De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
The dark brown shades of my skin, only add colour to my tears
That splash against my hollow bones, that rocks my soul
Looking back over my false dreams, that I once knew
Wondering why my dreams never came true
Het protestnummer Killing in the Name van Rage Against the Machine uit 1992 over institutioneel racisme en politiegeweld is helaas nog steeds actueel. Het lijkt wel of er in bijna 30 jaar niks is veranderd.
Gister hadden we een hele nieuwe plaat, vandaag een oudje. Zangeres Titiyo zegt je waarschijnlijk niks, maar als je Come Along With Me hoort denk je “oh ja!”. Het is alweer bijna 20 jaar oud en was de doorbraak voor Titiyo, die helaas voor haar van korte duur was, in elk geval in ons land. En eigenlijk ook jammer voor ons, want het is een geweldige zangeres. Nou moet erbij gezegd worden dat ze ook nummers in het Zweeds maakt, en daar zit niemand hier op te wachten natuurlijk. Maar Comin’ Home – een samenwerking met ene Stephen Simmonds – vind ik best goed. Ik zet ‘m er gewoon bij als bonustrack.
Het voordeel van een abonnement op het YouTubekanaal van je favoriete artiesten is dat je er meteen bij bent als er iets nieuws wordt uitgebracht. Ride van Lenny Kravitz is dan ook vers van de pers; 3 dagen geleden in première gegaan.
Het clipje is niet zo bijzonder, hoewel opvalt dat de vrouw aan zijn zijde verdacht veel lijkt op zijn ex-vrouw Lisa Bonet. En misschien is het toeval, maar misschien ook niet, dat er geen andere mensen te zien zijn behalve die twee. Coronarealiteit…? Maar het nummer is van ouderwetse Lenny-kwaliteit. Een prachtige soulvolle popplaat, een liefdesliedje met een lichtelijk kwelende (kwijlende) tekst, met een melodie die onmiddellijk in je kop blijft hangen. Lekker hoor!
Het Yamma Ensemble zingt Psalm 104 in het oorspronkelijke Hebreeuws (en niet op hele noten).
Kun je symfonische metal spelen met traditionele Japanse instrumenten? Het antwoord hierboven in een eclectisch optreden van Wagakki Band.
Ismaël Lô is een Senegalese muzikant, die een bescheiden Europese hit had met bovenstaand nummer, waarin een voor Afrikaanse begrippen curieus instrument op de voorgrond treedt, namelijk de mondharmonica. Het leverde Ismaël de bijnaam ‘Bob Dylan van Afrika’ op. Ander mooi nummer: Dibi Dibi Rek.
Eliot Sumner zou je kunnen kennen van I Blame Coco of als de dj Vaal, maar maakt echter ook muziek onder eigen naam, waarvan bovenstaand nummer een fijn voorbeeld is. Een zeer nabij familielid heeft ook nog wat geprobeerd in de muziek, kwam ik overigens achter bij het maken van deze Closing Time.
We blijven nog even bij het Imagine-project van Herbie Hancock, die samenspeelt met de Somalische dichter, rapper en songwriter K’naan, de roemruchte Latin-rockband Los Lobos en de Malinese Touaregband Tinariwen. Eerst de studioversie:
En een live versie. Cover van een cover gecoverd in de bezetting die we hier ook al zagen.
Een wat vreemd keuze voor dit project, want Tamatan Tilay is oorspronkelijk een strijdlied, dat opriep letterlijk bloed te vergieten om bevrijd te worden van onderdrukking. Dat zulks tot menig Exodus leidt spreekt vanzelf….
Stel je toch eens voor dat er écht iets zou veranderen….
Meer na lees verder…
U hoorde een bijzondere cover van Bob Dylans The Times, They Are A’ Changin’, uitgevoerd door jazzpianist Herbie Hancock, de Ierse folkgroep The Chieftains, de Malinese kora-speler Toumani Diabete en de Ierse songer/songwriter Lisa Hannigan.
Deze uitvoering is onderdeel van het Imagine-project van Herbie Hancock. Anders gezegd: het geloof-hoop-en-liefde project: Hancock gelooft dat een betere wereld mogelijk is, hij hoopt dat het er ook van komt en met veel liefde komen we er wel.
Ik heb The Teskey Brothers al eens eerder onder de aandacht gebracht. Een prettig blues/soulbandje, dat je zonder poespas op een podium plempt en dan komt het helemaal goed. Met poespas trouwens ook, ik heb een groot live-concert van ze gezien en daar ging ’t dak eraf. Shiny Moon vind ik nóg beter dan die uit mijn vorige Closing Time. Prachtig!
Wat deze jazzfunk met een Boeddhistische chant heeft te maken vertellen we u onder dit filmpje, waarin Tal Wilkenfeld, een van ’s werelds beste bassisten, een hoofdrol speelt.
Mike Clark, de drummer verantwoordelijk voor de oorspronkelijke groove van dit nummer vertelt in dit filmpje meer over hoe dat in elkaar steekt. En op de website van Herbie Hancock legt hij in dit stuk uit waarom ‘Nam Myoho Renge Kyo’ uiteindleijk ‘Actual Proof’ is gaan heten: