De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Lola Marsh is een indiepopduo uit Tel Aviv (met soms wat versterking). Het neuzige accent van zangeres Yael Cohen zorgt voor een extra dosis charme.
Rihanna valt voor mij een beetje in de categorie guilty pleasures. Als popzangeres vliegt ze alle kanten op, je kan haar niet op een bepaald genre vastpinnen. Maar zingen kan ze in elk geval wel. Getuige ook de vele samenwerkingsprojecten die ze doet met de groten der aarde. Mikky Ekko valt daar niet direct onder, maar ze hebben samen wel een nummer gemaakt dat mij kippenvel bezorgt. Stay.
Mikky moet misschien nog een beetje oefenen. Al is Smile op zich wel aardig. Best wel goed eigenlijk. Hij zal vooral een flinke dosis geluk op zijn pad moeten vinden. Het is hem wat mij betreft gegund. Rihanna mag sowieso blijven.
Prachtig zo’n Marslanding. Maar Houston, ‘We’ve Got A Bigger Problem Now’.
U hoorde de Dead Kennedys met hun eigen variant op “California Über Alles”, in 1979 door de Dead Kenneydys gelanceerd als kritiek op Jerry Brown, destijds gouverneur van California.
Na wat tussenstations (als burgemeester, als procureur-generaal en ook nog even verkiesbaar voor het presidentschap) is meneer Brown weer gouverneur van California.
Wat de Dead Kennedys in 1979 nou precies tegen de Democraat Brown hadden is wat vaag.
Ik heb best wel een hekel aan hardcore. Maar happy hardcore is ergens zo kinderachtig dat het weer grappig is. En ik lees dat Scooter 25 jaar bestaat, dus dat is wel een vermelding waard. Om dan weer met Hyper Hyper aan te komen vond ik ook zo wat, dus ik heb even verder gezocht. Deze kende ik niet eens, maar als je Supertramp “covert” heb je meteen mijn aandacht. Geinig.
Vanmorgen sloten we het drieluik over monumenten af. Het ‘Monument’ van Fates Warning stelt toepasselijke vragen (hier de tekst).
Is it fiction, is it confession
Is it passion or just a profession
Is it performance, is it expression
Is it passion or just an obsession
Fates Warning is gelabeld als zijnde ‘Progressieve Metal’. Vaak wat langere muziekstukken van heavy metal met invloeden uit klassieke muziek geven het een wat ‘monumentale allure’.
Vandaag even geen kutmuziek, maar iets dat Thierry zal bekoren. Aleksandr Borodin (1833-1887) startte zijn carrière als chemicus, maar koos later alsnog voor de muziek. Als een van de vijf leden van het Machtige Hoopje propageerde hij Russische thema’s in de muziek. Hierboven een vrij bekend stuk uit zijn opera Prins Igor. Er is ook een kutversie.
We gooien er op deze vrijdagavond een volledig album tegenaan, want dat verdienen Os Tincoãs. De band bestond al meer dan tien jaar toen ze in 1973 haar eerste (bovenstaande) plaat mocht maken. Dat de mannen extreem goed op elkaar ingespeeld waren blijkt onder meer uit de glijdende samenzang in het eerste nummer.
Nog meer moois uit Mongolië, dit keer in de vorm van iets dat verdacht veel op bluegrass lijkt. Hanggai komt overigens uit Binnen-Mongolië, wat Chinees grondgebied is. De mannen wonen in Beijing tegenwoordig en zijn van vele markten thuis. Mocht bovenstaand lied u bekend voorkomen, dan was u allicht in 2009 op de Zwarte Cross, waar Hanggai het podium deelde met Jovink.
Prachtig liedje van een in Nederland vrij onbekend country-duo. In de VS zijn ze wel redelijk succesvol geweest, hoewel er volgens Wiki alweer 10 jaar niets is uitgebracht. Jammer.
Ik vond Des’ree al indrukwekkend toen haar eerste single Feel So High in Nederland uitkwam. Daar kwam een schepje bovenop toen ze Delicate met Terrence Trent D’arby deed (wat dat met die apostroffen is trouwens, ik weet ’t niet hoor). Maar met Life maakte ze natuurlijk pas echt naam en het bijbehorende album had sindsdien een vrij prominente plek in mijn collectie. Er staat geen nummer op dat ik oversla of niet luidkeels meezing.
Er zijn hier en daar wel eens vrouwen waarvan ik als heterovrouw zelfs denk; nou, daar zou ik best een beschuitje mee willen eten. Norah Jones is er zo een. Prachtige meid, en dan ook nog zulke mooie muziek maken, met die zwoele stem. Wat ze ook live meer dan waar maakt.
Ik heb dus wel gezocht naar een live-versie van I’ve Got To See You Again, maar ik blijf de studiovariant gewoon mooier vinden. Dat lekkere lijzige vindt ze zelf blijkbaar niet geschikt voor een liveoptreden, want ze gooit er vaak een iets meer uptempo sausje overheen. Dus hier de clip met beelden van de film Under The Tuscan Sun.
Gezien de overmatige aanwezigheid van harige mannen in mijn Closing Times ben ik nu even in de zangeressen gedoken. Noem het een thema, ik vind een beetje houvast altijd wel lekker voor de inspiratie. Een vrouw die zeker niet mag ontbreken is Donna Summer. Veel meer dan haar grote hits ken ik eigenlijk niet van haar, maar dat zijn ook niet voor niets grote hits natuurlijk. Sowieso een prachtige stem met een groot bereik.