Zoekresultaten voor

'kamerpraat'

Foto: Charlotte Cooper (cc)

De bal ligt nu bij jullie, mannen

COLUMN - De beerput ging open; de verhalen van vrouwen die door Harvey Weinstein waren belaagd, stroomden eruit. Ineens werden de goede vragen gesteld. Niet: wat hadden die vrouwen verkeerd gedaan, maar: waarom hadden de mannen die ervan wisten, niets gezegd? Niet: hoe hadden deze vrouwen zich moeten gedragen om dit te voorkomen, maar: hoe kon hij zo lang wegkomen met zulk misselijk machtsmisbruik? Niet: waarom hebben deze vrouwen Weinsteins wangedrag niet eerder aangekaart (een deel deed dat, maar werd als aandachttrekker weggezet), maar: hoe kun je zulke intimidatie voorkomen?

Sindsdien gebruiken vrouwen op Twitter de hashtag #metoo, om te verduidelijken hoe vaak ze met seksuele intimidatie en verkrachting te maken hebben gehad. De tweets met die hashtag zijn niet bij te houden, zoveel vliegen er over je scherm. Wat te doen?

Mannen moeten vaker ingrijpen, werd meermalen voorgesteld. Het idee is nobel, en er zijn zat mannen die dat oprecht willen en soms ook doen. Maar de suggestie slaat de plank mis: want zelden speelt zulk wangedrag zich openlijk af, zichtbaar, met andere ogen erbij, in de publieke sfeer.

Een op de acht vrouwen in Nederland is ooit verkracht; in 85% van de gevallen was dat door bekenden, en bijna altijd in een thuissituatie. Wie moet er dan iets van zeggen? Die vrouw? Naar haar wordt op dat moment niet geluisterd, dat is nu juist het probleem.

Quote du jour | Liars

All of these liars will be sued after the election is over […] Every woman lied when they came forward to hurt my campaign.

Aldus Donald Trump over de inmiddels zeventien vrouwen die hem van aanranding of seksuele intimidatie beschuldigden.

Want dat ‘I don’t even wait. […] Grab them by the pussy. You can do anything’ was natuurlijk slechts ‘kleedkamerpraat’.

Trump deed eerstgenoemde uitspraak tijdens een ‘serieuze’ toespraak over zijn beleid gedurende de eerste honderd dagen van zijn regeertermijn – mocht hij tot president worden verkozen.

Foto: copyright ok. Gecheckt 28-09-2022

Een grote sprong voorwaarts in Europa

RECENSIE - Guy Verhofstadt en Daniel Cohn-Bendit, voorzitters van de liberale respectievelijk de groene fractie in het Europese Parlement schreven een manifest waarin ze Europa oproepen tot een grote sprong voorwaarts.

De EU kreeg deze week de Nobelprijs voor de Vrede uitgereikt. De reacties op de prijs waren gemengd, kritisch, maar ook positief. Het Noorse comité gaf de EU een positief signaal vanuit een land dat zelf nog steeds geen lid wenst te worden, volgens sommigen een steuntje in de rug om verder te gaan met de Europese integratie.

Komende weekeinde mogen de Europese leiders laten zien dat het hun ernst is met de samenwerking in Europa als het plan van hun voorzitter Van Rompuy op de agenda staat.

Voor Europa

Toen enkele maanden geleden de eerste contouren van dit plan bekend werden losten de voorzitters van de groene en de liberale fractie in het Europese Parlement, Daniel Cohn-Bendit en Guy Verhofstadt een flink schot voor de boeg met hun manifest “Voor Europa”. Het is nu tijd voor een grote sprong voorwaarts, schrijven zij. Europa moet het nationalisme achterlaten. Alleen een post-nationale Europese federatie kan de huidige financiële, economische en politieke problemen in Europa oplossen. Het is immers niet de EU die daadkracht verweten kan worden, het eigenlijke probleem zit bij de natiestaten en hun regeringsleiders. Het zijn de lidstaten die verantwoordelijk zijn voor het voortduren van de crisis. De Europese Raad is slechts een verbond van nationale belangen waarvan de leden uitsluitend oog hebben voor hun eigen, egoïstische nationale belangen. In zo’n club zijn de Europese belangen niet in goede handen en kan geen enkele crisis duurzaam worden opgelost.

10 jaar bloggen, ben je gek of zo?

