De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Tietenpunk, ik dacht dat het genre met de tragische dood van Wendy O. Williams was uitgestorven. Maar de Soap Girls beheersen de kunst om met laarzen en een hema-onderbroek aan op een zweterig podium een paar akkoorden en gebrulde teksten de zaal in te slingeren. Leuk voor de vrijdagavond. En fuck you namens de zusters Debray.
Van bovenstaande twee grootheden kent u allicht de Kaapverdische zangeres Cesária Évora. Bonga (José Adelino Barceló de Carvalho) is afkomstig uit een andere Portugese kolonie, Angola. Sodade is een Kaapverdisch nummer uit de jaren vijftig, dat bekendheid kreeg in de uitvoering van Évora. Het gaat over de nostalgie van Kaapverdische arbeiders die door de Portugezen werden afgevoerd naar Sao Tomé.
Depeche Mode cover door de vier zangeressen van de Poolse folkgroep Tulia, die vorig jaar hun land mochten vertegenwoordigen op het songfestival. Stalen stemmen waarmee je ook een schaap de strot kunt doorsnijden. Als u denkt: meer, dan is hier Nothing else matters.
Tappi Tíkarrass was een IJslandse punkrockband die bestond van 1981 tot en met 1983. In 2015 volgde een reünie, maar zonder de zangeres die toen al een poosje solo triomfen vierde. De naam van de band betekent overigens ‘Kurk in een heksenkont’.
Nou vooruit; vanwege de eindeloze stroom verzoeken om méér bandjes uit de New Wave Of Traditional Heavy Metal, nog ééntje. Uit Portugal, Midnight Priest, hun derde album Aggressive Hauntings.
Bij het schrijven van het stukje bij dit pareltje, kwam ik er achter dat er zoiets bestaat als een New Wave of Traditional Heavy Metal.* Dat had ik helemaal gemist, maar het is fascinerend. Zowel de muziek als het artwork zijn inderdaad zeer traditioneel (zie link).
Nu was ik in de veronderstelling dat zo’n new wave al in de jaren nul begonnen was, met bijvoorbeeld een Sabaton, of nog eerder in de jaren negentig. Vaandeldrager toen was natuurlijk het Zweedse Hammerfall. Ook als je de albumhoes van toen bekijkt, had het prima bij de huidige NWOTHM gepast. Maar hoe dan ook, nieuwe traditionele metal, tegenwoordig for real, want het staat op het internet dus is het true, eh, waar, bedoel ik.
“Het beste album van 2016? Dan moet je dit eens horen!” Kreeg ik te horen op een van mijn socials, naar aanleiding van dit stukje van enige dagen terug. Nu was, net als jullie waarschijnlijk, wat sceptisch bij het zien van de, eh, ‘old school’ albumhoes van het eerste album van Eternal Champion. Maar omdat je niet af moet gaan op uiterlijk vertoon, heb ik het een kans gegeven.
Dankzij Brexit (over drie uur) staat het Europese volkslied bovenaan de Britse hitparade, in de versie van André Rieu. Die zullen we u besparen, maar u krijgt wel een enigszins haperende renditie door de bekende bariton Robert Bennington.
Je moet maar durven, in het tijdperk van #MeToo en met het proces van Harvey Weinstein in het vooruitzicht een Brechtiaanse schavuit ten tonele voeren, die op vrolijke tangoklanken triomfantelijk zijn ‘veroveringen’ memoreert. Till Lindemann (hier solo) kan dat met zo’n vette knipoog, dat ‘ie er nog mee wegkomt ook.
Het esthetisch goed geschoten clipje speelt in zekere zin wel op safe, door de schurk zijn verdiende loon te geven. Maar ook dat speelt ’t klaar tot nadenken te stemmen: terwijl ik zat te genieten hoe deze smalende verkrachter wordt afgerost, werd me op zeker moment duidelijk waar hij zich bevindt. En dan realiseer je je dat je er toch weer bent ingetuind: zit je als progressief-linkse jongen in enen te juichen voor een goelag aan foute foltergevangenissen.
Af en toe, als ik even tijd heb, check ik oude jaarlijstjes. “Best metal album 2016“, bijvoorbeeld. Om te kijken wat er dan boven komt drijven uit de diepzee van het internet. De kans bestaat altijd dat je een pareltje hebt gemist, toch? Vaak valt dat een beetje tegen, blijk ik toch wel veel te kennen, en een en ander ook niet zo boeiend te vinden. Dat kan, en is niet erg. Maar toch zijn déze lijstjes (verdomme) een grote schande. In vrijwel alles wat ik tegenkom uit 2016 ontbreekt namelijk ‘Winter Thrice’ van Borknagar. En dat is een absoluut geniaal album, en elk metaljaarlijstje over 2016 waarin dat miskent wordt, zou uitgeprint moeten worden, en daar zou iemands billen mee moeten worden afgeveegd. Behalve dat die lijstjes zelfs die tijd en moeite niet waard zijn.
Ik heb in diverse woordenboeken terug geprobeerd te zoeken wat ‘Dembelskaja’ betekent. Tevergeefs, al is het woord gewoon volop in gebruik. Het lijkt een militair uniform aan te duiden.
Het liedje mag vrolijk klinken door het up-tempo, maar het is zanger Igor Letov van Grazjdanskaja Oborona wel toevertrouwd daar een tekst op te plaatsen waarin de wanhoop aan het leven in doorklinkt.
Egbert Nathaniel Dawkins III noemt zichzelf als soulmuzikant Aloe Blacc. Zijn carrière begon 25 jaar geleden, toen hij zestien jaar oud was. Hij heeft hiphop en blues gemaakt, maar werkte ook met dancegrootheden als Tiësto en Avicii.