Zoekresultaten voor

'privacy'

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Hoe waardeer je een politiek weblog?

Ergens een week of twee geleden waren de uitreikingen van de Dutch Bloggies. Omdat ik ietwat afgeleid was, heb ik het dit keer niet zo direct gevolgd. Maar in mijn poging de leesachterstand in te halen, merk ik dat ook dit jaar de DB’s weer voor de nodige ophef hebben gezorgd. En dan specifiek in de categorie politiek. Wij waren één van de genomineerden in de eindronde, net als vorig jaar toen het ook een zootje werd. Nu is dit stukje er niet om alsnog te proberen de eer naar ons toe te trekken. Als iemand het namelijk verdient, is het wel David Rietveld. Zoveel originele initiatieven verdienen een grote pluim. En dat David nauwelijks buiten zijn eigen partij kijkt (duh) is ten eerste niet waar en ten tweede niet relevant. Sterker nog, het politieke landschap zou veel leuker worden als er meer partijbloggers waren van zijn kaliber.

Maar ik wil alle ophef wel gebruiken voor twee andere zaken. Ten eerste een constructieve benadering van hoe het jureren van die specifieke categorie in de toekomst beter zou kunnen gaan. En ten tweede gelijk even wat navelstaren naar Sargasso als politiek weblog.

Laat ik beginnen met het jureren van de DB’s. Nederland kent eigenlijk geen serieuze alternatieven voor de DB’s, dus het is moeilijk vergelijkingsmateriaal te vinden. Maar ik kan me zo voorstellen dat de juryleden van te voren de lijst van overgebleven kandidaten krijgen en die dan voorafgaand aan de finale bespreking even bezoeken. Het lijkt me onwaarschijnlijk dat alle juryleden alle genomineerde blogs dagelijks volgen. En daar komt dan toch een uitdaging om de hoek kijken. Hoe bepaal je de kwaliteit van alle genomineerde weblogs over een heel jaar? Immers, een beetje weblog produceert ergens tussen de 150 en de 1500 (wij bijvoorbeeld) postjes in een jaar. Alleen al voor de categorie politiek zou je in de eindronde dan snel tussen meer dan 5000 postjes moeten beoordelen. Dat lukt geen mens. Dus gaat het waarschijnlijk op basis van een steekproef waar het zwaartepunt op de recente postjes zal liggen. En dat is een gemiste kans. Want hoe haal je dan de juweeltjes er uit?
Vandaar mijn voorstel. Als je nou eens de genomineerden in de eindronde zou vragen een samenvatting te maken van de meest relevante posts relevant voor de categorie waar ze in zitten. De bloggers weten immers zelf prima wat de leuke en prikkelende stukken zijn geweest. Spaart de jury veel zoekwerk en maakt het vergelijken veel interessanter.
Sterker nog, als deze samenvattingen ook gepubliceerd worden, is het voor het publiek ook makkelijker om mee een oordeel te vormen over de genomineerden. Dat maakt het geheel veel levendiger.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Marktwerking is amoreel

GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers. Ditmaal voor vaste Volkskrant columnist Marcel van Dam. Deze column stond dan ook eerder in de Volkskrant.

New York Stock Exchange (Foto: Flickr/Luigi Rosa)Stomvervelend vindt Frank Kalshoven de anti- marktmaffia. In zijn column spuit hij zijn ergernis over wat hij noemt de filippica van Evelien Tonkens tegen marktwerking in de zorg. Zijn ergernis is zo groot dat hij zijn verstand een blokje om heeft gestuurd.

Ik reken mij graag tot de anti-marktmaffia. Natuurlijk niet omdat ik tegen marktwerking ben. Ik ben ook niet tegen het weer. Geen ordeningsmechanisme is beter in staat in een complexe samenleving vraag en aanbod van goederen en diensten zo efficiënt mogelijk op elkaar af te stemmen. Alle pogingen om dat generiek op een andere manier te doen, zijn op mislukkingen uitgelopen.

Evelien Tonkens reageerde adequaat op de aanval van Kalshoven, door erop te wijzen dat in sectoren als de zorg marktwerking ertoe leidt dat de overheid zijn macht verliest, maar zijn verantwoordelijkheid houdt. Dat heeft een explosie van bureaucratie tot gevolg. Maar er is meer in te brengen tegen marktwerking in sectoren waar het mechanisme fundamenteel tekortschiet.

Ziektewet
Kalshoven citeert met instemming Coen Teulings van het Centraal Planbureau, die zei dat marktwerking de afgelopen decennia heeft bijgedragen aan de productiviteitsstijging in Nederland. Het is een waarheid als een koe. De markt jaagt de concurrentie op en concurrentie stimuleert resultaat gericht werken. Maar dat afrekenen op resultaat kan perverse gevolgen hebben.