Jawel, we bestaan 10 jaar!
What the fuck happened! Die tien jaar waren in een flits om en nog steeds is er het gevoel dat we net pas begonnen zijn. Maar toen we even de rust namen (een uurtje) om terug te kijken, bleek er toch al het nodige water door de blogrivier gestroomd te zijn. We hebben er een paar dingen uitgevist. Vult u ze gerust aan met persoonlijke herinneringen. Sinds vannacht staat het hele archief vanaf het prille begin weer online. Samen met het archief van Geencommentaar zitten we nu op bijna vijftigduizend posts.

2001
20 december 2001 om 12:06 uur first post! Het ging over de naam. Hoe noem je een blog als bloggen nog niet een begrip is en je nog niet weet wat er komen gaat. Carlos en Grobbo zetten de eerste stappen.

2002
De naam Sargasso staat vast. De oprichters herinneren zich nog slechts vage contouren van binnenkanten van kroegen en bierglazen, niet de beslissing.
En we pakten toen al het privacy-dossier op!

Pim Fortuyn wordt doodgeschoten. Livebloggen was nog niet echt geboren. Geschokte stilte met pas later een storm.

2003
Een verkeerde inschatting, achteraf gezien.

Dominee Schilder, J.N. Bosboom en Mark versterken de ploeg.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Mos(h)pit Moment | Kernenergie & Wat Dingen

Woensdagmiddag, een mooi Mos(h)pit Moment. Niet omdat de PVV en zijn milieuwoordvoerder Richard de Mos zonodig gebasht moeten worden, maar gewoon omdat dit zo’n treffend filmpje is. Het filmpje laat zien dat de PVV ons land niet alleen nu al op kosten jaagt met onzinnige Kamerpraatjes, maar in de nabije toekomst -na een glorieuze verkiezingsoverwinning- nog veel meer zal gaan kosten als ze grote overheidsprojecten op het gebied van kernenergie (=duurzaam?) gaan ontwikkelen. Een kerncentrale kost immers maar 5 miljard… zo noteren wij op ons boodschappenlijstje van watkostdepvv.nl.

Kernenergie (in Europees verband) is wat mij betreft wel bespreekbaar maar je krijgt bij de Mos nu niet bepaald het idee dat hij weet waar hij het over heeft. Nota bene sociaal-democraat Samsom moet de nationaal-populist een reality check geven op de haalbaarheid van overheidsprojecten en sociaal-liberaal van der Ham legt haarfijn bloot dat de Mos weer eens totaal onvoorbereid in onwetendheid belastinggeld staat uit te geven nu en in de toekomst.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

“Publieke opinie met overheidsgeld gemanipuleerd”

Hieronder volgt een gastbijdrage van Arend Jan Boekestijn (Woordvoerder Defensie en OS van de VVD fractie) in de serie Kamerpraat waarin Sargasso Kamerleden aan het woord laat.

Vandaag kreeg ik een dure kleurenfolder van de Nationale Commissie voor internationale samenwerking en Duurzame Ontwikkeling (NCDO) in mijn bus. In de folder staat een samenvatting van een onderzoek van het bedrijf Motivaction naar het draagvlak voor OS onder Nederlandse burgers.

Logo KamerpraatDat is mooi. Minder mooi is dat het NCDO een selectieve samenvatting geeft van de antwoorden op de vragen. Zo stelt de samenvatting van het NCDO dat 64% van de Nederlanders de hoogte van het huidige OS budget steunt. In het onderzoek van Motivaction dat men kan downloaden op de site van het NCDO blijkt dat inderdaad. Wat echter niet vermeld wordt is dat op de vraag of Nederland net zo weinig of veel als andere rijke landen zou moeten geven aan Derde Wereldlanden, maar liefst 50% ja zegt en slechts 33% dat wij meer moeten geven als andere landen. Tsja dat antwoord heeft de samenvatting van het NCDO niet gehaald. Met overheidsgeld wordt hier dus de publieke opinie gemanipuleerd. Ik heb gelijk kamervragen gesteld om een einde te maken aan deze schandalige praktijken. Temeer daar het blad Onze Wereld in 2007 al hetzelfde heeft vastgesteld. We hebben hier dus te maken met recidive.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Hoe waardeer je een politiek weblog?

