Als voorvechter voor de privacy zit ik nu ineens met een dilemma. Door kamervragen van de SP kwam ik erachter dat er een voornemen is om alle binnenvaartschepen van een transponder te voorzien. Deze zogeheten AIS-transponder zorgt ervoor dat altijd bekend is welk schip waar is. Onder meer voor de veiligheid heeft dit veel voordelen. Maar binnenvaartschepen zijn ook varende huizen. Dus weet iedereen straks precies waar de schipper en gezin is. De vraag is nu, wegen in dit geval de voordelen van veiligheid op tegen het verlies van privacy van de groep schippers? Wat ik in deze moeilijk in te schatten vind, is in welke mate de veiligheid vergroot wordt. Hoeveel minder kans lopen we bijvoorbeeld dat een tanker met gevaarlijke stoffen in problemen komt? Kortom, open discussie over de voor- en nadelen graag.
Wat moet de staat doen met ABN Amro. Snel verkopen en verlies nemen of wachten en hopen het geld ooit terug te krijgen?
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
SP: Symposium Marijnissen: “Angelsaksisch model niet nodig voor economisch succes?
?Uiteraard vindt iedereen dat mondiale problemen de hoogst urgentie hebben, maar hoe kan het dan dat die problemen nog steeds niet opgelost zijn? Wereldwijd het armoedeprobleem oplossen kost 50 miljard, terwijl we jaarlijks 1500 miljard uitgeven aan wapentuig.? Jan Marijnissen maakte het zijn gasten niet makkelijk en weigerde tijdens zijn symposium genoegen te nemen met de standaard-antwoorden. De Tweede Kamerfractie van de SP organiseerde het symposium al dank voor het werk van Jan Marijnissen al Kamerlid en fractievoorzitter in de Tweede Kamer.
Op vrijdag 25 juni is de Koreaanse oorlog precies zestig jaar aan de gang. De vrede is immers nooit getekend, wel een wapenstilstand in 1953. In deze oorlog stonden de communistische troepen van Noord-Korea en China met steun van de Sovjet-Unie tegenover een ‘VN troepenmacht’ uit o.a. Verenigde Staten, Groot-Brittannië, Canada, Filipijnen, Turkije, Nederland, Ethiopië, Colombia, België en Luxemburg. Drie maanden terug leek het heel even dat de gewapende strijd hervat werd, maar het liep een sisser af. Grootfoto site The Big Picture plaatste ter memorium een indrukwekkende serie oorlogsfoto’s.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Wat is er toch met die bestuurders die uit angst evenementen verbieden of willen voorkomen dat bepaalde artiesten optreden. Parkpop is een goed voorbeeld. Snoop Dogg werd de wacht aangezegd omdat er volgens het stadsbestuur gevaar bestond dat er ongeregeldheden zouden plaatsvinden. In Rotterdam werd de Dance Parade zeer vakkundig de nek omgedraaid met allerlei extra regeltjes die de veiligheid moesten bevorderen.
Of ze hebben geholpen zullen we nooit weten, maar feit is dat evenementen die jarenlang zonder noemenswaardige problemen opeens worden afgeblazen omdat er – vaak niet eens gerelateerd – incidenten plaatsvonden.
Natuurlijk, in een democratie draag je verantwoordelijkheid. En ja, je wordt ter verantwoording geroepen als er iets gruwelijk misgaat en daar verwijtbare fouten bij zijn gemaakt. En dat is niet leuk. Maar dat gegeven mag niet omslaan in een soort absurd veiligheidsdenken, waarbij ieder risico, hoe klein ook, fanatiek uit de weg wordt gegaan.
Besturen is niet alleen risico’s mijden, maar ook het verantwoord nemen van risico’s. Anders creëer je een onleefbare samenleving waarin niets meer mag.
