serie

Closing Time

De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders


Closing Time | Duran Duran

In mijn eerste Closing Time vertelde ik waar ik fan van was als kind. Na de Dolly Dots en Doe Maar kwam Duran Duran. Nu ik het zo opschrijf blijkt dat ik al vroeg een liefde had voor alliteraties.

Toen ik een jaar of 13 was werd The Reflex een grote hit, met die geweldige clip waarbij het lijkt of het publiek overspoeld wordt door een plens water. Van de tekst begreep ik geen ruk (nog niet eigenlijk), maar dat mocht de pret niet drukken. Ik was op slag verliefd op Simon Le Bon, wat een gelukkie was, omdat Doe Maar datzelfde jaar uit elkaar ging en dit mijn liefdesverdriet daaromtrent een beetje dempte.

Closing time | Doe Maar

Als nieuwbakken redactielid kennen jullie mij nog niet zo goed natuurlijk, behalve dan dat ik in de tot nu gepubliceerde stukken als gastredacteur best wel een mening heb. Maar er is meer! Ik heb ook een muzieksmaak, jawel. Die is in de loop van mijn leven alle kanten op geschoten. Het lijkt me wel een aardig idee om via Closing Time een inkijkje te geven in die ontwikkeling.

Het begon als klein meisje met de Dolly Dots. Nee, geen zorgen, daar zal ik je niet mee vervelen…hoewel ik het stiekem nog steeds best leuk vind, being my first love and all. Maar kleine meisjes-pop lijkt me niet aan jullie besteed.

Closing Time | Smashing Pumkins

Hé, dat is vreemd: nog nooit een Closing Time gewijd aan de Smashing Pumpkins? En dat terwijl deze blog ooit zo enthousiast was als de dame en heren weer iets uitbrachten? (2006, 2007) Vandaag dus even een oudje.

Geweldig clipje ook, trouwens.

Closing Time | Within Temptation

Helaas*, ook aan deze serie over ‘muziek op gratis schijfjes’ komt een eind. In stijl, met een bandje van “Dynamo Open Air 1997“. Het eindigt op een erg mooie manier: met Neerlands metaltrots Within Temptation. U kent het muziekgezelschap wellicht sinds hun doorbraak in de mainstream, met de Top-40 hits Ice Queen en Mother Earth (en nee, deze keer niet ironisch). Maar voor hun doorbraak-cd Mother Earth maakte de band al een prachtig album, Enter. Het is wat mij betreft een mijlpaal in het genre ‘atmosferische death metal waarin een death grunt wordt afgewisseld met heldere vrouwenzang’, dat waarschijnlijk alleen nooit een officieel genre is geworden omdat de naam iets te lang is (en ADMWEDGWAMHV ook niet echt een lekkere afkorting is).

Closing Time | Mötley Crüe

Ik zal er geen gewoonte van maken, glamrockers en hair metal in de Closing Time, dat beloof ik. Toch doe ik het nu, bij wijze van uitzondering, voor Mötley Crüe (met metal umlaut).

Ten eerste omdat het goed past binnen mijn (bijna ten einde zijnde) miniserie ‘gratis meuk’. Deze live versie is te vinden op het het hilarisch (ahum) genaamde “Rock ‘S Cool” verzamelaartje (met dito smaakvol artwork), van de platenlabels SPV en Steamhammer.

Closing Time | Dimmu Borgir

Dimmu Borgir, uit Noorwegen. Black Metal, van het melodische soort. Waarschijnlijk hun bekendste nummer, van het album Enthrone Darkness Triumphant uit 1997. En van het gratis cd’tje ter ere van Dynamo Open Air 1997. Ze bestaan nog steeds, en maken nog steeds heel aardige muziek.

En ja, een versie met Spaande ondertitels ja – de geluidskwaliteit van de andere versies op joetoep was te erg, en dit soort sfeervolle, atmosferische muziek heeft een béétje geluidskwaliteit gewoon nodig.

https://www.youtube.com/watch?v=v--IqqusnNQ

Closing Time | Life on Mars?

Eigenlijk is er op deze plek al voldoende aandacht aan leven, werken, meningen, overlijden en invloed van David Bowie besteed. Collega Prediker maakte bovendien al een mooie reeks met covers, zoals deze. Welbeschouwd is er geen geldige reden om hier opnieuw aandacht aan Bowie te besteden.

Maar!

De ESA heeft besloten een sonde naar Mars te sturen, de ExoMars, en een door de Britten gebouwd karretje zal daar op de Rode Planeet, nog meer dan eerder robots, op zoek gaan naar leven. U mag meedenken over de naam van het voertuig. Hier vindt u meer informatie en het lijkt me, eerlijk gezegd, een totale no brainer dat de Britse Marsrover geen andere naam mag krijgen dan “David Bowie”.

Closing Time | Fury of the furries

Even wat game-muziek, voor de afwisseling. Anders blijft het zo’n herrie, nietwaar? Fury of the Furries is een prachtige hybride game, half platform- half puzzelspel uit 1993. Het lijkt qua opzet wel een beetje op het bekendere Lost Vikings, waarbij je kan kiezen tussen een aantal poppetjes die elk wat anders kunnen, en waarbij je het juiste poppetje nodig hebt, naast de nodige vaardigheid, om een level succesvol af te sluiten.

Closing Time | Iced Earth

Aansluitend op de Closing Time van gister: soms wordt er nog gratis muziek weggegeven van (relatief) grote en bekende bands. Ten Thousand Strong van Iced Earth is een voorbeeld hiervan: voor nop op de cd “No Sleep ’til September’, die bezoekers van Wacken Open Air 2008 cadeau kregen.

Voor de liefhebbers van aggressieve power metal.

 

https://www.youtube.com/watch?v=tP0QOOVc7y4

Closing Time | Carcass

Deze serie begon met de inleiding dat op gratis cd’tjes die worden weggegeven door platenlabels en tijdschriften soms pareltjes te vinden zijn, die je elders vrijwel niet tegen komt. Bandjes maken één geweldig nummer, dat wordt op zo’n schijfje gezet, en de argeloze koper koopt vervolgens een langspeler, om er dan achter te komen dat het ook het énige goede nummer was.

Dat is echter niet het hele verhaal. Soms staan op dat soort schijfjes ook een paar grote namen. Omdat ze een nieuwe cd uit hebben die gepromoot moet worden, of wellicht om de luisteraar over te halen zo’n gratis cd-tje überhaupt in de cd-speler te duwen.

Closing Time | Just A Closer Walk With Thee

Zoals we gisteren al opmerkten: Het is uitstekend straatmuziekweer. Nu vind ik het altijd een beetje jammer als straatmuzikanten versterkt spelen. Liever zie ik ze volledig draad- en stekkerloos, zoals Tuba Skinny dat gisteren deed.

Toch kunnen we aan deze niet voorbij gaan: Doreen’s Jazz New Orleans met Just A Closer Walk With Thee, oorspronkelijk een traditioneel gospelnummertje.

De kern van Doreen’s Jazz New Orleans bestaat uit klarinettiste Doreen Ketchens en haar man Lawrence, die in bovenstaand filmpje de drums beroert en bij andere gelegenheden sousafoon, trombone of piano speelt.

Vorige Volgende