De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Liedjes met Fuck in de titel krijgen van mij gegarandeerd een kans, want dan hebben we met een rebel te maken en die heeft vast iets te vertellen. Dat geldt zeker ook voor Fuck All the Perfect People van Chip Taylor, al is me niet helemaal duidelijk wat precies. Niettemin, geinig liedje van deze ouwe knar (80 jaar!).
We nomineren deze kreet tot hét coronaliedje van de maand: We Deserve a Happy Ending.
Vertolkt door het illustere trio The Reverend Peyton’s Big Damn Band, die hier al eens op Sargasso was te zien met een vaudeville-achtige act.
Met Reverend J. Peyton – guitar, lead vocals, and principal songwriter, “Washboard” Breezy “The Miss Elizabeth of Country Blues[7]” Peyton – washboard en Max Senteney – drums.
Heel simpel: één stem, één gitaar en het publiek dat rustig meezingt. Een liedje over iemand die van huis is vertrokken, op zoek naar werk, maar niet durft terug te keren omdat er nog geen cent is verdiend.
Een werelwijd populair liedje vol weemoedige heimwee. En meervoudig toepasselijk vandaag. Alleen al om die ‘afstand’ die we geacht worden te houden en de lange weg die er nog is te gaan. Meer na de break….
Uit het enorm (te?) veel gecoverde liedje van Johnny Nash, presenteren wij u vandaag die van Holly Cole.
Overigens is deze uitvoering weer een cover van Holly Cole’s eerdere cover. Ze nam het eerder op met haar Holly Cole trio (in de uitvoering hierboven ook aanwezig).
In het kader van de vergrijzing, als u begrijpt wat ik bedoel….
Saodaj’ komt van Réunion, het Franse eiland in de Indische Oceaan, waar Europese, Aziatische en Afrikaanse tradities op elkaar stuiten.
Ik ben in een stoute bui vandaag. De zon schijnt, ik heb een vrije dag en vanavond komt mijn minnaar. Wat wil een mens nog meer? Melanie Fiona heeft met een sample van The Zombies’ Time of the Seasons een lekker nummertje gemaakt (haha) dat mijn stemming aardig weergeeft.
ACHTERGROND - Ik ken weinig rauwere films dan Capharnaüm, waarmee de Libanese regisseuse Nadine Labaki twee jaar geleden internationaal de aandacht trok. Simpel samengevat: een jongen klaagt zijn ouders aan omdat ze hem geboren hebben doen worden. Welbeschouwd heeft hij een punt, omdat hij voorbestemd is voor een leven vol ellende. De film loopt goed af maar de ellende die de bioscoopbezoeker te zien krijgt garandeert een doorwaakte nacht.
Gewoon een beetje raar en daardoor juist weer leuk: dansen met jou
Op uitnodiging van de stad Milaan heeft Andrea Bocelli gisteren een solo-optreden gegeven in de Dom van Milaan. Het optreden – getiteld “Music for Hope” – werd via een livestream op Youtube uitgezonden.
En dan nu….. de ukelele!
Wij zijn niet vies van een stukje ukelele muziek. Toch wat ondergewaarderd hier, dus dat maken we nu goed met Taimane Gardner uit Hawaï. Meer op haar Youtubekanaal.
Als we het hebben over Nederlandse gothic / symfonische metal met Hele Goede Zangeres, dan mag After Forever niet ontbreken. Oprichter Mark Jansen kwam hier al eerder langs, omdat hij na After Forever de band Epica oprichtte. Ook zong hij een deuntje mee met Ayreon, toen recentelijk het hele album Into the Electric Castle integraal werd opgevoerd in Tilburg. En voormalig After Forever-toetsenist Joost van den Broek is overigens al geruime tijd betrokken bij het Ayreon project.
13 dansers gefilmd door 13 verschillende telefoontoestellen, op 22 locaties in Den Haag, Lille, Niort en Parijs, tijdens de corona-virus pandemie maart 2020.
Dabs: De Dutch Don’t Dance Division, choreopgraaf Thom Stuart. Muziek: The Deer’s Cry van Arvo Pärt uitgevoerd door kamerkoor Kwintessens o.l.v. Raoul Boesten.
Choreograaf Thom Stuart maakte een indeling gemaakt van alle gezongen ‘zinnen’, op tijd-code en gaf de dansers de opdracht op hun zin(nen) een korte frase te choreograferen, die op te nemen op hun telefoon en te mailen. Rinus Sprong, mede artistiek leider van de DDDD monteerde het tot de korte film die je hierboven ziet.