Spyware Duitse politie nu voor publiek beschikbaar
, door
Foto:
Sargasso achtergrond wereldbol
Oproep: bouw mee aan een privacy-app
, door
We hebben hulp nodig bij het maken van een mooie privacy-app. We hebben het openbare register van het College Bescherming Persoonsgegevens (CBP) gekopieerd. Hier zit veel informatie en nieuws in.
Wat is het register?
Het CPB houdt bij welke bedrijven en instellingen persoonsgegevens verwerken. In het register staat onder andere vermeld welke gegevens worden opgeslagen, met welk doel, met wie ze gedeeld worden en welke gegevens ook buiten de EU verzonden worden.
Waarom is dit interessant?
In deze database kun je, mits compleet, zien waar veel van onze gegevens blijven en wat ermee gebeurt.
Wat willen we?
De hoofdprijs voor ons zou zijn om een applicatie te bouwen waarmee je eenvoudig kunt bekijken waar je gegevens blijven. De applicatie moet daarnaast de data op verschillende manieren ontsluiten, zodat wij goede journalistieke analyses kunnen maken. Staan alle bedrijven die persoonsgegevens beheren erin? En bestaan alle bedrijven die in het register staan nog wel? Hoe is de groei van het aantal databases in Nederland verlopen? We kunnen de database inmiddels automatisch uitlezen (door middel van een api). Hier willen we de applicatie omheen bouwen.
Wat kunt u doen?
We zoeken mensen die kunnen programmeren en visualiseren. Concreet gaat het om het volgende: het koppelen van verschillende gegevensbestanden, het schonen van de data, het visualiseren van de data en koppelingen, het meedenken en -bouwen aan een analysetool, het meedenken en –bouwen aan een functionaliteit die de gebruiker inzicht geeft in zijn datastromen.
Do Your Bit
, door
Bits of Freedom heeft het afgelopen jaar de nodige prestaties geleverd op het vlak van digitale privacy en vrijheid op en van internet. En het zou mooi zijn als ze die succesreeks door konden zetten. Maar dat gaat natuurlijk niet vanzelf. Daar heb je centjes voor nodig.
Daarom is er weer een nationale donatiedag onder de titel Do Your Bit. En daar helpen wij graag aan mee. Niet alleen door er aandacht aan te besteden, maar ook door ditmaal geen losse donatie toe te zeggen, maar een vast maandelijks bedrag. We starten met 15 euro. En mocht het ons nou financieel goed voor de wind gaan, verhogen we dat gaandeweg.
Foto:
Sargasso achtergrond wereldbol
Natte maand
, door
Webwereld brengt deze maand iedere dag een datalek naar buiten. Uit vrees voor ‘maatschappelijke ophef’ hebben de gemeentes zich al schrap gezet voor de resultaten van deze lekmaand. Eindelijk!, juicht Karin Spaink. Het artikel is ook in Parool verschenen.
Datalekken vinden is inmiddels een gewilde sport geworden. Helaas is het geen topsport: terwijl instanties instellingen en bedrijven steeds meer gegevens van ons willen, zijn diezelfde dataverzamelaars vaak laks met de beveiliging ervan – wat raar is.
Juist wanneer onze gegevens zo onmisbaar zijn voor hun bedrijfsvoering, voor onze identificatie en voor het correct uitvoeren en verwerken van onze transacties, verdienen die een hoge graad van bescherming. Desondanks gaan veel websites en applicaties gebukt onder elementaire fouten. Derden kunnen daardoor makkelijk met onze gegevens aan de haal gaan. Privacyschendingen, fraude, identiteitsdiefstal en valse verdenkingen zijn het gevolg.