Ergens een week of twee geleden waren de uitreikingen van de Dutch Bloggies. Omdat ik ietwat afgeleid was, heb ik het dit keer niet zo direct gevolgd. Maar in mijn poging de leesachterstand in te halen, merk ik dat ook dit jaar de DB’s weer voor de nodige ophef hebben gezorgd. En dan specifiek in de categorie politiek. Wij waren één van de genomineerden in de eindronde, net als vorig jaar toen het ook een zootje werd. Nu is dit stukje er niet om alsnog te proberen de eer naar ons toe te trekken. Als iemand het namelijk verdient, is het wel David Rietveld. Zoveel originele initiatieven verdienen een grote pluim. En dat David nauwelijks buiten zijn eigen partij kijkt (duh) is ten eerste niet waar en ten tweede niet relevant. Sterker nog, het politieke landschap zou veel leuker worden als er meer partijbloggers waren van zijn kaliber.

Maar ik wil alle ophef wel gebruiken voor twee andere zaken. Ten eerste een constructieve benadering van hoe het jureren van die specifieke categorie in de toekomst beter zou kunnen gaan. En ten tweede gelijk even wat navelstaren naar Sargasso als politiek weblog.

Laat ik beginnen met het jureren van de DB’s. Nederland kent eigenlijk geen serieuze alternatieven voor de DB’s, dus het is moeilijk vergelijkingsmateriaal te vinden. Maar ik kan me zo voorstellen dat de juryleden van te voren de lijst van overgebleven kandidaten krijgen en die dan voorafgaand aan de finale bespreking even bezoeken. Het lijkt me onwaarschijnlijk dat alle juryleden alle genomineerde blogs dagelijks volgen. En daar komt dan toch een uitdaging om de hoek kijken. Hoe bepaal je de kwaliteit van alle genomineerde weblogs over een heel jaar? Immers, een beetje weblog produceert ergens tussen de 150 en de 1500 (wij bijvoorbeeld) postjes in een jaar. Alleen al voor de categorie politiek zou je in de eindronde dan snel tussen meer dan 5000 postjes moeten beoordelen. Dat lukt geen mens. Dus gaat het waarschijnlijk op basis van een steekproef waar het zwaartepunt op de recente postjes zal liggen. En dat is een gemiste kans. Want hoe haal je dan de juweeltjes er uit?
Vandaar mijn voorstel. Als je nou eens de genomineerden in de eindronde zou vragen een samenvatting te maken van de meest relevante posts relevant voor de categorie waar ze in zitten. De bloggers weten immers zelf prima wat de leuke en prikkelende stukken zijn geweest. Spaart de jury veel zoekwerk en maakt het vergelijken veel interessanter.
Sterker nog, als deze samenvattingen ook gepubliceerd worden, is het voor het publiek ook makkelijker om mee een oordeel te vormen over de genomineerden. Dat maakt het geheel veel levendiger.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Kamerpraat: Europees betalen via Amerikaanse bedrijven?

Mei Li VosIn de reeks bijdragen van Tweede Kamerleden volgt hier een discussiestuk van Mei Li Vos. Zij is woordvoerder voor de PvdA over flexwerk, freelancers, consumentenbeleid en mededingingsbeleid.
Het Europese betalingsverkeer heeft consequenties voor consumenten en voor bedrijven.

Logo KamerpraatGrommend stond ik in een Franse winkel te klungelen met mijn pinpasje. Werkte niet. Wilde niet. Omdat ik een oud pasje heb zonder de nieuwe veilige chip. Met mijn creditcard betalen lukte ook niet, want ik was vergeten de pincode aan te vragen. Liefjes keek ik mijn vriend aan, die zuchtend, zijn pas te voorschijn haalde en met een verwijtende blik zijn creditcard door de automaat haalde. Volgend jaar zal alles anders zijn, beloofden we elkaar. Dan heb ik een nieuwe pas en, dat weten wij toevallig, zal het Europese betalingsverkeer meer geharmoniseerd zijn. Dan werken mijn passen in heel Europa. Of niet, dan klungel ik volgend jaar nog een keer. En dat hangt van een aantal dingen af, als het aan mij ligt.

Na de Europese markt voor goederen en diensten komt er ook een Europese markt voor het betalingsverkeer. Die is er namelijk maar voor een deel met het munt en papiergeld van de Euro. We betalen immers voornamelijk met plastic, via internet en door automatische incasso’s. Elk land heeft zo zijn eigen systemen en dat praat niet altijd even makkelijk met elkaar. Als je, zoals vele salonsocialisten, een huisje in Frankrijk of Toscane hebt kan je niet zomaar via je Nederlandse bank automatische incasso’s regelen, of iets via internet overmaken naar je lokale aannemer. Maar ook iets bestellen in een ander land en betalen via internet is lastig. Dan hebben we het nog niet eens gehad over de bedrijven die door Europa heen nering hebben. Daarom wordt er vanaf 2008 overgegaan tot de Single European Payments Area (SEPA). Dat is een groot project waarmee het Europese betalingsverkeer wordt geharmoniseerd. Het is de bedoeling dat zo rond 2013 SEPA een feit is.

