Voorpagina

Zoekresultaten voor

'privacy'

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

het Saillant | Domme meters

, door

SaillantLOGOMaria van den Hoeven stuurt haar voorstel voor de landelijke invoering van slimme energiemeters deze week weer naar de Kamer. Als de minister weer niet duidelijk kan maken wat nou precies het nut hiervan is, moet de Kamer het voorstel weer van tafel vegen.

Minister Van den Hoeven stuurt deze week een nieuw voorstel voor slimme energiemeters naar de Tweede Kamer. Als het wordt aangenomen kan iedereen een kastje in huis krijgen waarmee de energieleverancier op afstand al dan niet ‘live’ het energieverbruik van de klant minutieus kan volgen. Het eerste voorstel legde een verplichting op aan klanten om zo’n meter te installeren. De senaat verwierp dat vorig jaar omdat de meters een te groot privacyrisico in zich dragen: de meter wordt niet voor niets ook wel het spionagekastje genoemd. In het nieuwe voorstel krijgt de consument wel een keuze. Maar het voorstel blijft lood om oud ijzer, want de slimme meter blijft vooral een cadeautje voor de markt en niet voor de consument.

U weet het misschien niet, maar we gaan gebukt onder een enorm probleem. Bij het doorgeven van meterstanden gaat er veel mis, zeker als klanten overstappen naar een andere energieleverancier. Daardoor krijgen ze een foute eindafrekening, zegt Maria van den Hoeven tegen Vara’s Kassa. Dat probleem is zo groot dat bij meer dan zes miljoen huishoudens een slimme meter geïnstalleerd moet worden. Zo groot dus dat miljoenen mensen een dag moeten thuisblijven (‘kunt u dan op zijn minst aangeven welk dagdeel u komt? Nee, ergens tussen 07.00 en 21.00 uur’). Ik begin wel te begrijpen waarom de laatste jaren zo weinig van Van den Hoeven hebben gehoord: ze was druk bezig een enorm maatschappelijk probleem op te lossen! Dank u Maria.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Overleven in de personal information economy (3/6)

, door

Alle consumenten, in Nederland en daarbuiten, laten een groeiende digitaal spoor achter in de duizelingwekkende grote databanken van het bedrijfsleven. En we worden omringd door een wolk van klantprofielen. Op basis daarvan worden we gelabeld, gestuurd, verleid en beoordeeld. Dit raakt niet alleen onze privacy. Deze klantprofielen bepalen of we worden bediend en tegen welke prijs en zijn dus direct van invloed hoe we ons kunnen handhaven in de informatiemaatschappij. Een serie. Vandaag deel drie: Hoe worden al die bits en bytes omgezet in waardevolle kennis?

credit cardsCreditcardmaatschappijen noteren niet alleen wie hoeveel aan wie betaalt, maar ook wat er wordt gekocht, wanneer, waar en wat iemand nog meer koopt. Een beetje creditcardmaatschappij heeft gedragspsychologen en statistici in dienst die al die transactiegegevens doorpluizen op zoek naar relevante patronen. In de eerste plaats doen ze dat voor zichzelf. De concurrentie is groot, de marges zijn klein. Teveel wanbetalers in het klantenbestand betekent verlies. Door het betaalgedrag te analyseren kunnen ze een risicoprofiel maken van iedere klant. In ruwe vorm werkt het zo. Iemand die vaak kinderkleren en babyvoeding koopt en maandelijks aan de kerk doneert, zal waarschijnlijk een goede betaalmoraal hebben. Uit onderzoek – van een Canadese creditcardmaatschappij – blijkt mensen met kinderen ouders vaak financieel meer verantwoord leven. Wellicht is het verstandig minder krediet aan te bieden of een hogere rente vragen aan een klant die zijn creditcard voornamelijk bij de Gall&Gall en buurtkroeg Ons Honk gebruikt en continu tegen zijn bestedingslimiet aan zit. Het blijft kansberekening, maar de creditcardmaatschappijen worden er steeds beter in.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Overleven in de personal information economy (2/6)

