G8 Heiligendamm demonstranten demografie

Je zou het kunnen bestempelen als toppunt van beschaving, of van bureaucratie. Een enquête uitvoeren onder G8 demonstranten bij Heiligendamm en dan ook nog eens 3000 ingevulde formulieren terug krijgen. Zo anti-autoritair zijn die demonstranten kennelijk toch ook weer niet (*). Maar het onderzoek is toch best wat aandacht waard. Naar mijn weten is er nog niet eerder op deze wijze en op deze schaal onderzoek gedaan naar de demografie van demonstranten en naar de denkbeelden van de demonstranten over demonstreren. Uit het eerste komt weinig verrassend naar voren dat de meeste demonstranten van goede huize zijn, welvarend en een behoorlijke opleiding genieten. En dat meer dan 90% gewoon uit Duitsland kwam. Iets opvallender was de motivatie voor het gaan demonstreren, 88% noemde hier "Perspektivlosigkeit". Het gevoel hebben geen invloed te kunnen uitoefenen op wat "de macht" fout doet in de wereld.

Door: Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Doneer!

Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.

In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

De allerlaatste dagen der mensheid (16)

    Proloog, scène 45
    Een vergadering van een werkgroep van het Centraal Orgaan Opvang Asielzoekers, Cluster Noord-Brabant, in Den Bosch.
    Voorzitter Rick: De vorige keer hebben we gekeken naar het begrip ‘schrijnendheid’ en hoe wij daar als case managers mee om dienen te gaan…
    Ineke: Mag ik daar even op inhaken…
    Voorzitter Rick: De rondvraag komt straks. Ik wou eerst even een korte samengeving geven van de vorige keer en bekijken wat de intercollegiale consultatie met andere collega’s van andere locaties heeft opgeleverd…
    Ineke: Ja, maar…
    Voorzitter Rick: …Dienaangaande hadden wij een aantal vragen voor de intervisie opgesteld.
    Ineke: Daar gaat het nou net om!
    Arthur: Gaan we weer. Laat die man nou even uitpraten.
    Joke: Jij mag straks je zegje doen.
    Cleo: Ik weet al wat dat gaat worden. Oeverloos, voornamelijk.
    Ineke: Ik hou mijn mond wel.
    Voorzitter Rick: ‘Schrijnendheid’ was voor veel medewerkers een erg ruim en vaag begrip. Zoals het gehanteerd werd, gaf het te weinig houvast, terwijl het nu juist bij velen die betrokken zijn bij asielzoekers en ook in de media een hot item was geworden. Daardoor werd je als case manager geconfronteerd met allerlei opvattingen hierover. Opvattingen van collega’s, ketenpartners, vrijwilligers, advocaten, vrienden, kerkgangers. Je werd daarop aangesproken en dan moest je de COA-visie, het COA-antwoord daarop kunnen verwoorden, ook als je niet naar Jensen had gekeken. (hilariteit, alleen Ineke kan er niet om lachen.) De vorige vergadering van deze werkgroep en het daaruit voortvloeiende conceptverslag waren bedoeld om het begrip te concretiseren naar de praktijk.
    Ineke: Ja, je had zelfs het woordenboek erbij gepakt.
    Voorzitter Rick: Precies, daar begonnen de moeilijkheden al. Anders dan je zou verwachten bij een woordenboek als de dikke van Dale, was ook daar de definitie niet eenduidig: ‘schrijnendheid is wat het gemoed met schurende/brandende pijn aandoet’. Wiens gemoed? Het gemoed van de omstanders? Van diegenen die er iets over te zeggen hebben? De minister? De goegemeente? De cliënt? Eén ding was zeker, en dat geldt nog steeds: we dienen voorzichtigheid te betrachten om iets als schrijnendheid te labelen aangezien dit het gevolg bepaalt in de procedure. Zaken kunnen immers tot een mogelijke verblijfsvergunning leiden. De eerste vraag waarop we een antwoord dienden te vinden luidde dus: hoe kijken we eigenlijk tegen schrijnendheid aan? Het gaat om een persoonlijke, subjectieve waarneming die start vanuit je gevoel. Er ontstaat een betrokkenheid, stelden we vast. En ook: als je niets met dat gevoel doet en dit niet verder onderzoekt, kan het zijn dat je last met je geweten gaat krijgen. Belangrijk voor je geweten is het idee dat je alles gedaan hebt wat je hebt kunnen doen. En toen kwamen we op de intervisievragen: hoe hard ben ik? hoe gevoelig ben ik eigenlijk? is er een formele routing vast te leggen? We waren het erover eens dat je schrijnendheid vaak toetst aan je meest schrijnende situatie. Dat is op ervaring en/of op mogelijke onbewuste projectie gebaseerd. Er kan onbewust verharding optreden, een secundaire traumatisering of beroepsdeformatie plaatsvinden…
    Ineke: En toen kwam jij met dat achterlijke voorbeeld van stickers op de rug van je collega plakken…
Voorzitter Rick: Ja, gut, ik had zogauw niks anders…
     (changement.)

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Omgangsvormen in Halvezolistan

Gisteren bij het verplichte cafébezoek na het zien van de film ‘Irina Palm’ (mooie bizarre rol van Marianne Faithfull in een tamelijk dun verhaaltje) praatten we ook over de volgende voorvallen:

Op een speelpleintje waar ik als begeleider van een peuter was, zaten twee bijna-mannen en één volwassene op een kleuterdraaimolentje, dat ze door hun gewicht en energie stuk probeerden te raggen. Ik zei: ‘Hou daar toch mee op, jullie hoeven dat draaimolentje toch niet te vernielen.’ De jongste van de heren (een blonde vetbobbel van een jaar of elf) zei: ‘Waar bemoei je je mee, je kent mij en mijn familie zeker niet, als je je bek niet houdt haal ik thuis m’n mes wel even.’ De volwassene suste zijn partner in crime een beetje, de heren lieten de speeltoestellen met rust en gingen, gelukkig onhoorbaar voor mij, op een bankje door met hun zelfopvoeding.

Bij een zwarte basisschool wandelde een Hollandse juf van ongeveer 55 jaar met haar kleuters van groep 2 op een straat waar ook een man met zijn loslopende hond liep. De onderwijzeres vroeg de hondeneigenaar: ‘Wil je je hond even aanlijnen? Sommige van mijn kinderen zijn erg bang voor honden.’ De dierenvriend haalde uit en sloeg de juf een blauw oog.

Steun ons!

De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.

Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.

Vorige Volgende