Tot nog toe merken we er niet veel van. Het hele SEPA project is ook verschrikkelijk ingewikkeld, en tot nog toe alleen iets geweest van specialisten. Het gaat niet alleen over pasjes, maar ook over standaarden, infrastructuur, tarieven, nieuwe bankrekeningnummers en beveiliging. Daarnaast spelen de belangen mee van banken, creditcardmaatschappijen, toeleveranciers van betaalautomaten, internetproviders en natuurlijk de verschillende landen, die allemaal het liefst hun eigen systeem als basis willen houden.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Het liberalisme: een ideologie for all seasons

Afgelopen weekeinde heeft u hier in de serie Kamerpraat een bijdrage van Tweede Kamerlid Arend Jan Boekestijn kunnen lezen. De daarop volgende discussie beviel Boekestijn zo goed dat hij gelijk in de pen klom voor nog een bijdrage. Gezien de drukke agenda van Boekestijn had hij het verzoek om dit essay begin deze week te plaatsen zodat hij nog in staat is om op uw commentaren te reageren.

Inleiding

Politieke partijen zijn vaak wars van ideologische haarkloverij. Politici die zich met de problemen van de dag bezighouden zitten immers niet altijd te wachten op commentaar van partij-ideologen. Wouter Bos rent niet stant a pede naar zijn brievenbus als er een brief van de Jonge Socialisten wordt bezorgd. En niet iedereen in the corridors of power in de VVD staat te juichen als de JOVD pleit voor liberalisering van softdrugs.
Toch kan geen enkele politieke partij zich veroorloven haar ideologische wortels te veronachtzamen. Het draait in de politiek echt om meer dan alleen personen. Sterker nog: overdreven aandacht voor het persoonlijke in de politiek gaat onvermijdelijk ten koste van een zorgvuldige toepassing van liberale beginselen op concrete situaties. Daar waar andere -ismen de mensheid willen redden gaat het bij het liberalisme immers in de eerste plaats om de mensen zelf. In elk politiek discours waarin mensen de neiging niet kunnen onderdrukken om de ideale samenleving dichterbij te willen brengen is het liberalisme als tegengif onontbeerlijk.
Vaak wordt beweerd dat de tijd van de –ismen voorbij is. In die visie leidt de zegetocht van het liberalisme onvermijdelijk tot een ontideologisering van de politiek. Die visie is niet de mijne. Het liberalisme mag gewonnen hebben, ideologische rivalen zijn er nog volop en zij dienen te vuur en te zwaard bestreden te worden.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Kamerpraat: De lange arm van de taliban

In de reeks bijdragen van Tweede Kamerleden hier een stuk van Arend Jan Boekestijn. Hij zit voor de VVD in de Tweede Kamer als defensie woordvoerder.

Logo KamerpraatOp het eerste gezicht lijkt de situatie in Uruzgan vrij overzichtelijk. Op verzoek van de VN en de regering Karzai proberen onze soldaten de taliban te bestrijden zodat het land na drie decennia van oorlogvoering eindelijk opgebouwd kan worden. Dat is geen eenvoudige opgave maar er is geen alternatief: niets doen zal de taliban aan de macht helpen en in haar voetspoor de trainingskampen van Al Qaida. En dan begint de ellende weer opnieuw.
Helaas probeert niet alleen de taliban het bereiken van deze nobele doelstelling te voorkomen. Sterker nog, de taliban kan gerust zijn eigen propaganda-afdeling opheffen want er zijn krachten in het Westen werkzaam die nog veel effectiever opereren dan zijzelf. Het betreft hier overigens geen bewuste politiek. Die Westerse krachten begrijpen namelijk niet, of willen niet begrijpen, dat de strategie van de taliban er voornamelijk op is gericht om de politieke wil in het Westen ten faveure van de missie in Afghanistan te breken. De vrienden van de taliban in het Westen, de 21ste eeuwse variant van Lenin’s nuttige idioten, zijn dus niet zozeer slecht maar oliedom en dat is, zoals bekend, nog veel erger. Slechtheid is immers een vast bestanddeel van het menselijk tekort maar domheid is, misschien niet bij iedereen, vermijdbaar.

Volgende