Zo bleek vorige maand dat je bij de Belastingdienst met een willekeurig DigiD op andermans naam een toeslag voor huur-, zorg- of kinderbijslag kon aanvragen, diens rekeningnummer in het jouwe kon veranderen en die toeslag kon wegsluizen. De Belastingdienst is zo naar schatting voor ruim een miljoen opgelicht; honderden – mogelijk duizenden – mensen zijn ofwel hun toeslag misgelopen, ofwel valselijk als fraudeurs aangemerkt.
Foto:
Sargasso achtergrond wereldbol
Van Aartsen weerstaat PVV-spin
, door
Het Sharia-debat van Van Klaveren was vorige week niet de enige fact-free-ballon van de PVV die leegliep. In de Haagse gemeenteraad stond Machiel de Graaf, tevens senator, eveneens verontwaardigd te springen op een lek luchtbed. Aanleiding: het verhuisde homostel.
De inzet leek duidelijk: burgemeester Van Aartsen, die destijds Wilders uit de VVD-fractie gooide, zou eens stevig worden ingesmeerd met Wolfsen-beeldvorming: een geterroriseerd homostel haalt bakzeil en de burgemeester piept iets over een ‘knoop n de maag’. Oftewel: slap multicultureel falen ten koste van de fundamentele taak van de staat: veiligheid bieden.
De opzet lukte niet, mede dankzij een magistraal optreden van Van Aartsen zelf. Waarom het hem wel lukte? Op dezelfde manier terugslaan. Niet met ‘doe zelf normaal’, maar door op dezelfde manier de beeldvorming inzetten.
Het begon zoals men zich zo vaak tegen de PVV wapent: een volle feitelijke tegenaanval. Zo ook Van Aartsen. Hij isoleerde de meest vergaande PVV-spin, de stelling ‘dat de politie niets gedaan had’, en gaf gelegenheid aan de PVV om die bewering staande de vergadering in te trekken. Die verrassingsaanval drukte Machiel meteen in het defensief, maar bracht hem niet van zijn stuk. Dus bracht Van Aartsen een feitelijke notitie in het debat waarin alles opgesomd stond wat er gebeurd was. Op 22 augustus een melding, de volgende dag neemt de wijkagente contact op, pas een paar dagen later is het homostel beschikbaar voor een afspraak en inmiddels zijn ze al verhuisd. Voor maximaal effect had Van Aartsen de wijkagente in kwestie op de publieke tribune laten plaatsnemen. ‘De politie heeft niets gedaan? Dit is wat ze gedaan hebben. De wijkagente bestaat, en ze zit daar!’
Foto:
Sargasso achtergrond wereldbol
Wachten op de grote klap
, door
Het stof van Diginotar is netjes opgeveegd bij de bonte verzameling van ICT-fails in de publieke sector, de glazen zijn leeg en de plassen gedaan. Tot nu toe wijst niets erop dat er echt iets gaat veranderen aan de wijze waarop de Nederlandse overheid ICT projecten laat uitvoeren. Tijdens het overleg (mp3) in de Tweede Kamer was het duidelijk dat zowel de OPTA als PwC vinden dat hen niets te verwijten valt, ondanks het feit dat ze als toezichthouders jarenlang het stempel “OK” hebben gezet op Diginotar. De uitspraak van PwC dat de audits uiteraard goed zijn gedaan omdat “deze worden uitgevoerd door professionals met een eigen verantwoordelijkheid” zal hartverwarmend zijn voor Iraanse burgers die hiervan nu de consequenties ondervinden (denk aan iets met knieschijven en elektrisch gereedschap).