Foto: Enric Borràs (cc)

De heiligheid voorbij

De volgende gastbijdrage is van publicist Mohammed Benzakour. Afgelopen woensdag hield hij in het Amsterdamse Felix Meritis een voordracht op een bijeenkomst van de Dick Scherpenzeel Stichting waar gediscussieerd werd over de berichtgeving over het Midden-Oosten. Sargasso kreeg van Benzakour toestemming om zijn voordracht hier te plaatsen.

Vorig jaar verscheen in Amerika (na het essay) het geruchtmakende boek “The Israël lobby and U.S. Foreign Policy’, van de twee professoren Stephen Walt en John Mearsheimer. In 560 bladzijdes brengen zij minutieus in kaart hoe in de V.S al decennialang de Israël-lobby (een machtig politiek en mediamiek netwerk van joodse organisaties, christenfundamentalisten en neocons) aan de knoppen draait van de Amerikaanse Midden-Oostenpolitiek – met al zijn schadelijke effecten, voor de regio en voor Amerika zelf. Een moedig en baanbrekend standaardwerk over een onderwerp waarop al zo lang een groot taboe rust. Ook maakt dit boek duidelijk welke frisse en minder frisse strategieën deze lobby aanwendt om ieder kritisch debat over Israël in de kiem te smoren.
Behalve NRC Handelsblad en VPRO’s Tegenlicht is aan dit boek vrijwel geen aandacht besteed. Toen vorig jaar de Nederlandse vertaling verscheen, telde ik welgeteld één recensie, in de Volkskrant (20 oktober 2007). Deze kwaliteitskrant wees een joodse commentator aan wiens Israëlische preoccupaties elke week te bewonderen zijn in zijn column. En, tamelijk voorspelbaar, eindigde diens ‘recensie’ met de opmerking dat hij er een ‘nare smaak’ aan overhield – als bekend, een nauwelijks verhulde manier om iemand als ‘antisemiet’ weg zetten. Kortom: discussie gesloten. Een collega van mij stuurde hierop een klachtbrief naar de Ombudsman van de Volkskrant. Op zijn brief is nooit gereageerd, noch een ontvangstbevestiging. De ironie wil dat zowel de recensie als het zwijgen van de Ombudsman onbedoeld de kern van dit boek onderstreepten.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Meest nutteloze EU-instellingen: kandidaat 1

De vlaggen van de EU (Foto: Flickr/miss goose)

De komende weken stelt GeenCommentaar een top 5 samen van de meest nutteloze Europese instellingen. Deze week de eerste kandidaat: het Europees Bureau voor de Grondrechten.

Een Bureau voor Grondrechten, hoe kun je dát nou nutteloos vinden, hoor ik lezers denken. Er is echter een aantal argumenten in stelling te brengen dat aantoont dat het Bureau niet alleen nutteloos, maar zelfs gevaarlijk zou kunnen zijn voor het verdedigen van mensenrechten in Europa. Ik zal hieronder een aantal noemen.

Slechte start
In de eerste plaats de wijze waarop het Bureau tot stand is gekomen. Het is feitelijk een opvolger van het eerdere Europees Waarnemingscentrum voor Racisme en Vreemdelingenhaat in Wenen. Dit centrum is de afgelopen jaren vaak onder vuur komen te liggen. Het werd gezien als weinig effectief en politiek gemotiveerd, helemaal nadat, onder druk van lidstaten, een rapport over antisemitisme door moslims onder de pet werd gehouden (na boze reacties van onder andere Joodse organisaties werd het alsnog gepubliceerd). Extra genant was het natuurlijk, toen in gastland Oostenrijk de partij van xenofoob pur sang Jörg Haider aan de macht kwam.

De EU wilde dus wel van het beschadigde centrum af. Maar Oostenrijk vond dat zij recht had op een Europees Agentschap, waardoor min of meer als compromis het Bureau werd opgericht, zonder duidelijk mandaat.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Weekendbedenking – Data mining is de definitieve nekslag voor de privacy

weekendlogo123.jpgIn 1988 viel er een parkeerboete op de mat. Uit Doetinchem nota bene, waar ik pas vier jaar later voor het eerst zou komen. Soort back-from-the-future maar dan via de PTT (zo heette TNT-post toen). Ik weet niet hoe boetes tegenwoordig gaan, oppassend burger als ik ben, maar toen stond er een telefoonnummer op van de Dienst Centrale Inning Parkeerboetes of iets dergelijks. Ik dus opgebeld met een heel aardige dame die mij eerst mijn kenteken vroeg en daarna het nummer van de boete. Zij had in no-time de brongegevens gevonden en zag al meteen dat het om een heel ander kenteken ging. Verder werd het voertuig omschreven als een blauwe sunny, terwijl ik een witte escort had. Vraag mij (en haar trouwens ook) niet hoe zo’n vergissing mogelijk is. Wel was de reactie helemaal zoals die hoort te zijn. De boete trok zij ter plekke in.

