De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
De Zweedse rockformatie Ghost wil choqueren met antireligieus theater, maar is ondertussen net zo lachwekkend als Kiss. Deze remix brengt het helemáál terug in de jaren ’80.
Ik las de titel aanvankelijk als ‘Ik zie dat u ook een zwart hemd draagt’, en dat is wel toepasselijk voor de tijd waarin we leven. Verder doe ik vooral Janos een plezier met deze teringherrie, vermoed ik zo.
Pudeur kwam ik tegen op een of andere verzameling ‘duistere Italo-disco’. Geen idee wie of wat; het klinkt als gothische rave.
In 1990 werd Maria McKee een wereldster met de soundtrack voor het Tom Cruise-vehikel Days of Thunder. ‘Show me heaven’ moet duizenden keren door ontelbare speakerboxen hebben geblèrd.
Zes jaar later zou de countryfolkzangeres een drastische andere koers in slaan met het briljante gitaarrockalbum Life is Sweet. Dat verdient het nu en dan onder het stof uit gehaald te worden.
Kent u Aljanz nog? Van die foute Russische synthpop uit de jaren tachtig? Die gasten treden nog steeds op, zij het niet langer met elkaar. Dit nummer heet ‘Zonder jou’. Hoe toepasselijk.
Kan drum op zichzelf onderhoudend zijn om te beluisteren? Oordeelt u zelf. Senri Kawaguchi is een jazz en fusion drummer uit Japan die veel optreedt op Jazz en Drumfestivals. Haar bijnaam in Japan is ‘de prinses van de vele slagen’.
Onlangs zag ik een paard in de wei met een soort vliegengordijn over zijn hoofd. Dat deed me denken aan de Canadese novelty act Orville Peck met zijn merkwaardige gezichtsbedekkingen: een combinatie van een Zorro-masker met een franjerand. Hij blijkt een breed scala aan franjemaskers te hebben. Soms draagt hij de franjes in vlechtjes, maar nooit is zijn hele gezicht te zien. Een bewuste mystificatie van een voormalige punkman. Hij heeft zo’n gimmick eigenlijk helemaal niet nodig, luister maar naar zijn gloedvolle, Roy Orbison-achtige stem in Dead of Night.
En dan hoor je in mei ineens een liedje dat je niet kent. Van een bandje dat je niet kent. En dat liedje ontpopt zich gaandeweg als de zomerplaat van het jaar. Je kende dat fenomeen al, je had hetzelfde een paar jaar terug meegemaakt met de song ‘All my pride’ van Black Honey. Maar dit jaar is het dus I’m Alive van het Engelse TTRRUUCES. Voor iemand die een lichte hang naar mineur heeft in muziek, zijn het een heerlijke vrolijke, luchtige, uplifting en Lebensbejahende 3 minuut 50 seconden. En het is zondermeer een kwaliteit van een liedje dat het je acuut vrolijk kan maken. Wie TTRRUUCES (wat een heerlijke manier ook om je bandnaam zo te schrijven) is, geen idee, ik heb het niet opgezocht. Welke muziek ze nog meer hebben gemaakt? Ik weet het niet, ik ken alleen mijn zomerplaat van 2020: I’m alive.
Stare Into Death and Be Still – nee, voor vrolijke, jolige liedjes met dubbelzinnige teksten, ben je bij Ulcerate aan het verkeerde adres. De technische death klinkt donker, wanhopig en intens. Daarbij is Ulcerate weinig gelegen aan traditionele liedjesstructuren a la couplet-refrein-couplet-refrein-tussenstuk-refrein. Geen lichte kost, wel erg mooi.
Eerlijk is eerlijk, zonder Will Oldham zou ik waarschijnlijk nooit van Jason Molina van Songs Ohia gehoord hebben. Hun zang heeft dezelfde soort intensiteit en onzuivere randjes. Helaas is hij in 2013 al overleden. Hij laat prachtige nummers na, zoals dit Farewell Transmission, dat ook in de versies van Kevin Morby & Waxahatchee en Glen Hansard weemoedig stemt. Soms zijn covers een herinterpretatie van een nummer, soms herken je een nummer nauwelijks meer. Gelukkig blijven zowel Kevin als Glen in de buurt van het origineel, zonder daarmee overbodige versies te maken. Een mooie manier om dit nummer, en dus ook een beetje Jason Molina, levend te houden. (Jason begint te spelen op minuut 1:20)
Nog even naar aanleiding van dat plaatje van gisteren. Voordat Cyclone Temple werd opgericht, zaten een aantal bandleden in de band ZnöWhite (ook wel Snowhite en Znowhite – jongens toch, wat boeit het?). Ik hoorde er gister voor het eerst van, toen ik dat CT’tje klaar aan het zetten was, maar JEETJE WAT IS DIT MOOI WAAROM KENDE IK DIT NOG NIET?!?!? Lekker snelle thrash met vrouwenzang. Sowieso een hyperdiversgezelschap voor de metalscene, met twee Afro-Amerikanen en een vrouw. Zeker voor die tijd (al is dat nu een klein beetje beter). Maar dat terzijde. Ik blijf zitten met een blijmoedig gevoel van verwondering: er zijn nog veel pareltjes te ontdekken.
De vroege jaren 90 was een slechte tijd voor veel metalbands. De opkomst van de grunge ging onder andere ten koste van de metal. En als thrashband kon je dan een alleraardigst debuutalbum uitbrengen, commercieel was het kansloos. Helaas. Voor Cyclone Temple, en het ondergewaardeerde I Hate Therefore I Am, maar ook voor de muziekliefhebber. En ja, critici kunnen opmerken dat er wel erg veel invloeden te horen zijn van een zekere band, maar fuck it – ook zonder de originaliteitsprijs te winnen kun je alleraardigste muziek maken, zoals Cyclone Temple hier laat horen.