De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Niet iedere videoclip lukt het om reviews te krijgen in de New York Times en sites als Vox. Tenslotte ligt de tijd dat videoclips iets nieuws waren al weer zo’n vijfendertig jaar achter ons. Maar Beyonce lukt het, door geraffineerd te spelen met haar eigen naamsbekendheid, de rol van kunst, macht en discussies over impliciet racisme.
Sommige dingen passen zo goed bij elkaar dat je je afvraagt waarom dat niet de standaard is. Zoals koffie en chocolade en appeltaart en kaneel standaard combinaties zijn. Dus waarom gebruikt Bollywood geen hardstyle voor hun massale dansscenes?
Drie redenen om Opium van het Portugese metalgezelschap Moonspell voorbij te laten komen. 1) de stelling dat binnen de rock en metal vooral de gevaren en tragedies rond drugs werden bezongen. Niet hier, dus als een beetje tegenwicht. 2) Er werd hier in de comments specifiek gevraagd naar opium. 3) Het is een heel vet nummer, uit de hoogtijdagen van een band die in de jaren 90 gave, vernieuwende dingen toevoegde aan de metal. Zoals afwisseling tussen cleane zang en grunts, gebruik van de eigen taal naast het Engels, en de mix van invloeden uit de death en gothic, met een vleugje folk.
Een muzikaal momentje van bezinning leek me op deze dag wel op zijn plaats. Wat een prachtig nummer, en hoe passend in deze tijd! Laat er licht in de duisternis zijn, en liefde voor ons allen. Kaarslicht en violen, romantiek en harstocht. Misschien komt het dan ooit nog wel tot vrede op aarde.
Vrolijk kerstfeest iedereen! Omdat het kerstfeest ook een feest is van bezinning enzo*, dit fraaie nummer van The Vandals, dat ons er aan herinnert dat kerst niet voor iedereen een feestje is. Het idee dat zelfmoord toeneemt rond de feestdagen blijkt overigens onwaar.
Niettemin, mocht u zich nu oprecht diep ongelukkig voelen, verhang u dan alstublieft niet aan de kerstboom (of iets anders), maar neem contact op met Stichting 113 Zelfmoordpreventie via 0900 0113 (24/7 bereikbaar) en 113.nl.
Dat William Shatner niet kan zingen is algemeen bekend. Dat kerstmis het allerslechtste uit artiesten boven haalt, is al even algemeen bekend. Dat Iggy Pop zich leent voor dit wanproduct, dat was voldoende schokkend om dit met u te delen. Als de conversatie tijdens het kerstdiner u straks tegenvalt, bedenk dan dat u ook naar William Shatner en Iggy Pop had kunnen moeten luisteren, en dan slaagt u er vast in uw glimlach weer op uw gezicht te brengen.
Een van de dingen die opvalt in deze serie is dat de rock-scene het veel moeilijker heeft met drugs dan de house/rave/technoscene. In de house-scene zeggen ze gewoon dat ‘drugs work’ (zolang je natuurlijk wel de goede pillen hebt gekregen), terwijl de rock en metal-scene maar blijft klagen over de nadelen van drugs. Want drugs voelen toch een beetje te goed, je raakt er verslaafd aan, of je gaat ervan in de goot gaat liggen. Tsk.
Liedjes die over drugs gaan en ook nog eens een flinke partij maatschappijkritiek bevatten, dat is een double win. Public Enemy deed het met ‘night of the living baseheads’, waarin de dubbele houding tegen cokegebruik op Wallstreet en het harde politieoptreden tegen druggebruik in zwarte wijken op de hak werd genomen.
De nineties: de tijd waarin de ravecultuur doorbrak. Toen mensen de hele nacht doorfeesten op acid, house of techno. Dit alles terwijl er flinke hoeveelheden MDMA, MDA of andere varianten uit het grote boek van Dr. Shulgin werden geconsumeerd. Natuurlijk werd dat in de nodige liedjes bezongen. Zoals Ebenezer Goode van The Shamen, wat een niet-zo-verkapte lofzang was op XTC.
De boodschap dat drugs – en vooral psychedelica- fantastisch waren kwam ook terug in veel van hun andere werk, zoals Re: evolution, waar Terence McKenna op onnavolgbare wijze uitlegt waarom het druggebruik op raves precies op tijd kwam.
In de tijd dat Metallica nog goede nummers maakte, schreven ze ook nog wel eens een nummer over drugs. Zoals Master of Puppets. Daarna zijn ze heel verantwoordelijk geworden, met als resultaat dat ’t muzikaal echt niet meer te pruimen was. Wat een mooi negatief bewijs is voor het statement wat Bill Hicks ooit eens maakte: ’the musicians that made all that great music that’s enhanced your lives throughout the years were rrreal fucking high on drugs. ‘
Jimi behoeft geen toelichting, hoop ik. Of het nummer Purple Haze daadwerkelijk over drugs ging, dat is nog onderwerp van discussie. Ongeacht of het waar is of niet, het nummer maakte dermate veel indruk in de psychedelische scene, dat er een wietsoort naar vernoemd is. Ja, dan ben je als artiest een hele grote.
Als het gaat over het Nederlandse drugsbeleid, dan gaat het natuurlijk meestal over onze eigen Nederwiet. Nou ja, als het niet gaat over illegale dumpingen van XTC-labs, of grootschalige smokkel in de haven.
Hoe dan ook, Nederwiet, daar zong Doe Maar al over in 1981. En deed dat heel verdienstelijk, met als bonus nog wat praktische tips voor de thuiskweker.