De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Op de valreep werd het geen harde brexit, waarmee de dystopische voorspellingen van de Undead Musicians Club naar het rijk der fabelen kunnen worden verwezen. TOCH?
VIDEO - Er zijn vele liederen geschikt om een jaar mee af te sluiten. Normaal doen we dat in Nederland met Bohemian Rhapsody van Queen, want dat is traditie. En tradities vinden we in dit land heel belangrijk! (Dit jaar even niet, want nu luisteren we naar Danny Vera, maar dat terzijde).
Maar ondanks dat zal er geen nummer zijn dat 2020 zo mooi en pakkend samen weet te vatten als “2020, DE TERING” van De Heideroosjes. Fijn dat jullie weer (even?) terug zijn, jongens!
Russische trance? Ach, waarom niet. Resurrection, of ResuRection als u wilt, van PPK. Nee, niet waar ik normaal maar luister, maar ja, wel mooie muziek. Probeer het vooral uit zou ik zeggen.
My Brightest Diamond is het project van de Amerikaanse singer/songwriter Shara Nova. De muziek kenmerkt zich over het algemeen als mooi gearrangeerde, dichte kamerpop. Dit nummer is hiervan een goed voorbeeld.
Wildbirds & Peacedrums is een Zweeds duo dat al ruim 10 jaar muziek maakt. Meestal is daarbij zang en percussie het uitgangspunt. Ondanks dit spaarzame instrumentarium klinkt de muziek verrassend rijk en gevuld.
Als mij gevraagd zou worden, ‘M&M, als je je leven over kon doen, wat zou je dan anders doen? Welke keuzes betreur je?’ Dan zou ik wel een antwoord paraat hebben.
Dat ik toen dat optreden van The War On Drugs aan me voorbij heb laten gaan, ten faveure van, ja, welk bandje moest ik toen toch zo nodig zien? Sufferd dat ik was. Het was in de tijd dat ik het americana festival Take Root in Groningen bezocht. En dan ontkom je er niet aan om een spoorboekje te maken: welke artiest ga ik wanneer zien? En, zucht, welke dus niet? En van The War On Drugs had ik nog nooit gehoord. Onbekend bandje. Kwamen net kijken. Wat kon dat nou voorstellen? Gekke naam ook. Nee hoor, we gaan wel naar dat andere zaaltje. Of zullen we eerst nog bier halen? En die keuze, bleek dus een foute. We hadden wel naar The War On Drugs moeten gaan. Die band die later zo geweldig goed bleek te zijn. We hadden ons toen wel moeten laten inspinnen door die uitgesponnen gitaarpartijen, in een half gevuld zaaltje. Te laat. Voorbij. Niks meer aan te doen. Laat het los jongen. Laat het los.
Het is zomer 2017 en je bezoekt de vermaarde internationale kunsttentoonstelling Documenta XIV in Kassel. Je had al enkele recensies gelezen en je had natuurlijk al je eigen voorkeuren: de schilderijen, de installaties en de sculpturen. Video niet. Dat was niet echt jouw ding. Kunstvideo’s, die vielen toch altijd wat tegen. Zat je tien minuten naar een beeldscherm te kijken dat je deed denken aan een brandende gaskachel. Of dan was het beeld gewoon niet scherp. Maar dat was dan opzet, dat moest zo. Of het was heel schokkerig met de nadruk op een glitch. Je had naderhand ook altijd de grootste moeite om er iets over te formuleren. Uh, ja, waar heb je nou precies naar zitten kijken? Dus de kans dat een video de meeste indruk zou maken van deze Documenta, was praktisch nihil. Toch is dat wel wat er gebeurde. Er was een video. En niet eens een heel spectaculaire. Maar je liet je wel helemaal inpakken door Byzantion van Romuald Karmakar. Wat was er op die video te zien? Slavische monniken die Agni Parthene (Heilige Maria) zongen in een kerk. En je had niets met kerken, monniken of koorgezang. Maar je liep het duister van de Orangerie in, je ging zitten en je werd het beeld ingezogen. De samenzang van de monniken, of waren het priesters, was perfect. Hoe deden ze dat? Je liet de klanken over je heen stromen. Volkomen verbluft verliet je na de video twee keer gezien te hebben de ruimte. Wat was hier gebeurd?
VIDEO - (Voor M.)
De lichte, hoge stem van Robert Wyatt lijkt bijna niet bij zijn imposante lichaam te horen.
Maar wat past die stem wél mooi bij dit fragiele lied over wat het betekent om jezelf te zijn.
I cannot know what I would be if I were not me
I can only guess me
En dan komt die schuiftrompet die de melancholie van dit nummer nog extra diepte geeft. Mooi.
VIDEO - Youp van ’t Hek’s kerstklassieker in een Covid19 jasje:
VIDEO - Jaaa, ok, het is kerstmis en geen halloween… maar “This is halloween” komt uit The Nightmare Before Christmas, wat echt een heel prima kerstfilm is. En hé, het is vrolijk! Gelukkig kerstfeest iedereen.
Er zijn bandjes die hebben leuke songs. En er zijn songs die je gelijk pakken door het aanstekelijke ritme, het mooie geluid.
En er zijn bands die Mariachi trompetjes hebben. Mariachi trompetjes! En er zijn bands die ineens een zwoele Franssprekende zangeres opvoeren. En er zijn bands die romantiek, drama en weemoed weven in hun liedjes, en die beloftes oproepen en van verre einders zingen. En er is een band die dat allemaal in 1 liedje kan: Calexico. En hier doen ze dat in de song The Ballad Of Cable Hogue.