Overzicht

serie

Closing Time

De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders


Closing Time | Are We Allright Again?

, door

 

Haha, een relletje rond de videoclip van de nieuwe single van de Eels-cd die uitkomt op 28 januari 2022. Waar gaat DE REL!11@#%*!1$ over? Nou, Eels heeft dus een nieuwe cd (in januari 2022, kannie wachten) en de single die alvast is uitgebracht heeft een humoristische video – die sprekend lijkt op de video van de New Zealandse band Goodshirt met het nummer Sophie.

De video draait om het idee dat het huis van de aanwezige bewoner leeggeroofd wordt door inbrekers, terwijl hij/zij dat niet in de gaten heeft. En dat is grappig. Haha.

Closing Time | Ferocious Dog – The Hope

, door

Je zou het bij bovenstaand nummer niet zeggen, maar Ferocious Dog is een folk-punk-band uit Engeland. De band is zeer maatschappelijk betrokken: de nummers gaan onder andere over het milieu, media-propaganda, armoede en de rijke Engelse geschiedenis van opstand tegen overheid of werkgevers. The Hope is de titelsong van het nieuwste album en gaat over een ander terugkerend thema in hun werk: de mentale gezondheid.

Uit eigen ervaring kan ik zeggen dat de concerten zeer de moeite waard zijn. En als je gaat, vergeet dan niet om iets mee te nemen voor de georganiseerde ‘food-drop’, hun bijdrage aan de lokale voedselbank.

Closing Time | Du Hast Den Farbfilm Vergessen

, door

Du hast den Farbfilm vergessen, mein Michael
Nun glaubt uns kein Mensch, wie schön’s hier war

Alles blau und weiß und grün und später nicht mehr

 

Dat is inderdaad vervelend als blijkt dat je vriendje de hele vakantie in zwart/wit geschoten heeft. Nu ziet niemand hoe mooi het daar was op Hiddensee, waar je in bikini was, waar je op het FKK strand was.

Toevallig bezocht ik drie jaar geleden Hiddensee, met de veerboot vanaf Rügen is het een leuke dagtocht. Er is dat kleine vuurtorentje dat amper boven de naaldbomen uitkomt, en z’n grote broer op de noordpunt, er is het vakantiehuisje van de actrice Asta Nielsen (ook bekend uit een gedicht van Paul van Ostaijen)  en er is het Gerhard Hauptmannhuis. En dat was het wel zo’n beetje. Plus het strand en de zee natuurlijk. En de rust. En die was er al in de DDR tijd. Ideaal voor de Ferien und Urlaub. En de vrolijke Schlager van Nina Hagen (ach, had mijn vrouw maar één zo’n hoed) beschrijft dat.

Closing Time | Arctures

, door

Obscure ‘avant garde’ black metal, of eerlijk gezegd ronduit vaag: Arctures. Ja wat nou? Jullie zijn hier toch om eens wat nieuws te horen? Nou dan. Gewoon luisteren en als het niks is zet je het gewoon weer af hoor, pfff. O ja, de zanger op deze plaat kwam hier eerder langs, die heeft ook wel indrukwekkend veel mooie dingen gemaakt. Enjoy!

Closing Time | Monte

, door

Monte is een soloproject van de oprichter van de groep Bomba Estéreo. Op het Colombiaanse platteland begon hij met het opnemen van vogelzang, onder andere van een merel (mirla) die regelmatig zong in zijn tuin. Na de dood van de geliefde merel mixte Monte de zang en andere vogel- en natuurgeluiden met elektronische krekels en bliepjes en een beat. Het album Mirla is een ode aan de merel en aan de natuur.

Closing Time | F.S. Blumm & Nils Frahm

, door

Nils Frahm is hier meer dan eens voorbijgekomen, ook in een samenwerkingsverband, maar nog niet met F.S. Blumm. Het album 2X1=4, dat deze zomer uitkwam, is hun vierde cocreatie. Het is een album dat voortkomt uit hun gezamenlijke liefde voor dub, met een twist. Het resultaat is een beetje maffe kabbelende muziek met niet veel meer dan een knipoog naar dub.

Closing Time | Old Man’s Child

, door

Old Man’s Child maakt melodieuze black metal, en doet dat goed. Ze komen uit Noorwegen, maar hey – in de tijd dat ze actief waren tussen halverwegen de 90’s en 00’s kwam driekwart van de bands uit dit genre (en hun moeders) uit Noorwegen, dus heel bijzonder is dat nou ook weer niet. Felonies of the Christian Art is het eerste nummer van het album In Defiance of Existence. In 2009 kwam hun laatste cd uit – hoewel er nieuws was dat ze in het voorjaar van 2020 in de studio waren om nieuw materiaal op te nemen, is daar nog niets van vernomen. Of het er toch niet meer van komt, of dat er sprake is van een coronapauze kan ik jullie niet vertellen, maar tenzij je de volledige discografie al uit je hoofd kent* is er ook genoeg mooi oud werk te ontdekken.

Closing Time | Frozen Crown

, door

Jaaaa, een puik stukje powermetal, dat kun je wel overlaten aan de Italianen. Neverending komt van het tweede album van Frozen Crown, en heeft eigenlijk alles wat een goed nummer in dit genre moet hebben. Mooie melodieën, goede zang en leads, solide ritmesectie, en alles lekker catchy.

Ja, daar kunnen we er best nog eentje van hebben:

Closing Time | Emeka Ogboh

, door

Beyond The Yellow Haze is het debuutalbum van kunstenaar en muziekartiest Emeka Ogboh, onder meer bekend van installaties met geluiden van het straatleven in Lagos. In zijn muziek combineert Ogboh deze ‘field recordings’ met elektronische muziek. Het nummer ‘Danfo Mellow’ vertolkt het dagelijkse ritme van de ‘danfo’-stations, waar mensen in en uit deeltaxi’s stappen.

Closing Time | The Corner

, door

Lewsberg (u weet wel, de band genoemd naar de Rotterdamse dichter Robert Loesberg) heeft een derde plaat. Hij heet In Your Hands  en er staan 9 songs op.

De plaat is wat rustiger dan z’n voorganger en is heerlijk Lewsbergs qua zang en gitaarspel. De song The Corner valt op door de viool die een rustige melodie speelt, ondersteund door een voorzichtig drummetje. De zang is zoals we hem kennen, lekker Rotterdams-Engels, en de tekst laat ruimte genoeg voor gepuzzel en interpretatie.

Closing Time | The Trials of Harrison Hayes

, door

The Willard Grant Conspiracy echt, een wereldband. Ze raakten iets bij mij. Ik heb hier al vaker over hen geschreven: dat je nooit dezelfde band op het podium aantrof als je een kaartje had gekocht. Dan waren ze met hun twaalven, dan stonden ze met maar zes muzikanten op het podium. Dan hadden ze weer een gastzangeres uit hun voorprogramma die met hen meezong. Dan deden ze weer iets helemaal akoestisch. Dan brachten ze een lief liedje uit hun repertoire in een rockversie.  Robert Fisher was de centrale man in het geheel. Hij was de zanger en hij was ook niet echt over het hoofd te zien: groot, rijzig, baardig, met een bril. En wat een stem had hij. Hij overleed veel te vroeg.

Vorige Volgende