt. Is de redactie van Sargasso straks financieel aansprakelijk omdat we ergens onze mening over gegeven hebben waardoor mensen producten links laten liggen? Het zou toch te grof voor woorden zijn.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Wat is in vredesnaam de relevantie en de waarde van een onderzoek naar de Favoriete Werkgevers?
Jaarlijks verschijnt er in de diverse media een lijstje met bedrijven. Volgens de onderzoekers zijn dit de bedrijven waar de mensen uit de steekproef het liefst zouden willen werken, waarbij ze niet hun eigen werkgever mogen noemen.
Wat zegt ons dat nou? Helemaal geen zak. Het grootste deel van de mensen heeft namelijk nog nooit in die bedrijven die ze noemen gewerkt. Ze kunnen daar dus eigenlijk geen oordeel over vellen. Het oordeel wordt voor het grootste deel bepaald door hoe een bedrijf in het nieuws is gekomen. En misschien voor een heel klein deel door informatie uit de vrienden/kennissen kring. Maar het zegt dus meer over de omvang en publiciteitsgeilheid van een bedrijf dan of het een goede werkgever is.
En dat dan bedrijven een hoge score wijten aan “Het concern heeft verschillende functies en banen op alle niveaus. Er zijn doorgroeimogelijkheden” is natuurlijk helemaal van de zotte. Daar kan je als buitenstaander namelijk nauwelijks een zinnig oordeel over geven. En als je veel bij grote bedrijven hebt rondgelopen weet je dat er zoveel politieke factoren zijn die belangrijker zijn voor jouw “doorgroeimogelijkheden” dan het aantal beschikbare treden op de ladder.
Het onderzoek is dus nietszeggend. Maar wat mij dan nog meer verbaast, is het feit dat er kennelijk mensen en organisaties zijn die zitten te wachten op die non-informatie. Iemand moet die onderzoeken toch betalen. Maar wat kan je er nou mee? Als je als HRM manager werkelijk denkt dat een hogere positie jouw wervingsbeleid makkelijker maakt, wordt het tijd voor een andere favoriete werkgever.
En wat moet ik als werknemer met die lijstjes (die me via de krant opgedrongen worden)? Anders dan de het bevestigen van de businessmantra “big is beautiful, come to us“?
De nutteloosheid wordt nog eens extra onderstreept als je naar een ander onderzoek kijkt, namelijk naar de werknemerstevredenheid. Daar winnen vier bedrijven die niet eens in de top50 van favoriete bedrijven voorkomen.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.