Door de chaos bij Diginotar kan nooit meer met zekerheid worden vastgesteld op welke momenten er bij het bedrijf is ingebroken en wat de gevolgen daarvan waren. Iemand die een compleet netwerk overneemt kan namelijk kinderlijk eenvoudig alle logs manipuleren. Het enige wat we dus echt met zekerheid kunnen zeggen is dat er tot nu toe geen reden is om aan te nemen dat de IT-security in het verleden veel beter was dan de recentelijk door FoxIT aangetroffen puinhoop. Want de audits van PwC zijn overduidelijk niet in staat een dergelijke puinhoop te detecteren en de OPTA kijkt er kennelijk niet eens naar. Mogelijk was Diginotar dus al jaren van onder tot boven gehackt en is dat gewoon nooit iemand opgevallen. Een echte slimme cybercrimineel of spion doet zijn werk zo dat niemand ooit iets door heeft. In allerlei detaildiscussies over de exacte tijdslijn en omvang wordt volledig voorbij gegaan aan dit feit. Socrates glimlacht vanuit zijn graf bij de vaststelling dat we alleen zeker weten dat we niets zeker weten.
Foto:
Sargasso achtergrond wereldbol
Arabische Lente op Wall Street
, door
The New Yorker vroeg zich af of de NYPD commissaris John Kelly niet stiekem een supporter was van het protest op Wall Street. Want zaterdag liet hij, tijdens een mars van de Wall Street demonstranten tenminste 700 mensen oppakken op Brooklyn Bridge, nadat de brug eerst aan beide kanten was afgesloten. Het lijkt er wel op, zo beantwoorde het weekblad zelf de vraag. Immers, wat op 17 september begon als een tamelijk onbetekenend klein protest, heeft nu, door het harde ingrijpen van de New Yorkse politie de aandacht gekregen van alle belangrijkste media.
De vraag is of The New Yorker het helemaal bij het rechte eind had, want het protest was hoe dan ook aan het groeien, meende Salon.com. Deze krant stuurde een verslaggever mee met de mars, die schreef dat enkele duizenden meeliepen van Zucotti Park vlak bij Wall Steet naar de City Hall en de Brooklyn Bridge onder het scanderen van de slogan: ”We got sold out, banks got bailed out!” (Wij zijn verkocht, de banken werden uitgekocht). Het was hoe dan ook het grootste protest sinds de beweging twee weken geleden begon, volgen Salon, en bovendien was het protest ook intussen overgeslagen naar andere steden, zoals Boston. En intussen krijgt het aandacht van Londen tot Athene, en hebben mensen als Michael Moore, Susan Sarandon, Cornel West en Noam Chomsky zich erachter gesteld.
Foto:
Jay Phagan (cc)
Kijklust en cameratoezicht
, door
Vrouwen zijn in de publieke ruimte onderwerp van kijklust. Niet door nafluitende mannen, maar door bewakingscamera’s. Dit is slechts een van de perverse gevolgen van cameratoezicht, stelt Karin Spaink. Het artikel is ook in Parool verschenen.
Onderzoek wijst steevast uit dat bewakingscamera’s criminaliteit niet doen afnemen. Dat we er niettemin zo dol zijn, is te wijten aan twee kapitale, elkaar tegensprekende denkfouten: enerzijds gaan we ervan uit dat mensen volkomen rationeel zijn, anderzijds dat ze zich niet aanpassen.
Geweld op straat is bij uitstek irrationeel: geen aanvaller of hooligan die eerst zijn pakkans berekent voordat-ie los gaat. Dieven zijn wél calculerend, maar geven hun stiel heus niet op vanwege camera’s. Ze zetten een muts of capuchon op, of verleggen hun werkterrein. (De stijging van gewelddadige overvallen in woonhuizen houdt rechtstreeks verband met de betere beveiliging van drukke straten, banken en winkels.)
Cameratoezicht heeft pluspunten. Wanneer mensen weten dat ergens bewakingscamera’s zijn, voelen ze zich vaak veiliger. En soms – hoewel minder vaak dan we denken – vergemakkelijken camerabeelden de opsporing. De vraag is wel of een illusie plus gering rendement de inzet van zoveel geld en menskracht legitimeert.
Dat prangt des te meer omdat cameratoezicht principiële nadelen heeft. Ons beeld van misdaad verschuift erdoor naar lijfelijke criminaliteit, naar spektakelmisdaad. Fraude, oplichting, omkoping, chantage, belastingontduiking – kortom: witteboordencriminaliteit – vang je niet met camera’s; zulke misdaden raken letterlijk uit ons zicht.
