De Krislamist

Binnen een maand, of volgens andere bronnen, 'een niet heel lange tijd ' spreekt minister Bos zich uit over de mogelijke overname van het bankentrio Fortis, Banco Santader & Royal Bank of Scotland. Dit volgde op de toelichting dat minister Bos geen bezwaar heeft tegen een mogelijke overname door Barclays. Volgens Professor Van Praag roept de hele overname om ingrijpen van de overheid. Hij ziet de staat als hoeder van het ?nationale belang?. Maar stel de overheid grijpt in, wat zou Bos dan moeten doen? Zou Bos dan zijn voorkeur moeten uitspreken voor Barclays omdat dit tot minder banenverlies leidt? Of omdat Barclays nog wel wat peanuts wil investeren in de Universiteit van Amsterdam? Mocht Wouter Bos over een maand wereldkundig maken dat er (ook) geen bezwaar is tegen de overname door het bankentrio dan zal deze, zoals het er nu voorstaat, de voornaamste kandidaat zijn om ABN AMRO over te nemen. Gunstig, want dat betekent dat de aandeelhouders van ABN AMRO meer waar voor hun geld gaan krijgen en dat is weer gunstig voor de economie. Jammer, volgens topman Groenink, omdat de combinatie met Barclay?s inhoudelijk beter is, maar niet goed genoeg qua bedrag. Stel de overheid kan ingrijpen; wat zou jij willen adviseren aan Wouter Bos; snel aan de marktmeester of de (aandelen)markt zijn gang laten gaan?

De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Normaal bereikt het Noordpoolijs midden september haar minimum, maar dit jaar is op 9 augustus op veel plekken het record minimum (ooit gemeten) al bereikt. Alles wijst erop dat het record van 2005 gebroken gaat worden. Op het wetenschapsblog RealClimate werd vorige week verhit gediscussieerd over hoe ijsoppervlak te meten (“tel je de wakken of juist de schotsen soort van discussie…?”). Het National Snow and Ice Data Center gaat de situatie nu wekelijks bekijken, maar de Cryosphere Today waar onderstaand plaatje vandaan komt is ook zeker de moeite waard.
Gisteren kopte de Metro met de nogal opmerkelijke kop “Internet zet jeugd aan tot zelfmoord”. Buiten dat dit uiteraard volledige nonsense is geeft het ook mooi weer hoe journalisten staan ten opzichte van het internet. Ze zien het als een werktuig, een typemachine, archiveerkast of iets anders handigs. Daarom net zo’n kop als “pitbulls veroorzaken 5 doden per jaar”, of iets dergelijks.
Wat ze zich niet realiseren is dat voor jongeren (en daar gaat het over) het internet een onlosmakelijk deel van het leven is. Internet is geen los te snijden deel meer van het bestaan van een jongere. Het sociale leven speelt zich grotendeels af op dit netwerk, vrienden worden er gemaakt (en verloren), ruzies uitgevochten.
Zeggen dat het internet aanzet tot zelfmoord is net zoiets als zeggen dat het bestaan van een schoolplein vechtpartijen veroorzaakt. Het schoolplein zelf is geen factor, maar de aanwezigheid van veel mensen op dezelfde plek wel. Het internet vervult precies zo’n functie. Het brengt mensen bij elkaar. Dat daar behalve positieve ook negatieve aspecten aanzitten is niet meer dan te verwachten.
Het enige wat je het internet kan “verwijten” is dat het het makkelijker maakt om gelijkgestemden te vinden. En daar gaat het artikel verder ook over: jongeren die gelijkgestemden vinden. Niks schokkends eigenlijk, want dat gebeurt ook gewoon in het dagelijks leven. Ergo, internet is dagelijks leven.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
“Allah is op zich een heel mooi woord voor God. Waarom zouden we niet allemaal samen zeggen: We noemen God voortaan Allah? (..) Het maakt God niet uit hoe wij Hem noemen. Daar staat Hij boven. Dat zijn onze problemen. Wij zijn allemaal bezorgd dat God dat erg zou vinden. Dat God dat blasfemie zou vinden. Helemaal niet. Wij hebben dat uitgevonden om ruzie over te maken.”
Tiny Muskens, de officiële bisschop van Breda, doet wat water bij de wijn om (de) twee wereldreligies nader tot elkander te brengen. Maar belangrijker: hij geeft toe dat geschillen over de naamgeving van d’Almachtige* slechts aardse pietluttigheden zijn, uitgevonden om over te ruzieën. Vandaar is het nog maar een kleine stap om te erkennen dat onenigheid over achter de religies liggende wereldbeelden, ook niet zo fundamenteel is als de bipartite kongsie van Bush en Ahmadinejad pretendeert. Vervolgens kunnen los van gedateerde, multi-interpretabele (zelfs inherent tegenstrijdige) geschriften, en daarmee erkennend dat moraliteit vanuit de mens komt, verschillende wereldbeelden met een stuk minder ruis worden bediscuzeurd. Inshallamen.
* Theologische uitsmijter: Als god/allah almachtig is, dan kan Zij ook een steen maken die zo zwaar is dat Zij hem niet kan tillen.
De wedstrijd ‘wie heeft de meest flitsende vakantie’ tussen Bush en Putin is in volle gang. Publiceerde Bush gister al triomfantelijk het bericht dat hij Sarkozy getrikt had voor een hamburgers op zijn ranch (terwijl iedereen weet dat Franse presidenten a. niet in de VS op vakantie gingen en b. beslist geen hamburgers eten maar op zijn minst Gigot d’agneau à la lavande et à l’ail accompagné de lentilles du Puys met een parfait au chocolat et aux noix avec son sirop de café et tuiles aux amandes).

Putin echter heeft Bush een gevoelige tik uitgedeeld door Albert van Monaco te strikken voor een verblijf in Mongolie waar ze verblijven in echte Yurts (zoek op in wiki) en archeologische opgravingen bezoeken en verder de tijd vullen met vissen in de vrije natuur. Minpuntje: dat militair aandoende kloffie.

Lezersvraag: wie heeft de Grote WereldLeidersVakantieGoodwillWedstrijd gewonnen?
a. Bush vanwege Sarkozy zijn zonnebril.
b. Putin want zo’n yurt is heel eco-spirituweel en dus in.
c. anders namelijk….
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
´Allah is een mooi woord voor God. Zouden we niet allemaal samen zeggen: we noemen God voortaan Allah? We zijn allemaal bezorgd dat God dat erg zou vinden. Helemaal niet. Wij hebben het uitgevonden om daar ruzie over te maken.´
´Ik heb acht jaar in Indonesië gewerkt en daar ook tot Allah gebeden. In het hartje van de eucharistieviering wordt God daar Allah genoemd. Allah is gewoon het Arabische woord voor God. Waarom nemen wij dat niet over?´
Bisschop Tiny Muskens van Breda pleit voor meer begrip tussen verschillende geloven. Ik geloof niet dat hij de juiste manier al gevonden heeft.
“Wake up or get blown up”
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.