Onlangs schoot deze zaak mij weer te binnen en ik vroeg me meteen af of het onderliggende proces-verbaal ook vernietigd is of dat de zaak alleen maar geseponeerd is. Stel dat zo’n boete verwerkt is met een geautomatiseerd systeem. Dat hadden ze toen heus al bij de overheid. Jaren later blijkt dat op die dag in de straat waar ik niet geparkeerd stond ene Osama de bakermat voor een terreurclub heeft gelegd. Bij naspeuringen naar wie daar allemaal aanwezig waren doorzoekt men alle mogelijke bestanden. En ja hoor, er komt een rare boete boven tafel. Alle boetes van die dag zijn netjes betaald, maar die ene is ingetrokken. Bovendien is onduidelijk om welk voertuig het gaat. Verdacht, heel verdacht. En zo beland ik in een systeem als iemand die mogelijk banden met het internationaal terrorisme heeft. En nu kan ik niet meer een aardige ambtenaar bellen die het even recht zal zetten. Omdat ik het niet weet. En omdat dat niet meer lukt.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Overname DoubleClick door Google bedreigt privacy

Kathalijne Buitenweg (Foto: copyright Kathalijne Buitenweg)GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers, ditmaal voor Kathalijne Buitenweg.

Eurocommissaris Neelie Kroes van Mededinging moet binnenkort besluiten of het online-advertentiebedrijf DoubleClick mag worden overgenomen door Google. De privacy van internetgebruikers vormt een goede reden om de overname te blokkeren, vindt Europarlementariër Kathalijne Buitenweg van GroenLinks.

Als ik de zoekmachine van Google gebruik, bewaart Google niet alleen de zoektermen die ik invoer, maar ook mijn IP-adres, het ?telefoonnummer? van mijn computer. Tevens plaatst Google een ?cookie? op mijn computer. Zo kan het bedrijf mij, terwijl ik google, advertenties tonen die zijn toegesneden op mijn gebruikersprofiel. Er is een goede kans dat Google voldoende van mij weet om mijn naam te achterhalen, zeker wanneer ik ook van andere diensten van de internetgigant gebruik maak.
Maar wil ik wel dat Google al deze informatie over mij opslaat? Zou het bedrijf niet op z?n minst om mijn toestemming moeten vragen? Ja, zeggen de Europese toezichthouders voor de bescherming van persoonsgegevens (.pdf). Zij vinden dat ?aan het einde van elke zoeksessie geen gegevens die aan een individuele gebruiker kunnen worden gekoppeld bewaard mogen blijven, tenzij de gebruiker daarvoor expliciete en geïnformeerde toestemming heeft gegeven?.

Google trekt zich hier weinig van aan. Anders dan de Europese privacybewakers beschouwt het bedrijf vaste IP-adressen niet als persoonsgegevens, zo bleek tijdens een hoorzitting die het Europees Parlement onlangs organiseerde. We moeten nu eenmaal weten wie welke websites raadpleegt, zo vertelde de bedrijfsjurist van Google, anders werkt de business niet.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

De Week van Geen Commentaar: Hyves

Weliswaar is er een nieuw GeenCommentaar-logo, maar sommige zaken veranderen niet: op zondag blijven wij terugblikken op de afgelopen week. Een beetje van uzelf en een beetje van GeenCommentaar: welk artikel trok de meeste lezers, ontlokte de meeste reacties of gaf de redactie het meeste plezier?

U mag natuurlijk van mening met ons verschillen in de reacties: het leek toch vooral de week te zijn van (gebrek aan) privacy op Hyves, de film van Wilders en een nieuwe GeenCommentaar-vormgeving.

Het meest gelezen artikel van de afgelopen week ging over Hyves, de grootste sociale netwerk-website van Nederland. Gastlogger David Riphagen waarschuwde voor de privacy-gevoeligheid van Hyves, waarbij voor jouw vreemde mensen binnen zes stappen achter informatie over jou kunnen komen zonder dat je er erg in hebt. Dit geldt uiteraard ook voor andere sociale netwerk-sites…

De meeste reacties kwamen op het artikel over de nationale troetelautochtoon Geert Wilders. Frans Verhagen beschuldigt de PvV-leider van samenlevingsverraad en dat maakte de tongen los in de reacties: hoe ver gaat de vrijheid van meningsuiting en overschrijdt Wilders de grens?

