De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Solomon Schwartz et Son Orchestra spelen Jiddische classics met een Sixties-sound. Opname uit 1963, in 2004 heruitgegeven, maar verder heb ik er niets over kunnen vinden.
Hedendaagse funk met The Fearless Flyers, een spinoff van het eerder hier voorbijgekomen Vulfpeck.
Als kind speelde John Moreland, uit Tulsa, Oklahoma, in punk en metal bands. Carrière maakte hij pas toen hij voor de country koos.
Deze Closing Time van mijn hand is er weer 1 in de categorie “well hello, how come I didn’t know?!”.
Paolo Nutini kennen we van New Shoes en Iron Sky. Vooral dat eerste nummer vond ik destijds (was het echt 2007??) erg tof, met een originele tekst en een lekker hoofdbobbend deuntje. Verder hebben we niet zoveel van deze man gehoord in Nederland.
Maar ik vond onder andere deze clip van hem, die bewijst dat hij behoorlijk wat in zijn mars heeft. Een goede live performance vind ik altijd een graadmeter voor de kwaliteit van een artiest, en deze staat als een huis. Hij ziet eruit alsof hij high as a kite is, zo gaat hij op in zijn muziek. En hoewel er zo’n 10 bandleden om hem heen staan is het toch een behoorlijk intiem sfeertje. Dat is knap.
In de Closing Time over Gerry Rafferty had ik het over mijn kennismaking met de hardrock door mijn toenmalige vriend. Het duurde wel even voor ik daar iets mee kon. Ik trok het in het begin niet zo goed, de rauwe zang en de snerpende gitaren.
Maar gaandeweg leerde ik waardering opbrengen voor het genre. Bijvoorbeeld door Gary Moore, die ook met Thin Lizzy werkte en blues-nummers maakte. Ik kreeg ook een stortvloed van symfonische rock over me heen, omdat dat wat makkelijker te behapstukken is. Daarna begon ik te wennen aan bands als Black Sabbath, Led Zeppelin en Metallica. Snerpende gitaren werden begrijpelijk en uiteindelijk een openbaring. Joey Satriani is de belichaming daarvan.
We blijven nog even in Frankrijk, met Lucie, Élisa en Juliette, die soms als L.E.J. door het leven gaan en soms als Ellijay. Ook een vrolijk nummer, nu met een vleugje Stromae in plaats van Manu Chao.
Fréro Delavega is een duo, bestaand uit Jérémy Frérot en Florian Delavega, dat in Frankrijk bekendheid kreeg via een televisiewedstrijd. Opgeruimd liedje met een Manu Chao gitaartje erbij.
Sahida Apsara werd geboren in Singapore uit Indiase/Maleise ouders. Ze reisde de wereld rond, streek neer in Australië en maakt daar nu dub die niet heel Jamaicaanse klinkt. Een beetje raar maar wel lekker.
Mooi opgebouwd nummer van de Moldavische folkband Via Dacă. Het is de titelsong van de gelijknamige film.
Toen Freddie Mercury van Queen was overleden kwam er een legendarisch tribute-concert met een adembenemende line up. De hele pop- en rockwereld stond in de rij voor deelname.
Eén artiest stak met kop en schouders boven de anderen uit, omdat hij als enige het stembereik van Freddie evenaarde: George Michael. Zijn vertolking van Somebody To Love werd een grote hit. De andere door hem gezongen nummers stonden ook als een huis. En ik was definitief verkocht. George Michael werd de tweede artiest die ik voor altijd in mijn hart sloot.
Eind jaren ’80 had de band Fairground Attraction met Perfect hun enige hit in Nederland. Ik vond het wel een lekker liedje maar besteedde er verder geen aandacht aan. Tot ik het album First In A Million Kisses een paar jaar later in mijn schoot geworpen kreeg. Wow.
Er staat geen enkel nummer op dat ik niet mooi vind en dat is een unicum. Het is folk, het is jazzy, soms sleept het en soms zweept het en godsammelazerus wát een stem heeft zangeres Eddi Reader. Luister maar eens naar Whispers (ik zing zachtjes mee na het ophalen van de link), zo hoog heb ik nog nooit iemand horen zingen zonder dat ik het ergerlijk vond. Klein en loepzuiver.
Dit gelegenheidsensemble, bestaande uit de Chileense band Newen Afrobeat, toetsenist Cheick Tidiane Seck en Sean Kuti, zoon van de legendarische Fela Kuti, blaast de Afrobeat met deze cover nieuw leven in. En niet enkel figuurlijk.
Kun je nog zo blank zijn; blijven stilzitten is niet te doen. Wist u trouwens dat ook de Talking Heads voor hun ritmes inspiratie haalden bij Fela Kuti? Luister maar eens goed naar die bassectie.