De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Goede ouderwetse bluesrock met PJ Harvey en Josh Homme. Dat Jools Holland smaak heeft, staat buiten kijf. Alweer vijftien jaar geleden, maar toch.
Zet Dave Grohl, Trent Reznor (Nine Inch Nails) en Josh Homme (Queens of the Stone Age) bij elkaar in de studio, en je wéét dat er wat lekkers uit kruipt.
Dat swingt even lekker weg op de zondagmiddag. En dit is nog maar een opwarmertje van het Delvon Lamarr Organ Trio.
Gregory Alan Isakov beschikt over een zeldzame kunst: het overbrengen van emoties door verstilling. Hier in een cover van Iron & Wine.
Er gaat toch niks boven een originele cover, wat u? Meg Mac is een Australische singer-songwriter met een nasaal geluid dat net lekker op het snijvlak van irrant en zalig zit. En ze laat hier Tame Impala even horen hoe je zingt.
In een grijs verleden kreeg ik de CD ‘In Absentia‘ van Porcupine Tree in mijn handen gedrukt van een collega. Ik vond er maar weinig aan, op het slotnummer na.
Steven Wilson is niet alleen gitarist en leadzanger van de Britse progressive-rockband Porcupine Tree, maar doet daarnaast ook nog soloprojecten. Hier schittert hij met de formidabele zangeres Ninet Tayeb tijdens een oefening in de Royal Albert Hall.
Fun fact of the day: Anton Corbijn (die de videoclip voor dit nummer maakte) verstond de songtitel verkeerd en dacht de titel ‘Egg Hunter’ was, waardoor eieren een thema in de clip werden.
Déze mag natuurlijk niet ontbreken in de serie drugs van Closing Time. Ik kwam erop door een bizar gesprek in een groepsapp over, nou ja beestjes dus. Dat had in dit geval niets met dronkenschap te maken (ik heb het bewijs gezien dat er écht beestjes waren), maar de associatie was natuurlijk snel gemaakt. We werden er allemaal vrolijk van, want o heerlijk jeugdsentiment. Heel grappig ook dat de groep zich Ronnie en The Ronnies noemde, dus niet “and” maar wel “the”. De heerlijke kneuterigheid van de jaren ’60. En het blijft een grappig liedje.
Bishop Briggs is de stage name van de Britse singer/songwriter Sarah Grace McLaughlin (leuke bio, wat een globetrotter!). Zomaar weer iemand die ik per ongeluk tegenkwam door op een willekeurige YouTube-mix te klikken. Nou ja, dat gaat niet helemaal willekeurig natuurlijk, het begint meestal met een artiest die ik al eerder heb beluisterd. Ik schrok er wel even van, het past niet bepaald tussen Paolo Nutini en Bill Withers, maar ik ben toch blij dat ik niet door heb geskipped. Best wel gaaf! Die Black Box Sessions ga ik ook maar eens nader bestuderen.
Fever Ray is een soloproject van Karin Dreyer (The Knife). Aardig detail: de cover van dit album is gemaakt door Charles Burns, de auteur van Black Hole comics, een serie vervreemdende strips over pubers die last krijgen van een door sex overgedragen ziekte die groteske vervormingen veroorzaakt, die ook de moeite waard zijn om eens te bekijken.
Sinds het begin van de oorlog in Syrië woont Omar Souleyman in ballingschap in Turkije. Dat weerhoudt hem er niet van om met een coole zonnebril op zijn snufferd dancestampers te maken.