Closing Time | Something Wrong
We blijven nog even bij de Dark Wave hangen met de Nijmeegse band Clan of Xymox. Ik had tot voor kort nog nooit van ze gehoord. Schandalig natuurlijk.
De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
We blijven nog even bij de Dark Wave hangen met de Nijmeegse band Clan of Xymox. Ik had tot voor kort nog nooit van ze gehoord. Schandalig natuurlijk.
Tip uit de comments (h/t Sikbock): de Black Pumas met hun hitsingle Colors. Met meer dan negen miljoen kijkers op de teller zou je bijna gaan geloven in een revival van echte, ambachtelijk gemaakte muziek. De Black Pumas bewijzen in ieder geval dat de oude Motown-sound nog springlevend is.
Laboratorium Pieśni (Liedjeslab) is een groep Poolse zangeressen dioe zich tot doel gesteld heeft oude volksliederen uit Oost-Europa levend te houden, zoals bovenstaand Wit-Russische lied over de zee.
Deze zoon van John Lennon en z’n kompanen doen de hoogtijdagen van de progrock herleven met deze cover van King Crimson. Met een bandnaam als The Claypool Lennon Delirium weet je ongeveer wat je kunt verwachten.
Tame Impala heeft alvast een single uitgebracht van het aankomende album The Slow Rush, dat half februari uitkomt. Qua tekst en compositie zitten de eerste vier minuten goed elkaar. Daarna gaat het nummer via een bruggetje over in wat de epiloog moet voorstellen maar in feite een ander, veel saaier liedje is.
En waarom denken makers van elektronische muziek toch dat je niet hoeft te kunnen zingen om een lied ter gehore te kunnen brengen? De autotune trekt toch alles wel recht? Huur dan liever een werkloze zanger in. Die moet ook eten, tenslotte.
ACHTERGROND - Op 7 december 1988, morgen eenendertig jaar geleden, werd het noordwesten van Armenië getroffen door een verschrikkelijke aardbeving. Wie de cijfers wil kennen: de eerste schok was 6,9 op de schaal van Richter en duurde bijna vijftig seconden; daarna was er een naschok met een kracht van 5,4. In de volgende twee weken volgden nog eens 1500 schokken, gelukkig allemaal veel minder heftig. Maar dat zijn er dus wel honderd per dag en u kunt zich de paniek van de bevolking voorstellen. Of beter: hopelijk kunt u het zich niet voorstellen.
DakhaBrakha (niet te verwarren met Dakh Daughters, een andere telg uit de Dakh-familie) is een Oekraïens folk-fusiongezelschap, die moeiteloos volkswijsjes mengen met jazzritmes, bluesharmonieën en hip-hoprijmpjes. De bandleden zijn ook nog allemaal multi-instrumentalist.
DakhaBrakha is een muziekproject van het DAKh Centrum for Hedendaagse Kunst in Kiev, een plek voor avant-garde theater. Leuk weetje: Dakh betekent ook ‘dak’ in het Oekraïens. Zal wel iets met de verwantschap van Indo-Europese talen van doen hebben. DakhaBrakha betekent zoveel als GeefNeem. Oorspronkelijk is het opgezet als musicale theatershow. Het kwartet timmert alweer meer dan tien jaar aan de weg.
In 2012 bracht de Vlaamse band Hooverphonic een plaat uit met hun oeuvre zoals het eigenlijk bedoeld was: met een groot symfonisch orkest ter begeleiding. De jonge zangeres Noémie Wolfs neemt de vocale partijen voor haar rekening. Persoonlijk ben ik geen fan van dat fluisterzingen, maar de hoorns en strijkers maken alles goed.
Dat bandje waar ik laatst over schreef, dat in het voorprogramma stond van Jinjer, dat was niet het enige voorprogramma. The Agonist was ook te bewonderen in Eindhoven, en ik maak graag gebruik van dat excuus om een mooi clipje van The Agonist te laten zien. Ik had nog nooit van ze gehoord, maar was aangenaam verrast. Hun stijl is lekker eclectisch, met invloeden van brute death tot powermetal. Fijn!
Christian had de rauwe nachtclubstem van Sharon Kovacs vorig jaar al ontdekt. Maar hoe klinkt Kovacs (Hongaarse naam trouwens) met het volledige arsenaal van het Metropole Orchestra rond zich?
Als de tekst singer-songwriter Kaz Hawkins een brok in de keel bezorgt, is dat omdat het haar levensverhaal bezingt.
Verslaafd, depressief en half doodgeslagen door haar ex, werd ze er doorheen gesleept en bovenop geholpen door een vriendelijke agent en een betrokken arts. Terwijl ze lag dood te gaan op de vloer, zag ze het gezicht van haar reeds overleden moeder voor zich. Die sprak haar moed in: “You can do this, it’s just one more fight.”
Brenna MacCrimmon is een Canadese muzikante die zich heeft toegelegd op Turkse volksmuziek uit de Balkanlanden. Bovestaand lied vond ze in Bulgarije.