De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Kinga Głyk is een Poolse bassiste, die met een om haar heen geformeerde band funky muziek maakt. Voor de gelegenheid ook met een vrolijk makend clipje erbij.
Het blijft welbeschouwd onvoorstelbaar. Je bent nog geen dertig, je zit in je tuin en je schrijft een liedje met een onzintekst. Je baseert de melodie op een politiesirene. Veertig jaar later speelt een andere band je liedje, ergens aan de andere kant van de planeet. Vijftigduizend mensen zingen het woord voor woord mee.
Dat kan, als je John Lennon heet. En als die andere band Oasis is.
Soms kiest een band opeens voor een dramatische, radicale wisseling van stijl. Zo speel je lekker trage death metal, zoals Afflicted op hun eerste album deed in het begin van de jaren 90, met maatschappijkritische teksten over hoe de mensheid omgaat met het fragiele ecosysteem. En een paar jaar later besluit je opeens om power metal te gaan spelen.
Inclusief de wat clichématige teksten over Vikingen die vallen op het slagveld en dan naar Valhalla gaan. Tja, het kan verkeren. Wat echter mooi is: de kwaliteit van de muziek bleef onverminderd goed. Het is tragisch dat Afflicted muziek maakte in de jaren 90, die notoir onvriendelijk waren voor metalbands. Eerst zakte de scene in elkaar ten faveure van de grunge, en vervolgens werd meer traditionele metal verdrongen uit de mainstream door nu-metal-achtige toestanden. Een revival kwam pas later.
Eerder vandaag schreef ik over de nieuwe Netflix-serie Daybreak, die me zo doet denken aan Ferris Bueller’s Day Off. Die film heb ik destijds echt tig keer gezien, ik durf te wedden dat ik nu nog steeds delen van dialogen zo meeklets, na meer dan 30 jaar. De soundtrack van die film was het nummer Oh Yeah van de Zwitserse formatie Yello. Ze deden trouwens veel films, zoals je op hun wiki-pagina kunt lezen, iets dat me tot nu toe ontgaan was.
Eén van de grootste teleurstellingen van het leven als ‘verantwoordelijke volwassene’ is toch wel dat je je niet dagenlang kan verdiepen in mooie nieuwe dingen die uitkomen; series, films, games, en natuurlijk: muziek. Af en toe kom ik gelukkig toch nog iets nieuws tegen dat zeer de moeite waard is, zoals The Offering. Geen idee in welk (metal)hokje ik ze zou moeten stoppen, en dat is natuurlijk alleen maar mooi. Originaliteit / inventiviteit enzo. Het maakt ook niet uit, want muziek, zang, gitaarsolo’s – alles klopt gewoon. Failure (SOS) komt van het debuutalbum Home, dat recent is verschenen. Ik zou zeggen: luisteren / kopen, niet eens per se in die volgorde.
De eerste minuut zou je het misschien niet zeggen, maar Stentorian is een succesvolle heavy metal band. Uit Dhaka, Bangladesh, dat tot een jaar of tien geleden een levendige rockscene had, die onder politieke repressie uiteen is gevallen.
Mayra Andrade is een Kaapverdische zangeres met een prachtige stem, die ze hierboven een paar keer persoonlijk door de elektronische mangel haalt. Jammer, maar het blijft een krachtig nummer.
Harri Agnel is een Griekse dj met een voorliefde voor deep house tracks waar hij oude Griekse platen doorheen mixt. Prima muziek voor als je toch al van plan was niks te gaan doen.
Nitty Scott is een rapper met Puertoricaans bloed uit Brooklyn. Het fascinerende aan bovenstaand clipje is dat een witte regisseur tegenwoordig niet meer weg zou komen met dit vertoon van clichématig exotisme, maar dat het kennelijk aansluit bij de belevingswereld van jonge zwarte Amerikanen die zich een oude culturele traditie proberen voor te stellen.
Sara Naeini is een Iraanse zangeres die in eigen land niet gehoord mag worden (want vrouw), wat uiteraard niets zegt over haar populariteit. Een piano en een loepzuivere stem, meer heeft ze niet nodig om te overtuigen. (meer)
Vandaag een oudje. Gewoon omdat het zo’n prachtig nummer is. En het is niet of The Beatles nou zo vaak voorbij komen. De laatste keer was december vorig jaar, toen ik een guilty pleasure deelde, en dat waren niet eens The Beatles zelf. Schande.
Ik was destijds echt dol op de serie Ally McBeal. Eigenlijk zou ik ‘m best nog wel eens helemaal terug willen kijken. Erg grappig, en geweldige acteurs die we nog met enige regelmaat terugzien. Eind jaren ’90 hadden zij al genderneutrale wc’s, kun je nagaan. Het was een compleet maffe serie, met groteske hallucinaties van hoofdrolspeelster Calista Flockhart (waar je nu vast hele lollige memes van zou kunnen maken), altijd aanwezige seksuele spanning en de daarbij behorende gekke dansjes op Barry Whites You’re the first.