Lekkere death metal uit Finland. Met melodieus, zelfs wat vrolijk gitaarwerk. Typisch zo’n bandje dat onterecht nooit is doorgebroken, en op een gegeven moment de (Finse houthakkers)bijl er maar bij neergooit. Ik zag ze recent in een concertagenda staan, dus volgens mij zijn ze weer bij elkaar. Wat wat dan wel weer mooi is. Net als, uiteraard, dit nummer.
Wellicht hadden enkelen van u het eerste nummer van Metallica’s klassieker Master of Puppets verwacht, bij het zien van de titel “Battery”, maar neen. Battery is de naam van een Amerikaanse straight edge harcore* punk band uit Washington D.C..
Battery begon muziek te maken in 1990, en gooiden in 1998 de spreekwoordelijke bijl er weer bij neer. Eén van die bandjes die ik graag een keertje live had willen zien, maar helaas. Until the End, uit 1996, is hun tweede album. Voor de liefhebbers van lekker energiek, ongecompliceerd, boos geschreeuw.
Nou ja zeg! Beste lezer, wat me nu gebeurde… ik was bezig om voor u een nummertje te zoeken van Trio Bier. Dat is een Nederlandstalige band uit Amsterdam, die al sinds halverwege de jaren negentig erg mooie muziek maakt. En die ik stomtoevallig ken, ondanks dat het helemaal mijn stijl niet is, omdat ze regelmatig optraden in café TomTom in Heythuysen, de stamkroeg waar ik talloze uren als tiener en twintiger zéér nuttig besteed heb.
“50 jaar Paradiso. Ik vermoed dat we de Butthole Surfers of Atari Teenage Riot niet zullen horen op de Nederlandse media.”, las ik op Twitter. Nu weet ik niet zeker of Sargasso valt onder “Nederlandse media”, maar een excuus om Atari Teenage Riot te pluggen laat ik niet aan me voorbij gaan. Het is namelijk een briljante mix van elektronische herrie en punk. Op het eerste gehoor klinkt het wellicht als herrie met geschreeuw er door heen, maar laat u daar niet door bedriegen! Na een luisterbeurt of wat, ga je er steeds meer dingen in horen en zal de waardering groeien. Nou ja, geen garanties, maar dat was bij mij het geval.
Nog eentje in de categorie “vette Nederlandse metal”. Uit het einde van de jaren tachtig.
Heidevolk kwam zijdelings al een keer langs in de Closing Time, bij dit nummer van Arkona. Maar ze verdienen zeker ook een eigen stukje. Zoveel goede, Nederlandse folkmetal hebben we immers niet. Zeker niet die ook in het buitenland graag geziene gasten zijn. En het past natuurlijk ook prima bij de aandacht die we hier op Sargasso momenteel hebben voor de Saksische cultuur. (Al had dit hier dan wellicht nog beter gepast).
Normaal gesproken ben ik ten minste wel een béétje bekend met wat ik deel. Maar van deze extreem vage kruisbestuiving tussen Servische folk en heavy metal, had ik tot voor kort nog nooit gehoord. Tot een vriend me recent wat linkjes doorstuurde, met de mededeling dat ik dit wel tof zou vinden. Op mijn beurt deel ik dit graag weer met jullie. Ondanks dat ik geen idee waar het allemaal over gaat, maar aan de hoofden van de muzikanten te zien nemen ze zichzelf niet al te serieus. En dat is altijd een plus.
Eén van de mooie dingen aan stukjes in de categorie Closing Time schrijven, is dat je af en toe de moeite neemt na te denken. Over welke toffe nummers je kent die, je al heel lang niet gehoord hebt. Waarna je, met dank aan de digitale revolutie, ze gewoon kan vinden via YouTube, ook al zijn ze oud en obscuur. Lang leve de moderne tijd!
Road to Katmandu, van Jewel, is ergens in mijn hoofd is blijven hangen nadat ik het gehoord had bij Vara’s Vuurwerk. Jewel was een Nederlandse metalband, die jaren tachtig / begin jaren negentig een tweetal cd’s heeft uitgebracht. En heel fijne muziek maakte, zoals blijkt uit dit nummer.
Soms zijn titels misleidend. Wanneer u “Closing Time | Yeah! Yeah! Die! Die!” ziet staan, met “Death Metal Symphony in Deep C” op het plaatje, denkt u wellicht dat ik u weer kom lastigvallen met een enorme berg teringherrie. Op uw vrije zondagmiddag. Niets is minder waar! Want… eh… nou ja. Vooruit. Het is óók een hele berg teringherrie. Maar ook (vooral) veel klassiek. En wat rap. En nog veel meer.
The Golden Void van Hawkwind is een heerlijk nummer, als je houdt van seventies space rock. Eigenlijk ook wel als je daar helemaal niet in het bijzonder van houdt, maar wel goede muziek kan waarderen.
Hawkwind bestaat sinds 1969, en is nog steeds actief. Het laatste album dateert van vorig jaar. The Eternal Warrior, uit 1975, is de laatste plaat waarop Lemmy te horen is. De band was klaar met hem, nadat hij met drugs was gepakt bij de Canadese grens, en er een paar shows moesten worden afgezegd. Volgens Lemmy was niet zozeer zijn drugsgebruik het probleem, maar dat hij de verkeerde drugs gebruikte: speed, in plaats van psychedelische middelen. Hoe het ook zij, we hoeven er niet rouwig om te zijn dat hij vertrok, want hij startte Motörhead en leverde een geweldige bijdrage aan de ontwikkeling van de hardrock en heavy metal.
Disclaimer: ik heb geen jota verstand van gothic (als in: de muziekstroming – een spitsboog van een rondboog onderscheiden lukt me nog wel). Ja, de gothic-metal, dat kan ik zeker wel waarderen: melodie, emotie, vaak mooie duetten tussen zanger en zangeres.
Maar Malochia is, naar ik begrepen heb, pure gothic. Wat heel wat anders is. Niettemin kan ik enorm genieten van de melodie, de emotie, en de duetten tussen zanger en zangeres. Tragisch dat deze Nederlandse band het slechts bij één album (Dreamhunter) heeft gelaten, want wat ze doen is erg mooi.
Ok, ok, ik zei dan wel dat ik niet bekend wil komen te staan als een nostalgische oude zak, maar hé… een beetje nostalgie op zijn tijd is niets mis mee. Toch?
Dynamo Open Air was lange tijd hét toonaangevende metalfestival in Europa, en misschien wel in de wereld. De editie van 1995 was het grootst. Officiële waren er een kleine 120.000 mensen, maar de organisatoren gaven aan dat op een gegeven moment de hekken het begaven, dus hoeveel het er echt zijn geweest…