, door

Alle consumenten, in Nederland en daarbuiten, laten een groeiende digitaal spoor achter in de duizelingwekkende grote databanken van het bedrijfsleven. En we worden omringd door een wolk van klantprofielen. Op basis daarvan worden we gelabeld, gestuurd, verleid en beoordeeld. Dit raakt niet alleen onze privacy. Deze klantprofielen bepalen of we worden bediend en tegen welke prijs en zijn dus direct van invloed hoe we ons kunnen handhaven in de informatiemaatschappij. Een serie. Vandaag deel twee: de verzamelwoede.

stofzuigerOp funda.nl kun je met één druk op de knop zien welke kranten er in een buurt worden gelezen, in wat voor auto’s populair zijn in de straat en wat de lifestyle van de buren is. Dat hebben we te danken aan de overheid. In de jaren zeventig, tachtig en negentig hebben alle Westerse overheden een vloedgolf aan demografische, sociale, economische en statistische informatie op de markt losgelaten. Het Sociaal Cultureel Planbureau, het Centraal Bureau voor de Statistiek, het Kadaster, het Centraal Planbureau, ze leveren allemaal openbare informatie over de Nederlandse bevolking. Op postcodeniveau is daarom erg veel bekend. Voor bedrijven is deze demografische informatie een dankbare en veelgebruikte bron.

Maar de meeste informatie laten we simpelweg achter door spullen te kopen. Nu steeds meer transacties met bankpas en creditcard worden betaald, zien winkels en bedrijven wie wat wanneer heeft gekocht. Ze zitten op een gouden berg aan informatie, waarmee ze klantanalyses kunnen uitvoeren. Stel je koopt bij de Albert Heijn iedere vrijdag een Euroshopper rookworst. Dan kan het voor de supermarkt interessant zijn om je op een woensdag een aanbieding te sturen waarbij je korting krijgt op een Unox worst als je een pak AH-boerenkool aanschaft.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Overleven in de personal information economy (1/6)

, door

Een hand met dollarbiljetten komt uit een beelschermRalph Hupkens (44) wilde eind vorig jaar (2008) een abonnement voor zijn mobieltje afsluiten bij KPN. Het bedrijf weigerde: hij was niet kredietwaardig. Vreemd. Vlak daarvoor had hij zonder problemen een hypotheek van 2,5 ton afgesloten voor zijn nieuwe huis in Haarlem. Hupkens belde KPN. De medewerker van het callcenter kon alleen oplezen wat het computerscherm toonde. Hij kreeg het advies contact op te nemen met databedrijf Experian, dat voor KPN risicoprofielen van nieuwe klanten maakt. Een medewerker van Experian vertelde dat op zijn adres ‘negatieve kredietinformatie’ was gevonden.

Toen viel het kwartje. Hupkens had zijn huis in een executieverkoop gekocht: de vorige bewoner kon niet aan diens betaalverplichtingen voldoen. „Ik werd dus beoordeeld op zíjn betaalverleden. Experian keek naar informatie op adresniveau, in plaats van op persoonsniveau. Ik kon het laten veranderen, maar dan moest ik een papierwinkel invullen. Daar had ik geen zin in. Ik heb die fout niet gemaakt.” Hupkens liet KPN voor wat het was en stapte over op een andere telefoonaanbieder. Daar kreeg hij zonder problemen een abonnement.

Of hij er verstandig aan heeft gedaan om zijn informatie niet te veranderen, is de vraag.

Hupkens’ slechte risicoprofiel kan nog als een boemerang bij hem terugkomen: Experian levert aan meer dan drieduizend bedrijven informatie over Nederlandse consumenten. Er zijn dus nog een hoop bedrijven die een verkeerd beeld van Ralph Hupkens kunnen krijgen. Experian wilde geen toelichting geven. In de orde der dingen lijkt dit voorbeeld niet zo dramatisch, maar toch raakt het iedereen. „Experian beschikt over een immens grote databank, met uiteenlopende gegevens van 7,5 miljoen Nederlandse huishoudens”, meldt de website. Experian meet zijn wereldwijde omzet in miljarden en is bij lange na niet de enige datagigant die succesvol in persoonsgegevens handelt. Lexis Nexis ChoicePoint, DoubleClick, Google, ValueClick, AdLINK, 24/7 Real Media, Wunderloop, Graydon, Trans Links Systems, Adbrite: de kans is groot dat u, of uw huishouden in hun databanken staat. Volgens onderzoeksbureau Considerati komt de gemiddelde Nederlander in enkele honderden, mogelijk duizenden klantbestanden voor. Preciezer kunnen ze het niet zeggen.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Media moeten hun verhaal kunnen illustreren

