De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Als je een keer begint met drugs, heb je meer nodig. Zeggen ze. Maar dat hangt natuurlijk van de drug af. We gaan nog even door met drugs in de Closing Time.
Het origineel van Drug me, van de Dead Kennedys is ook heel mooi, maar de cover-versie van Sepultura (toen ze nog goed waren) vind ik toch net wat beter.
Flamenco uit Damascus, waarom ook niet.
Fantastisch sfeervolle hiphop uit Zambia met Sampa the Great.
Ja mensen, Gerd Leers van het CDA in de Closing Time. Aanleiding is natuurlijk de slepende discussie over onze wiet-experimenten die woedt in Nederland. De regering geeft ruimte voor een lokaal experiment. Lokale politici en coffeeshops klagen steen en been dat de geboden ruimte te beperkt is, en een fatsoenlijk experiment op deze manier niet kan.*
Ondertussen wordt het Nederlandse drugsbeleid links en rechts ingehaald. Recent nog door Luxemburg, maar ook al eerder door Canada, Portugal en zelfs de Verenigde Staten.
Stars on 45 was een studioproject dat meldeys van bekende liedjes in een dansbaar, of zeg maar gerust discojasje goot.
Deze medley was mijn eerste serieuze kennismaking met The Beatles. Ik was 10 jaar oud, en ik vond het geweldig. En dat vind ik nog steeds, hoewel het me nu toch een guilty pleasure-gevoel geeft. Alsof het The Beatles zelf tekort doet, of zo. Dat is misschien ook wel een beetje zo, want hoewel ik de nummers nu in de hele versie ken, heb ik nog altijd de neiging om het vervolg van de medley door te zingen na bepaalde fragmenten. O ja, denk ik dan, je zit weer in de nepversie.
Deze is wel heel fout. Voor iemand van mijn leeftijd dan. Het is toch een beetje raar dat ik uit mijn stoel schiet bij het horen van “You’re from the 70’s and I’m a 90’s bitch. I love it!”. Om over de rest van de tekst maar te zwijgen. Maar dat is wel wat er gebeurt, ik kan er niks aan doen. Om vervolgens een rondje door de kamer te springen. Wat dan wel weer gezond is voor een schermslaaf. Gelukkig duurt het nummer maar 2,5 minuut. Waarna ik meteen weer weet hoe oud ik ben.
We komen bij de zesde en dus laatste stap in de derde ronde covers kringloop. De vijfde eindigde met Madness’ cover van Jose Feliciano’s ‘Regen’. Madness (u kent ze beter van ‘One step beyond’ en ‘Nightboat to Caïro’) heeft meer eigen werk dan covers op hun repertoire staan. Aan de regenbui kunnen we hun ‘Grey Day’ wel toevoegen. Hoewel dat minder op het weer slaat….
“Grijs’ deed me denken aan ‘vaag’. Dan is de link naar de cover van Nouvelle Vague snel gelegd.
De vijfde stap in deze derde ronde covers kringloop begint met José Feliciano die vorige keer een nummer van Santana coverde. Nu met eigen werk. De moraal van dit liedje: wat een pestpokke weer het ook is, hou van elkaar….
Gekker kan het niet worden, zegt u? Toch wel. Wie weet kunt u de cover die Madness maakte waarderen.
Nog één stap te gaan in deze derde ronde covers kringloop.
In de vorige aflevering van covers kringloop deel III, eindigden we met Santana’s instrumentale cover van Adouma, een dansnummer van Angelique Kidjo. Santana is natuurlijk voral bekend van onsterfelijk goede instrumentaaltjes. Deze dans is voor jou (Samba pa ti).
Vocale muziek wordt minder vaak gecoverd met instrumentale versies dan andersom. José Feliciano kon het niet laten om Santana’s ‘Samba pa ti’ van tekst te voorzien.
Zo, dat was een lekker relaxte vierde stap in deze covers kringloop.
De derde schakel in de derde covers kringloop begint bij Angelique Kidjo die vorige keer heel vlotjes ‘Pata pata ‘ van Miriam Makeba coverde. Hier Kidjo met een eigen nummer: Adouma (in het Engels: Come and get it).
Ze bracht het nummer voor het eerst uit in 1994 op haar album Ayé. In 2002 kwam Santana met het album Shaman dat opent met een instrumentale cover van Adouma. Overigens hebben Santana en Angelique Kidjo het nummer meerdere keren samen uitgevoerd (bijvoorbeeld hier).
In onze derde ronde covers kringloop vanavond de tweede van de 6 stappen. Vorige keer coverde Miriam Makeba de Buffalo Springfield hit ‘For what it’s worth’. Nu beginnen we met Miriam Makeba’s wereldberoemde, eeuwige hit ‘Pata pata’ (in het Engels ‘touch touch’).
Nu gaat het verhaal dat Miriam Makeba dit nummer niet zelf heeft bedacht, maar dat ze acht maten uit een ouder liedje heeft gejat.
Voor de derde keer gaan we een rondje covers kringloop doen, weer in 6 stappen en een iets ander format dan de vorige twee keer. Buffalo Springfield trapt af met hun originele versie van:
Het liedje van vandaag zou makkelijk vertaald kunnen worden met “wat maakt het allemaal uit”. Maar zo was het zeker niet bedoeld door Stehpen Stills, die ‘For what it’s worth’ schreef naar aanleiding van ‘culture clash’-demonstraties op de Sunset Strip in Hollywood (1966).