Foto:
Sargasso achtergrond wereldbol
‘Man Caves’ door de ogen van een feminist
, door
Ugh… Video here:
“Throughout history men have always created personal spaces where they retreat to be amongst friends. Lately, these places, called “man caves”, have become a boom industry, with often more than $50,000 (£31,772) being spent on furnishing a single “cave”.
Jeff Wilser, co-author of “The Man Cave Book”, talks to the BBC about the forces behind these hideaways, why men are so protective of them, and why the variety of such caves is so immense.
“It’s basically about finding what your one passion is, what your hobby is, and building a space that does that passion justice,” says Mr Wilser.”
Because women don’t have hobbies and passions.
Because women don’t have tough days at work.
So, a man deserves his leisure space. Every other room in the house involves women’s work (housework, childcare) whereas the man-cave belongs to the man only. There are no woman-caves because a woman’s time is not seen as exclusively hers. A woman’s time is always possible to interrupt with domestic and child stuff. It is assumed that whatever a woman is doing, she must be available to domestic demands at all times.
It makes me laugh – and by “laugh”, I mean “barf” – when these guys say that the rest of the house belongs to the woman because that is the way patriarchy wants it: the wife, in the domestic sphere, fulfilling the expressive role, and the husband, in the social sphere, fulfilling the instrumental role (thanks due to Talcott Parsons giving some sociological luster to that little piece of patriarchal BS and naturalizing so thoroughly that it won’t go away).
Foto:
Sargasso achtergrond wereldbol
Detailpolitiek (slot): Wat lost detailpolitiek op?
, door
De afgelopen maanden verschenen dertig afleveringen van de serie detailpolitiek. De centrale thema’s waren de politieke voorstellen en Kamervragen over van alles, variërend van pretecho’s, tot wissels, fraude met scripties, bonnetjes van bestuurders, privacy van iPhone-gebruikers, detentieboten en slangen die konijnen oppeuzelen.
Aan het eind van de serie is dan de logische vraag: waarom bestaat detailpolitiek eigenlijk? Hoe komt het dat Kamerleden denken dat zij met gedetailleerde regels, voorstellen en Kamervragen de maatschappij tot in de haarvaten kunnen regelen? Wat lost detailpolitiek inhoudelijk op, zitten burgers hierop te wachten of moeten we de oorzaak van deze Kamervragen zoeken in de politiek zelf?
De resultaten
Wat hebben alle Kamervragen over al die uiteenlopende thema’s opgeleverd? De inhoudelijke score van de Kamer is slecht tot zeer slecht. Zo was er deze winter rumoer over Brandon, die in een inrichting zat vastgebonden aan een muur. Dat bleek niet echt anders te kunnen. In Kampen werd op een school homo-intolerantie geconstateerd, en die is er ongetwijfeld nog steeds. De nachttrein via Gouda is definitief afgeschaft en de koks van een departementskantine zullen het soms nog steeds in hun hoofd halen een dag minder vlees te serveren.
Inhoudelijk hebben veel voorstellen en Kamervragen geen invloed gehad op het beleid, en de reden daarvoor is steeds dezelfde: de politiek gaat er niet over en heeft geen middelen om burgers of organisaties tot een bepaalde handelswijze te dwingen. Burgers kunnen er nog steeds voor kiezen geen handen te schudden, hiv-patiënten kunnen nog steeds bij sollicitaties zwijgen over hun infectie, hogescholen hebben nog steeds grote beleidsvrijheid en gemeenten zoeken nog steeds de mazen van slechte wetten op. Mensen maken allerlei beslissingen en laten daarbij de mening van de Tweede Kamer aan zich voorbij gaan.
Minder privacy: PVV vraagt, Teeven bukt
, door