'privacy'

Het is officieel verboden hier lifelogs te plaatsen, maar ik moet toch even wat kwijt.

De afgelopen 9 dagen heb ik elke dag minimaal een kwartier vertraging gehad met het openbaar vervoer tussen mijn huis en werk. Waaronder twee keer anderhalf uur.
Geen blaadjes op de rails, geen vierkante wielen. Geen specifieke oorzaak dus. Pech? Ja, gedeeltelijk. Maar 9 dagen op rij is geen pech meer. Kansberekening zegt dat dat hoogstwaarschijnlijk wanbeheer is.

Goed, het is een combinatie van de Amsterdamse metro en de Nederlandse Spoorwegen. Twee “points of failure” dus. Maar minstens drie keer de afgelopen twee weken faalden ze beiden, ook meer dan statistisch te verwachten is.

Ik kan dus denk ik concluderen dat het onderhoud van beide maatschappijen verre van toereikend is.

Buiten dit erger ik me nog ergens aan. Het GVB gaat, net als alle andere openbaar vervoerbedrijven in Nederland automatiseren met leuke kekke paaltjes en poortjes waar je je kaart bij moet houden bij in- en uitstappen waarna automatisch het correcte bedrag wordt afgeschreven. In de metro maken ze zich er vooral druk om dat je betaalt bij binnenkomst. Dit wordt afgedwongen door poortjes die alleen opengaan als je je kaart bij de lezer hebt gehouden. Bij weggaan hoeft dit niet. Leuk systeem, maar het is natuurlijk wel foutgevoelig (wat als je je vergeet af te melden?) en dus niet echt klantvriendelijk. Daarbij staan er één of twee van die afmeld-paaltjes op het perron. Wordt lekker in de rij staan dus in de spits om je kaart te kunnen afmelden.

Bovenstaande zin hoor ik vaak als we het hebben over de steeds meer aanwezige bewakingscamera’s. De meeste mensen gebruiken het argument om aan te geven dat als je tegen bent je vast iets te verbergen hebt, en kijken mij dan aan met een blik van “en jij”?

Ik sputter dan meestal iets in de geest van “Als ik niets fout doe, hoeft de regering mij niet te bekijken” en “De regering bepaalt wat fout is en zij kunnen de definitie aanpassen. In feite doen ze dat al”. Een ander argument is dat de regering misschien foute dingen zou kunnen doen met onbewust door mij gegeven informatie. Leuke argumenten, maar ze overtuigen de gesprekspartner meestal niet.

Op een Amerikaans weblog ontstond een interessante discussie hierover. De auteur van het stukje haalt daar nog een ander, voor mij tot nog toe onbekend argument aan: privacy is een onvervreemdbaar mensenrecht en een voorwaarde voor een waardig en respectvol bestaan.

Het interessante van deze uitspraak is dat het geen verdediging is op de inherente beschuldiging uit de titel van deze post: als jij ertegen bent heb je vast iets te verbergen. Zou jij het leuk vinden dat er iemand meekijkt terwijl je op een bankje een zoen geeft aan je geliefde? Daar even lekker op inzoomed? Of dat je denkt onopvallend even in je neus te kunnen pulken? Dat brengt me meteen op een ander goed argument dat wordt aangehaald in de discussie: onafhankelijk van of je iets doet dat legaal is of illegaal, alleen al het gevoel dat je bekeken wordt verandert hoe je je gedraagt. Daarom is het een gevaar voor de authenticiteit en autonomie van de individuen in een samenleving (Beate Rössler in haar boek “The Value of Privacy”). Als je dit doortrekt is privacy dus nodig voor voor vrije meningsvorming en dus democratie.