Closing Time | Torre Florim & Roos Rebergen – Dansen Met Jou
Gewoon een beetje raar en daardoor juist weer leuk: dansen met jou
De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Gewoon een beetje raar en daardoor juist weer leuk: dansen met jou
Op uitnodiging van de stad Milaan heeft Andrea Bocelli gisteren een solo-optreden gegeven in de Dom van Milaan. Het optreden – getiteld “Music for Hope” – werd via een livestream op Youtube uitgezonden.
En dan nu….. de ukelele!
Wij zijn niet vies van een stukje ukelele muziek. Toch wat ondergewaarderd hier, dus dat maken we nu goed met Taimane Gardner uit Hawaï. Meer op haar Youtubekanaal.
Als we het hebben over Nederlandse gothic / symfonische metal met Hele Goede Zangeres, dan mag After Forever niet ontbreken. Oprichter Mark Jansen kwam hier al eerder langs, omdat hij na After Forever de band Epica oprichtte. Ook zong hij een deuntje mee met Ayreon, toen recentelijk het hele album Into the Electric Castle integraal werd opgevoerd in Tilburg. En voormalig After Forever-toetsenist Joost van den Broek is overigens al geruime tijd betrokken bij het Ayreon project.
13 dansers gefilmd door 13 verschillende telefoontoestellen, op 22 locaties in Den Haag, Lille, Niort en Parijs, tijdens de corona-virus pandemie maart 2020.
Dabs: De Dutch Don’t Dance Division, choreopgraaf Thom Stuart. Muziek: The Deer’s Cry van Arvo Pärt uitgevoerd door kamerkoor Kwintessens o.l.v. Raoul Boesten.
Choreograaf Thom Stuart maakte een indeling gemaakt van alle gezongen ‘zinnen’, op tijd-code en gaf de dansers de opdracht op hun zin(nen) een korte frase te choreograferen, die op te nemen op hun telefoon en te mailen. Rinus Sprong, mede artistiek leider van de DDDD monteerde het tot de korte film die je hierboven ziet.
In tijden van crisis biedt nostalgie troost. Het stelt ons in staat even te vluchten in een alternatieve wereld die mooier en veiliger schijnt te zijn geweest (wat natuurlijk niet zo is).
Heeft u af en toe ook zo’n heimwee naar vroeger?
De meesten van u kennen Serge Gainsbourg enkel van dat hijgnummer met Jane Birkin. L’eau à la bouche (‘Water in de mond’) was de titelsong van een gelijknamige film uit 1960.
Het was de eerste keer dat de toen 31 jarige Gainsbourg op TV te zien was, en zoals u kunt waarnemen had hij geen hoofd voor televisie.
Sensitive Kind van J.J. Cale – wat een beauty zeg. Heerlijk laid back, met het gevoel van een zwoele zomeravond. En zo’n lieve tekst. Perfect voor een romantisch rendez-vous.
Tell her you love her each and every night
You will discover she will treat you right
If you believe,
I know you will find
There ain’t nothin’ like
The sensitive kind
Opeens heb ik J.J. Cale ontdekt. Nou ja, ik kende zijn werk natuurlijk wel, hij is vooral bekend omdat zijn After Midnight en Cocaine door Eric Clapton zijn opgenomen. Hij is sowieso heel vaak gecoverd, o.a. door Lynyrd Skynyrd, Deep Purple, The Allman Brothers Band, Johnny Cash, The Band, Santana, Captain Beefheart en Bryan Ferry, wat wel wat wil zeggen over zijn schrijfkwaliteiten. Pas op 68-jarige leeftijd kreeg hij zijn eerste Grammy-award voor The Road to Escondido. Terwijl hij, mijns inziens, een van de beste gitaristen van de wereld was, en min of meer uitvinder van de Tulsa Sound. Wat mij verder niet zoveel zegt, maar dat in muzikale kringen blijkbaar een ding is, met ook weer Clapton als aanjager. Een van zijn laatste wapenfeiten is zijn gitaarspel op ’t nummer Angel van Clapton, in 2013. Niet lang daarna overleed hij aan een hartaanval op 74-jarige leeftijd.
Travis Birds (Madrid, 1990) neemt zichzelf blijkens haar nogal zelfbeschrijvingen uitermate serieus. Alsof je een catalogus van een galerie leest, waarin men de kunstwerken steevast aanprijst met behulp van pretentieus gebabbel. Zouden ze haar dat tijdens haar studie ‘Hedendaagse muziek- en jazzcompositie’ hebben geleerd?
Aangezien ‘Sur le cul’ letterlijk ‘Op de kont’ betekent, heb ik een dag lang zitten prakkezeren wat het refrein in godesnaam zou kunnen beduiden. Maar het is dus een uitdrukking van verassing, zoals ‘Wel verdomd!’
Het heeft in ieder geval een lekker ritme.
U kent Marina Diamandis nog wel van het hitje Hollywood. Dat is alweer elf jaar geleden. Wat vliegt de tijd!
‘Die hele cd The Bends was eigenlijk wel geniaal,’ aldus reaguurder Michiel de Pooter gisteren in de commentaarpanelen. Tja, de jaren negentig waren sowieso wel gouden tijden voor de alternatieve gitaarrock.
‘Everyone is, everything is broken
Why can’t you forget?’