De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Stelvio Cipriani was een Italiaanse componist van filmmuziek, met name voor Italiaanse B-films in de jaren zeventig en tachtig. Daaronder valt ook de debuutfilm van James Cameron.
Wat ik dus niet wist, was dat de zanger van Noir Desir, die bekend werd met bovenstaand nummer, zijn maîtresse had doodgeslagen in een hotelkamer in Litouwen. Marie Trintignant, een bekend Frans model en actrice, raakte in coma en kwam uiteindelijk te overlijden.
Bertrand Cantat had ‘r 19 maal op het hoofd geslagen. Na vier jaar gevangenis kwam hij vervroegd vrij, waarna hij z’n ex-vrouw tot zelfmoord dreef – naar verluid, want bewijzen kan ik het niet. Nou ja, ik vind deze versie van Sophie Hunger toch fraaier.
Deze Britse soulzangeres werd onlangs door Knack beschreven als de nieuwe Amy Winehouse. Daar is het mij allemaal te relaxed voor, maar dat kan ook best prettig zijn op z’n tijd.
Benjamin Duterde is een Franse soulzanger, maar dat zou je niet vermoeden als je ‘m deze cover van Al Green zo hoort zingen.
Raveena Aurora is een Amerikaanse R&B en soulzangeres. Haar ouders immigreerden uit India na pogroms op Sikhs in 1984. Haar Indiase achtergrond verklaart de Bollywoodstijl in deze videoclip.
Geen idee wie Annie is, maar ze droeg blijkbaar geen onderbroekjes.
Een cover van The Smiths uit de tijd dat je nog mocht roken in de club. Had ik al eens verteld dat ik houd van een helder gitaargeluid?
Sean Rowe is kennelijk niet alleen een vermaard zanger, gitarist en liedjesschrijver, maar hij heeft ook een serie over voedsel dat je in het wild aantreft: Can I Eat This?
Franse geanimeerde muziekclipjes zijn de beste geanimeerde clipjes.
Chaka Khan? Die discokoningin van I’m Every Woman? Ja, die!
Limonademuziek, zou mijn ex dit noemen. Maar limonade kan zo nu en dan best lekker zijn.
Omdat zomers leuker zijn als de Ronde van Frankrijk niet pas in september is. En natuurlijk ook omdat de quatorze juilliet het leukst is als een gretige jonge Nederlandse wielrenner alle Fransen op achterstand rijdt op de berg der bergen, op de top der toppen, op de aankomst der aankomsten. Peter Winnen was pas vierentwintig toen hij op 14 juli 1981 op Alpe d’Huez bergkoning Lucien van Impe en Bernard Hinault het nakijken gaf. Morgen negenendertig jaar geleden.