Mijn hoogtepunt van de GeenCommmentaar-week is het bekendmaken van de nieuwe vormgeving van de website. Na vele uren discussiëren en nog vele vele uren meer werk van ons webdevelopment team, zien we er weer als een fris weblog uit. Eventuele schoonheidsfoutjes die u opmerkt kunt u nog kwijt om het nog mooier te maken.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Hyves: niet zo veilig als het lijkt

David Riphagen is student Technische Bestuurskunde aan de TU Delft en werkt aan zijn onderzoek “Harms for users of Social Networking Sites by using their Identity Relevant Information’ bij het Electronic Privacy Information Center in Washington DC, USA. Dit stuk verscheen eerder bij XS4all opinie.

Je krijgt een mailtje van Hyves: ‘Let?s Hyve! X wil je toevoegen als vriend op Hyves. Klik hier om de uitnodiging te accepteren of te weigeren’. Je klikt op de link en accepteert de uitnodiging. Ook al ken je deze persoon niet zo goed in het echte leven, je vertrouwt hem of haar, want jouw persoonlijke informatie blijft binnen de muren van jouw persoonlijke profiel. Toch?

Mis. Jouw informatie op een Social Networking Site (SNS) blijft niet zo makkelijk binnen de muren van jouw profiel als je denkt. Deze muren zijn niet zo waterdicht als ze lijken: informatie kan via je vrienden binnen zes stappen bij iedereen in het netwerk terecht komen. Dat heeft te maken met de structuur van de website, ofwel de topologie.

Social Networking Sites
Wat zijn eigenlijk Social Networking Sites? We hebben allemaal gehoord van of zijn lid van Hyves, Facebook, Linkedin en Myspace. Wat hebben deze websites gemeen? Social Networking Sites zijn websites met als primaire functie het onderhouden van sociale contacten tussen leden op basis van gedeelde interesses en activiteiten. Een verbinding tussen de leden is altijd bilateraal, dat wil zeggen, de ander moet er mee instemmen. Mede door de normen en waarden van een SNS heeft ieder netwerk een aparte structuur of topologie. Zie dit filmpje voor een goede en leuke uitleg over SNS. Als je de topologie van een SNS bestudeert blijkt deze twee belangrijke eigenschappen te hebben: 1. Je kunt van ieder persoon naar ieder willekeurig ander persoon binnen een bepaald aantal (6) stappen. 2. Er zijn heel veel mensen met weinig vrienden en een paar met heel veel vrienden. Ben je geïnteresseerd in de topologie van netwerken, dan kan ik dit boek aanraden.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Weekendbedenking: De grootste monopolist ter wereld

weekendlogo123.jpgPrivacy blijkt deze week het issue op Sargasso (of waar dan ook). Ik ga dus geen olie meer op het vuur gooien, het loeit al lekker zo. Bovendien blijken er ook andere zaken te spelen of moet ik zeggen slepen. Nelie heeft Microsoft weer eens bij de oren gepakt, nou ja, symbolisch dan, want van een miljard boete liggen die lui echt niet wakker. Microsoft is met zijn operating system Windows de facto een monopolist. Want Linux kun je niet serieus meetellen omdat het niet of maar beperkt geschikt is om spelletjes te spelen.

Een monopolist maakt uiteraard misbruik van zijn positie. Zoals duidelijk gebleken is bij het uitbrengen van de nieuwste versie van Windows: Vista. Waar iedereen gehoopt had op een revolutionair nieuwe opzet van de kern, bleken de veranderingen helaas vooral cosmetisch van aard. Waardoor Windows nu nog meer geheugen vreet. Maar dat is niet het enige probleem. Oudere hardware wordt niet herkend, oudere spellen en software doen het niet of gebrekkig. Kortom Microsoft heeft de gebruikers weer eens stevig genaaid. Is er dan echt geen alternatief?

Jawel, het operating system van Apple. Nu Apple Intel processoren gebruikt is hun OS in principe geschikt als alternatief voor Windows. Er zijn echter wat kleine probleempjes. Omdat Apple met een zeer beperkte set hardware werkt zijn er geen drivers voor het overgrote deel van de hardware die je in een PC kunt zetten. En verder gebruikt Apple niet Directx als universele interface voor spellen. Toch moet dat wel op te lossen zijn. En dan zou het OS van Apple een zeer geduchte concurrent zijn. Stel je voor dat de 20 miljoen mensen die pissen op Windows opeens voor pakweg 75 dollar Mac OS kunnen kopen. Dan haalt die Steve Jobs toch in één keer anderhalf miljard op. Waarom doet ie het niet?

Vorige Volgende