De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Bu Kolthoum is een Syrische zanger/rapper die in Jordanië woont en momenteel op tournee is in Europa. De danseres in bovenstaande clip is Mai Zarkawy, afkomstig uit de Palestijnse hiphopscene.
Het klinkt als een vrolijk liedje, maar Manu Chao zingt in “Clandestino” over de pijn van illegale migranten die gevaarlijke tochten ondernemen om in het rijke westen een verborgen en verboden leven te leiden. De verbondenheid die Chao met die mensen voelt heeft ongetwijfeld te maken met dat hij zelf ook een zwervend bestaan leidt, waarbij hij als anarchist liever de armoede opzoekt dan de rijkdom. Chao groeide op in Frankrijk als zoon van Spaanse ouders die gevlucht waren voor het regime van Franco. Hij combineert in zijn muziek een grote hoeveelheid aan stijlen uit alle culturen, en in zijn teksten gebruikt hij vaak meerdere talen door elkaar. Zijn ‘grenzeloosheid’ wordt in deze versie van het nummer “Clandestino” nogmaals benadrukt doordat het wordt uitgevoerd met muzikanten die letterlijk over de hele wereld verspreid zitten. Een ontroerend plaatje.
Woohoo, he’s back! Dit zijn wel de gezelligste YouTubeclips aller tijden: Carpool Karaoke van James Corden. Zijn Late Late Show is leuk, maar dit is echt geweldig. Wie kent inmiddels niet de legendarische aflevering met Paul McCartney (waar ik hier eerder een stukje over schreef)?
Deze eerste aflevering van het nieuwe seizoen is met Michael Bublé. Een echte smooth operator, maar stiekem vind ik hem best wel goed. En James kan ook echt heel goed zingen, naast dat hij stomme geintjes uithaalt natuurlijk. Het is echt een feestje in de auto. Tot ongeveer 10 minuten in de clip. Pak de tissues er maar vast bij, want dit eindigt in tranen. Dat kan dus ook gewoon. Wat een geniaal concept.
Dit is Voy Fance, met een prachtige akoestische uitvoering van Burden. Visueel word ik altijd een beetje naar van deze man. Wegens bizar gezichtshaar. En dan ook nog die gast op de achtergrond. Maar ik kijk gewoon niet, want muzikaal is dit een sterk staaltje. Ogen dicht en luisteren.
Dat de papiervernietiger een bijzondere rol in de beeldende kunst kan spelen, las u vanmorgen hier al. Is er ook papiervernietigermuziek? Jazeker! Welk document John Hiatt precies bedoelt is niet duidelijk, maar hij hoopt wel verdwenen te zijn als het document door de shredder is gegaan (tekst hier te lezen).
Als toegift een papiervernietigerliedje van zangeres en cabaretière Lorraine Bowen:
“Look it’s teeth can shred two lives together…”
(klik verder)
Iemand (ja jij gbh!) bracht me op een idee, en een herinnering.
Eind jaren ’80 werd ik, zoals ik al eerder in Closing Time heb verteld, bijgespijkerd in de muziekgeschiedenis. Ik had onder andere een vriendin die idolaat was van bands waar ik zelf nooit op gekomen zou zijn. Zo ook Talking Heads, die in 1991 alweer ter ziele ging (maar dat wisten we toen gelukkig nog niet).
Michael Kiwanuka is een Brit met Oegandese roots. Je zou hem kunnen kennen van Home Again. Het album met de gelijknamige titel deed het in Nederland ook goed.
Dit nummer komt van zijn tweede album, alweer met dezelfde naam als het nummer. Een later nummer, Cold Little Heart, deed het eigenlijk beter, gezien de noteringen in de top 2000, maar die vind ik een beetje overgeproduceerd. Deze hangt er ook tegenaan trouwens, ik zou wel benieuwd zijn hoe het zonder al die opsmuk klinkt. Wel met die lekkere gitaarsolo natuurlijk. Afijn, luister en oordeel zelf.
Vorige week was ik bij een optreden van Arthur Ebeling. Mijn vriend vroeg me mee en omdat het in een kroegje in Weesp was, ging ik er eigenlijk van uit dat het om een kennis uit de muziekwereld ging. Maar nee, hij is bewonderaar en aasde op een gelegenheid om hem een keer te spreken. Wist ik veel dat die gast een begenadigd gitarist is, die met grote Nederlandse namen heeft gespeeld als Henny Vrienten en Huub van der Lubbe.
Kaleo is een IJslandse 4-mansformatie, die inmiddels verkast is naar de VS. Ik denk dat ze een goede kans hebben om het daar te maken. Niet in het minst vanwege de ontzettend lekkere voorman (Julius Son). Als ik nog een bakvisje was, zou ik vast op slag verliefd zijn geweest. Seksistisch? Jazeker, maar dat is wel hoe het nog steeds werkt. Met alleen talent kom je er niet, zeker niet daar. Maar talent hebben ze beslist.
Niet zo lang geleden zat Wende Snijders ook al in Closing Times. Het is niet de gewoonte om een artiest zo snel alweer op te voeren in deze rubriek. Maar ja, het is wel Wende. Ik zou elke week wel een lichtje op haar willen schijnen, omdat ze zoveel moois heeft gemaakt. Haar zang is al zo prachtig*, maar de muziek die ze schrijft is werkelijk betoverend. Hoezeer waren wij in awe van Voor Alles, de tekst van Joost Zwagerman, die zij op muziek heeft gezet.
Marcus Mumford doet zonder Sons ook wel eens wat. En van artiesten die normaal niet samenwerken, die samenkomen om een lekker riedeltje te doen, kan ik echt warm worden. Daar gaat vaak een bijzondere, frisse energie van uit.
Marcus is te gast bij Chris Eldridge, die ook al zo’n genot is om naar te kijken. Niet vanwege zijn uiterlijk, maar omdat hij heel erg bezig is met de muziek en zijn medemuzikanten. Grappig om te zien hoe Chris met haast spastische bewegingen en grote ogen de band dirigeert. Terwijl Marcus vooral in zichzelf lijkt gekeerd en zijn ogen de hele tijd dicht knijpt. Twee totaal verschillende stijlen die prima samengaan. Het is ook een sympathiek liedje. Niet wereldschokkend, maar hier wordt ik best warm van.
Amadou et Mariam is een blind koppel uit Mali, dat hierboven een prachtig staaltje desert blues weggeeft. In november staan ze in Tivoli/Vredenburg.