Actievoeren is zo 20ste eeuw

Huppelend door de graanvelden hoopte menig bloemenmeisje en -jongetje de hele wereld te laten inzien dat de G8 toch echt verkeerd bezig was. Ver kwamen ze daar niet mee. Hun etterende actiegenootjes kregen eerder meer aandacht. En als ze wel aandacht kregen was het voor niemand van het "publiek" duidelijk waar ze nou eigenlijk voor stonden, behalve dan dat het "anders" moet wellicht. Maakte ook niet uit. De aandacht van de beperkte groep mensen die überhaupt nog het nieuws bijhoudt, was na twee dagen weer geheel weg. Die zaten bij een in- en uit de gevangenis springende vrouw wiens bekendheid voornamelijk gestoeld is op het feit dat ze wild leeft en rijke ouders heeft. Veel interessanter toch. Actievoeren in de 21ste eeuw, in de westerse wereld, is een nutteloos tijdverdrijf. Actievoeren doe je namelijk met een doel. Je wilt dat zaken anders gaan. Maar als je tot de conclusie komt dat vrijwel geen enkele actie heden ten dage nog maar een deuk in het politieke pakje boter slaat, kan je maar beter stoppen. Weet u nog die wereldwijde demonstraties tegen de oorlog in Irak (ja, oorlog, en ja hij is nog steeds gaande). Maakte geen moer uit. De landen die tegen waren, bleven tegen, de landen die voor waren, bleven voor. En bij de verkiezingen een paar jaar later was iedereen alweer vergeten dat ze verschrikkelijk genegeerd waren en stemden alsnog zoals ze al decennia stemden. Niks democratische afrekening dus. Dat is een illusie waar de politici graag zelf mee schermen om u het gevoel te geven dat u nog invloed heeft. Maar ze weten zelf goed genoeg dat de gemiddelde kiezer een geheugen heeft als van een eendagsvlieg. Dus die afrekening komt alleen maar als ze tijdens de verkiezingscampagne een verspreking maken. Kijk, vliegtuigen parkeren in hoge kantoorgebouwen, daar kan je als actiegroep nog mee scoren. Maar of je dan gelukkig wordt van de daaropvolgende constante en allesoverheersende aandacht is natuurlijk maar de vraag. Het doel raakt dan alleen maar verder uit zicht.

Door: Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Doneer!

Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.

In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

De allerlaatste dagen der mensheid (14)

    Proloog, scène 40
    Op de werkkamer van de directeur van de IND wordt een voorgesprek met de advocaat gevoerd.
    De directeur van de IND: Wij zijn slechts een uitvoerende organisatie in dienst van de Nederlandse overheid. Ik zie geen enkele overeenkomst met de collaborrerende politie in de Tweede Wereldoorlog en hoe die omgingen met de Joden.
    Zijn advocaat: Dus ik vat het nog even beknopt en helder samen, voor mijn pleidooi: u voert slechts democratische tot stand gekomen wet- en regelgeving uit waarvoor u niet persoonlijk de verantwoordelijkheid draagt. Uw medewerkers zijn volstrekt te goeder trouw en integer en voeren hun taken zeer zorgvuldig uit. En de Nederlandse overheid is volgens u geen bezettingsmacht.
    De directeur: Precies. Bij mijn weten niet. En daarom raakt het mij, de organisatie en mijn medewerkers persoonlijk. Wij voelen ons in onze eer aangetast.
    De advocaat: Het… raakt… u… persoonlijk… Staat genoteerd. Volgens mij staan we heel sterk.
    (changement.)

    Proloog, scène 41
    In de slaapkamer van de minister van defensie, na een televisieoptreden.
    De minister van defensie (in zijn slaap): Het is in dat soort landen op straat zo’n puinhoop… In Azië, Afrika, dat soort gebieden… En dat komt allemaal naar ons toe… Daarom zitten we er ook… Om te voorkomen dat al die mensen met al hun vuil en rotzooi straks onze kant opkomen… Als je kijkt, bijvoorbeeld in Kandahar, Kaboel, wat een troep daar op straat ligt… Het is een heel andere cultuur… De puinhopen van de Russische invasie liggen er bij wijze van spreken nog… Ze laten ook alles gewoon maar vallen waar het ze uitkomt… Dat verander je niet 1-2-3, maar… (in zijn droom staan lange rijen Afghanen voor een stembureau in Almere. Hun stembiljetten deponeren ze in stembussen die verdacht veel op grote groene vuilisbakken lijken. De minister woelt in zijn bed, badend in het angstzweet.) Aargh! Nee! Dat nooit… dat nooit!
    (changement.)

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Maar waar is het?


Deze foto staat hier al een paar weken in de header. Maar waar is het?
Het is niet zo’n moeilijke, dus de snelste tijd telt.
De uitslag volgt tegen twaalven, of eerder: Huacahina Oase, Peru.
Reaguurder Bismarck heeft gewonnen (tijd: 38 minuten).

Steun ons!

De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.

Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Foto des Tages – Warm bad voor Bush


Een dolgelukkige president Bush straalt tijdens zijn wandeling door het Albanese dorp Fushe Kruje. Een uitzinnige menigte in dit ‘Nieuwste Europa’ gaf de impopulairste Amerikaanse president ooit een warm onthaal. De babbelbox staat vandaag in Airforce One en vraagt zich voor het opstijgen af: in welke landen kan Dubya nog meer zo geweldig onthaald worden?

Lezen: Bedrieglijk echt, door Jona Lendering

Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.

Vorige Volgende