, door

GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers. Vandaag Alexander Pleijter, als wetenschappelijk docent ‘journalistiek en nieuwe media’ verbonden aan de Rijks- universiteit Groningen. Dit artikel verscheen eerder op zijn eigen weblog.

Shot uit de video van Koos H. (Foto: De Pers onder citaatrecht)

Vorige week vrijdag verbood de rechter Peter R. de Vries om de beelden uit te zenden van serie- moordenaar Koos H. die met een verborgen camera waren gemaakt. De Vries lapte het verbod aan zijn laars, met als gevolg dat hij vermoedelijk een dwangsom zal moeten betalen. De dagen na de uitzending van de beelden besteedden ook andere programma’s er aandacht aan. Het NOS Journaal en Nova zonden ook enkele fragmenten van de ‘verboden’ beelden uit. Wat bij mij de vraag opriep: zijn die programma’s dan ook in overtreding en moeten zij straks ook die dwangsom betalen? Dus deed ik navraag bij Wouter Hins, bijzonder hoogleraar mediarecht aan de Universiteit Leiden: “Dat de media hun bijdrage aan het maatschappelijk debat willen illustreren met een enkel beeld is op zichzelf te rechtvaardigen.”

Hins legt uit dat het in deze kwestie gaat om een botsing van grondrechten: de vrijheid van meningsuiting en het recht op privacy. “Dat eist een belangen- afweging, waarbij een rol speelt of de informatie voor het eerst openbaar wordt gemaakt of dat het een herhaling betreft van een eerdere publicatie.”

Is dat gebleken uit eerdere zaken?

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

11 april 1944

, door

11 april 1944 om 15:00 uur werd door geallieerde bommenwerpers Huize Kleykamp in Den Haag gebombardeerd. Waarom? Omdat het verzet er om vroeg. In dat pand was namelijke het Centrale Bevolkingsregister gevestigd. Daar waren duplicaten van alle persoonsbewijzen (inclusief vingerafdruk) opgeslagen. Daarmee werden mensen vaak betrapt op het gebruik van valse persoonsbewijzen. Met alle gevolgen van dien.

De situatie in Nederland nu is natuurlijk niet vergelijkbaar met de situatie toen. Behalve dan dat we nu weer alle paspoorten van vingerafdrukken aan het voorzien zijn én deze vingerafdrukken centraal opslaan. Voor dat eerste is begrip, voor dat laatste niet. Want dat dient namelijk nauwelijks een doel en maakt misbruik wel mogelijk.

Een goed moment dus om weer even stil te staan bij de privacy.

Tegen de vingerafdrukken in de centrale opslag lopen nog diverse zaken. Ten eerste loopt er nog een rechtszaak bij het Hof van Europa. Ook PrivacyFirst is een rechtszaak gestart, deze tegen het ministerie. De student die een rechtszaak is begonnen, is in afwachting van de volgende stap. Meer mensen protesteren persoonlijk. En het Nieuwe Rijk haalde al 10.000 handtekeningen op.

In het aftapdossier is er een klein beetje positief nieuws. Ard Gerkens van de SP heeft namelijk een motie door de Tweede Kamer gekregen waarin staat dat de minister de aftapstatistieken van de AIVD en MIVD openbaar moet maken. Maar de minister zelf doet vervolgens weer moeilijk op een ander punt. Er was namelijk afgesproken dat mensen die (onterecht) afgetapt werden, na een paar jaar daarvan op de hoogte zouden worden gesteld. De AIVD blijkt echter niet in staat deze mensen te volgen (waar is het ironie-teken als je het nodig hebt) en kan niet aan haar verplichtingen voldoen. De minister wil daarom deze maatregel intrekken.

Vorige Volgende