“Ik ben niet betrokken geweest bij een eventuele pro- Marcouch-beweging. En dat ik op zondag heb gezegd dat een bestuurscrisis dreigde was niet om de acht bestuurders die voor meer keuze waren onder druk te zetten. Ik zei het tegen alle bestuurders, ook de drie die dreigden met opstappen. Dat die acht het anders hebben opgevat, daar kan ik weinig aan doen.”
PvdA-partijvoorzitter Lilianne Ploumen wast haar handen in onschuld na een intern rapport over de strijd tussen Ahmed Marcouch en Achmed Baâdoud om het lijsttrekkerschap van Amsterdam Nieuw-West. Een intern conflict over wie zich kandidaat mocht stellen – alleen Marcouch of toch ook Baâdoud – zou door haar bemiddeld worden, maar al snel zou ze de kant van Marcouch hebben gekozen, en zo de partijregels hebben genegeerd.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Groot succes behandeling stamcellen bij brandblindheid
Compleet herstel in 82 van 107 gevallen, gedeeltelijk in 14 meer.
In de berichtgeving over het WK in Zuid-Afrika domineert nog steeds prominent de ergernis over de monotone lawaaitoeter, de vuvuzela. Het is inderdaad om bijkans hoorndol van te worden. Het geluid, dat nog het meest doet denken aan een totaal buiten zinnen geraakte zwerm bijen of een op hol geslagen kudde trompetterende olifanten, drijft veel van de voetbalkijkers tot milde vormen van waanzin. En dan houdt het op de mat gelegde voetbal vaak ook bepaald niet over.
In een poging om de Zuid-Afrikaanse herrietoeter enigszins te temperen, nemen stadionbezoekers hun toevlucht tot weinig subtiele middelen. Zowel de volkse vuvuzela, als zijn exclusieve broer de kuduzela (gemaakt van de van hoorn van de kudu-antilope) kan namelijk pieken van meer dan 130 dB bereiken. Handelaren in oordoppen rond de stadions doen dan ook goede zaken. De NOS lijkt inmiddels te zijn gezwicht voor kijkers die eisten dat de vuvuzela minder hard in de mix wordt gezet. Technisch zou het niet zo moeilijk moeten zijn om het tamelijke uniforme geluid van de vuvuzela zelfs helemaal weg te filteren. De keerzijde is wel dat er dan waarschijnlijk niet veel ander sfeergeluid uit het stadion overblijft.
Australische premier treedt af
PvdA-toestanden binnen Labor; vice-premier wordt eerste vrouwelijke premier.
‘Niemand heeft mij gevraagd op te stappen, en er is niemand die me heeft kunnen overhalen om het niet te doen.’
Mooie quote van zowat de enige ‘mens’ in het christelijk politiek apparaat. Door ondergetekende nog getipt als kandidaat-premier van België, gaat zij nu weg, en kiest voor het deftiger Europa. Dat zij opstapt vanwege uitputting klinkt ook mooi, maar is natuurlijk een leugen. Als de CD&V een klinkende overwinning had behaald zat ze nu reeds de ministerposten te verdelen – in hààr kabinet. Maar het verbijsterende resultaat in Vlaanderen heeft het volledige politieke landschap hertekend op ongeziene wijze. Hoewel àlle partijen verloren, met vooral dan de rechtse die hebben ingeleverd aan wat van een splinterpartijtje nu de grootste is geworden, steekt de nederlaag veruit het hardst bij de CD&V. De ironie van de geschiedenis druipt er natuurlijk van af: het is de kartelpartner van de CD&V geweest bij de vorige verkiezingen. Het is boegbeeld Leterme die hen groot heeft gemaakt door, als centrumpartij de Vlaamse onafhankelijkheid op de politieke agenda te zetten. En het zal in geen enkel christelijk hoofd zijn opgekomen dat zij, en zij alleen, zullen moeten betalen door niet in de regering te zitten. Want, zoals het er naar uitziet, zullen ongeveer alle politieke families dat wel doen – dit om een zo breed mogelijke consensus omtrent de staatshervorming te verzekeren.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
