De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Hoe moeilijk kan het zijn eens te bekennen dat je fout zit? Carolyn Wonderland kan het. Begeleid door Bonnie Raitt brengt ze haar versie van Blind Willie Johnson’s ‘Mea culpa’ (begint op 1 min. 40)
Mijn Closing Time-avonturen, waarin ik mijn muzikale ontwikkeling opnieuw ontdek en beschrijf, hebben af en toe een break nodig. Ik deed dat al met Booker T. Jones en Aretha Franklin, wegens de emotie van de dag. Want muziek is emotie, en o boy ik rakel nogal wat op in mijn zoektocht.
Soms heb ik gewoon zin in iets wat me nu opvalt. Een ontdekking die me verbaast, verblijd ende deugd doet, die ik graag met jullie wil delen.
Toen ik een jaar of 18 was had ik een vriend die nogal into hardrock was. Vond ik allemaal rete-interessant natuurlijk. Nou ja, ik vond vooral het vriendje erg leuk dus ik schikte me in de muziekkeus. Mijn allereerste concert was er een met Ozzy Osbourne. Geen daverend succes, de andere artiesten weet ik niet eens meer, ik herinner me vooral een enorme bak herrie. Maar ik zag er wel geweldig stoer uit.
De cd “Berzerk 2000” van Scheitan verscheen in 1998. Het is een nogal eclectisch geheel: twee nummers soort van melodieuze death, dan weer een paar nummertjes gothicmetalachtige muziek met trage, droevige vrouwenzang, dan twee nummers ruis/geluid, om te eindige met drie nummers blackmetalachtige herrie.* Geen idee wat de band voor ogen had. Maar, als je het gebrek aan consistentie niet stoort, staan er toch best aardige nummertjes op, zoals Soulside. Enkele bandleden uit Scheitan waren eerder actief in Gates of Ishtar, dat hier gisteren voorbij kwam.
Wat was Zweden daar goed in, halverwege de jaren negentig, in melodieuze death metal maken. Gates of Ishtar is nooit echt doorgebroken, maar maakte niettemin heel verdienstelijke muziek.
The idea of community will be something displayed in a museum
De quote komt uit “Juggernauts” (2009) van de band Enter Shikari. Afkomstig van het album Common Dreads, alwaar ook hun ‘Fanfare for the Consious Man’ op te beluisteren is.
Hoeveel geweten hebben we nodig om te kunnen zeggen: we hebben het geweten en we hebben er wat tegen gedaan.
“Hey, That’s No Way to Say Goodbye”, geschreven door Leonard Cohen, werd als eerste door Judy Collins uitgebracht in 1967. Een maandje later kwam Cohens debuutalbum uit, met daarop ook dit afscheidsliedje. Hier zingen ze het samen.
De strekking van het liedje: een mooie tijd samen gehad, maar er zijn redenen niet langer samen te zijn. Dat wil niet zeggen dat de liefde verdwijnt dus neem dan zonder verdriet afscheid.
En weer is ons een muzikale held ontvallen. Gister overleed Queen of Soul Aretha Franklin op 76e jarige leeftijd aan kanker.
Hoewel haar carrière een paar keer flink inzakte, maakte ze altijd weer een comeback. Zoals met The Blues Brothers, een klassieker in huize Van der Stoop. Waarna het weer een tijdje stil was, tot ze met George Michael (voor wie een droom uitkwam met deze samenwerking) de knaller I Knew You Were Waiting maakte, overigens haar enige nummer-1 hit in Nederland. Ze werkte samen met de groten der aarde en heeft ook vele prachtige covers gezongen.
In deze Closing Time was er, getuige deze reactie, wat onbegrip voor het feit dat het originele nummer niet werd vermeld. Alras maakten anderen dat met hun reacties goed (onder andere in deze en in deze).
Vanavond maken we het nog beter door Eric Burdon hier op te voeren, die jaren nadat het origineel werd uitgebracht, nog steeds smeekt niet onbegrepen te willen worden
Tja, begrip begint bij het begrijpen van een ander. Als u dat niet begrijpt……
In de Belgische krant De Morgen stuitte ik op een artikel over Charles Ulrich, die een hele studie heeft gemaakt van het oeuvre van Frank Zappa. En ik had weer zo’n o-ja-moment. Op mijn 16e maakte ik kennis met dit fenomeen, wat best even wennen was voor een bakvisje. Dit nummer is me het meest bijgebleven, wat niet zo vreemd is gezien de nogal -ahum- provocerende tekst.
Zappa kreeg het ook aan de stok met de Anti Defamation League. Tegenwoordig zou hij waarschijnlijk helemaal met de grond gelijk zijn gemaakt. Hijzelf vond het vooral erg grappig. En ik eigenlijk ook wel. Hier vind je de lyrics. Als je dat echt serieus neemt is er toch wat mis met je gevoel voor humor.
Ik heb grote lol in het graven in mijn muzikale verleden, een voornemen dat is ontstaan uit het schrijven van Closing Times. Maar het is ook wel een beetje vermoeiend. Al die herinneringen, vergeten momenten die opeens weer oppoppen, soms ook minder leuke dingen.
En als ik me kut voel is er maar één remedie: Booker T. Jones in Daryl’s House met Green Onion. Met een real live Animal op de drums, let vooral op dat verbeten koppie. Je verwacht elk moment een welgemeend “whaaaah Animal” te horen. Terwijl de rest van de crew (totaal 9 man sterk) swingend hun instrument bespeelt en steeds breder begint te glimlachen. Het is een van de weinige video’s die ik echt ga zitten kijken, want het plezier spat ervan af en ik klaar er helemaal van op. Het is natuurlijk ook gewoon een geweldig nummer dat de pan uit swingt.
“De Man in het Pak, van het Nederlandstalig grind/hardcore/thrash-achtig gezelschap De Grote Boodschap. Ik had nog nooit van ze gehoord, totdat ik vanochtend een nummer op Facebook voorbij zag komen. Terwijl hun thuisbasis nog geen 30km van mijn woonplaats is. Nou ja, mijn leven is weer een stukje rijker , en die ervaring deel ik graag met jullie. Hun hele eerste album vind je hier.