Het zijn rare tijden in Japan. Terwijl ik dit zit te schrijven houden drie crises Japan in de wurggreep. Alle drie de afgelopen week ontstaan. De één nog surrealistischer dan de ander. Een bom, een kerncentrale en een geldtsunami zijn de schuldigen. Is Japan gedoemd aan één van de drie ten onder te gaan, of aan een combinatie van de drie? Zinkt Japan nu dan echt de afgrond in, zoals de SF-auteur Sakyo Komatsu in zijn bestseller 'Japan Sinks'* beschreef? 1. Helikopters ratelen boven mijn hoofd. Van west naar oost, van oost naar west; tussen de militaire bases in Yokosuka en het ministerie van defensie in hartje Tokio. Nu al drie dagen lang.
Leuke documentaire over hoe de Haagse lobby werkt. Rambam zocht uit of ze een verzonnen item (betaalde spermadonatie) op de politieke agenda konden krijgen. Hun queeste is een onthullend kijkje in de Haagse keuze. Heerlijk kijkvoer.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Eerder uitte ik al mijn voorzichtige twijfel over het nut van staatsbezoekjes. Er moet op een dergelijk moment zó een ongemak door het torentje waaien, ik kan de gedachte daaraan bijna niet aan. Maar er zijn nog wel meer redenen waarom Poetin beter thuis had kunnen blijven.
1. Het is zinloos
NOS kopt ‘Rutte en Poetin spraken over mensenrechten’. Wat een waardeloos gesprek moet dat geweest zijn. Uitzichtloos natuurlijk, geen van beide partijen zal na even nadenken zeggen: ‘Je hebt helemaal gelijk, ik ga het helemaal anders doen.’ Sterker nog, het werd in realiteit zelfs een beetje moddergooien. Nadat Rutte de Russisch premier wees op zijn mensonterende homo-wet, antwoordde deze met: ‘Wat je zegt ben je zelf!’ Om vervolgens Martijn en de SGP aan te halen als argumenten. Volgens sommigen een ware diss, volgens mij juist een illustratie voor de fundamentele verschillen die een vruchtbaar gesprek onmogelijk maakten. Waar de Russische situatie juist een uitdrukking is van een beletting van vrijheid, is de Nederlandse situatie een uitdrukking van (wellicht te veel) vrijheid.
2. Protesteren is stom
Omdat Mark natuurlijk giechelend op z’n stoeltje tegenover Vladimir zou zitten, kende Nederland enkele mooie initiatieven om de eigen tolerantie jegens seksuele voorkeuren duidelijker aan Poetin te tonen. Mooie gebaren, ik bewonder het idealisme, maar om eerder genoemde reden is het natuurlijk zinloos, en vooral een actie die voortkomt uit een altruïstisch rechtvaardigheidsgevoel. Omdat ik mijn nihilisme echter aan niemand op wil leggen zal ik mijn probleem met protesteren uitleggen aan de hand van een voorbeeld.
COLUMN - De demonstraties tegen Poetin hielpen weinig, maar toch is het goed dat ze gehouden werden.
Natuurlijk helpen de Amsterdamse demonstraties van eergisteren tegen Poetin geen klap. Dat Amnesty Internnational het gebied rond de Hermitage had afgezet met geel gevaarlint en daarop ironische teksten als: ‘Geen homopropaganda binnen dit gebied’, ‘Vandaag geen kritische blogs a.u.b.’ en ‘Jaag president Poetin geen schrik aan, hou Amsterdam op 8 april mensenrechtenvrij’, zal de nieuwe tsaar immers niet van gedachten doen veranderen. Dat er op het Oosterdok – pal tegenover het Scheepsvaartmuseum waar Poetin met Beeatrix dineerde – duizenden mensen met regenboogvlaggen stonden te zwaaien, al evenmin.
Want kritiek van buitenlandse burgers op Poetin is best prettig, maar in de praktijk hebben de mensen om wie het gaat, er bitter weinig aan. Wanneer er in een paar maanden tijd tweeduizend invallen worden gedaan bij ngo’s, en wanneer kritische journalisten aan de lopende band worden opgepakt, gevangen gezet en soms zelfs worden vermoord, zet een demonstratie in Amsterdam weinig zoden aan de dijk.
En toch was het goed dat het gebeurde. Omdat de mensen in Rusland wiens rechten aan de lopende band worden geschonden – homo’s, journalisten, critici – zich er mogelijk een beetje door gestut voelen; en omdat alleen buitenlanders Poetin er nog veilig op kunnen wijzen dat wat hij doet, bepaald niet normaal is.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Bizar verhaal van kluizenaar Christopher Knight die zich sinds zijn 19e schuilhoudt in de bossen van Maine. Hij hield zich in leven door eten te stelen in naburige dorpen en kampen, tot grote frustratie van enkele bewoners. Nu hebben ze ‘m eindelijk te pakken.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Als mensen puur handelen uit hebzucht zijn ze nog rationeel, maar hoe houd je toezicht op mensen die zichzelf voorliegen?
Elma Drayer is weer eens de weg kwijt:
Waarom [erkent Hamas] niet ronduit dat ze islamisten zijn die [de] samenleving willen islamiseren?
Interessante vraag. Maar niet zo interessant als de vraag waarom de westerse sympathisanten van de Palestijnse zaak zo ostentatief blijven zwijgen.
Ofwel: alles wat Israël doet is OK, want zij zijn erger.
Wat is dataficatie? En hebben we zojuist de geboorte daarvan meegemaakt?
Briljant! Gewoon kijken.
Op de achterkant van een envelop wordt even uitgerekend hoe Goldman Sachs 1,2 miljard dollar aan een deal verdient: door die op alle mogelijke manieren uit te melken. Via @ftm.
