Zweedse neonazi’s

Zweden maken zich ongerust over het optreden van neonazi's. Uit schuldgevoel voor nog altijd sluimerend racisme? Twee weken geleden demonstreerden zo'n 500 tot 800 mensen in Kärrtorp, een zuidelijke voorstad van Stockholm, tegen neonazi's die de buurt onveilig maken. Vreedzaam demonstrerende families met kinderen  werden bekogeld met vuurwerk en flessen door een klein groepje tegenstanders. Drie mensen moesten met verwondingen opgenomen worden in het ziekenhuis. De politie arresteerde 26 mensen, waarvan de helft onder de 20. Het incident riep woedende reacties op.  De politie gaf toe niet voorbereid geweest te zijn op zoveel geweld. Zondag was er opnieuw een demonstratie waaraan dit keer naar schatting 15.000 mensen deelnamen. Nu was de politie massaal aanwezig. "We hebben de straat terugveroverd", zei Jonas Sjöstedt van de linkse partij Vänsterpartiet. De organisatoren benadrukten dat het protest niet alleen tegen de neonazi''s was gericht maar tegen alle vormen van racisme en voor veiligheid op straat. "We moeten ook naar onszelf kijken, naar wat we er elke dag samen aan kunnen doen," hield het DJ paar Bianca and Tiffany Kronlöv de demonstranten voor. Ook in andere steden, zoals Borås, Luleå, Malmö en Motala werd gedemonstreerd tegen de neonazi's.

Door: Foto: foto van de auteur
Foto: Marina Noordegraaf (cc)

Schuldhulp in Doetinchem | deel 1

REPORTAGE - Sjors van Beek liep voor de Groene Amsterdammer een week mee op de schuldhulpafdeling in Doetinchem. ‘Ik druk mijn eigen kinderen op het hart: zorg dat je nóóit afhankelijk wordt van de Belastingdienst of het UWV, zorg dat je niet in de wereld van de formulieren belandt.’ Vandaag deel 1 van de driedelige serie over schuldhulpverlening.

Een willekeurige week in een willekeurige gemeente: Doetinchem. In totaal tien mensen in financiële nood worden gevolgd terwijl ze contact hebben met de gemeentelijke afdeling ‘schuldhulp’. Vrijwel allemaal melden ze moe te zijn. Murw. Moedeloos. Niet alleen vanwege de schulden, maar zeker ook vanwege het ondoorgrondelijke, kille systeem waarin ze gevangen zijn geraakt.

Ze maken de post niet eens meer open, vertellen ze bijna zonder uitzondering. Ze hebben ‘papierangst’, zijn bang voor de volgende envelop. Meerdere personen kunnen in de spreekkamers hun tranen niet meer bedwingen. Ze zijn òp van de zenuwen. Ze zijn gesloopt.

Aan het einde van de week velt PvdA-wethouder Steven Kroon een hard oordeel: ‘Het is helaas waar, het is een complete chaos. De instanties tuimelen over elkaar heen, mensen raken volledig verstrikt in de regels. We hebben in Nederland een rete-ingewikkeld systeem gecreëerd, ik noem het de Nederlandse ziekte. Als lokale wethouder breek ik dat niet zomaar af, ik kan slechts mijn best doen om het lokaal zo eenvoudig mogelijk te maken’.

Lezen: De BVD in de politiek, door Jos van Dijk

Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.

#ditjaar | Kersttoespraak gelekt

COLUMN - Sargasso heeft een scoop. De kersttoespraak van Peter Buurman is gelekt, en alleen hier te bewonderen

Dit was de laatste column van Peter Buurman. De redactie is op zoek naar een vervanger. Bent of kent u een columnist die op humoristische wijze en niet al te zwaarmoedig het nieuws beschrijft? Mail naar info at sargasso punt nl.

Foto: Ameel Khan (cc)

Promovendi moeten ook buiten universiteit werken

OPINIE - Afgelopen zaterdag stelde Koen Beumer in de Volkskrant de vraag wat een promovendus nu eigenlijk voor nuttigs leert. Innovatiewetenschapper Frank van Rijsnoever denkt het antwoord te hebben. Promovendi moeten de ivoren toren uit en hun hersenen ter beschikking stellen aan het bedrijfsleven.

Koen Beumer stelt terecht aan de orde dat een promotie vaak slecht aansluit op de niet-academische arbeidsmarkt. Dit is niet alleen een probleem voor de promovendi zelf, maar ook voor de samenleving. Veel wetenschappelijke inzichten die tijdens een promotietraject ontwikkeld worden verschijnen enkel in wetenschappelijke tijdschriften die gelezen worden door andere wetenschappers. Hierdoor blijft de maatschappelijke investering in kennis (zo’n twee tot drie ton per promotietraject) onderbenut. De oplossing voor beide problemen ligt zeer voor de hand. Laat promovendi naast hun werk aan de universiteit ook één of twee dagen per week bij een bedrijf of maatschappelijke organisatie aan de slag gaan.

Voordelen

Deze oplossing kent voordelen voor iedereen. Ten eerste hebben promovendi baat bij het werken buiten de universiteit. Universiteiten zijn heel goed in het creëren van menselijk kapitaal door masteropleidingen en promotietrajecten. Het ontbreekt echter vaak aan belangrijke vaardigheden en aan een goed netwerk. Beiden zijn nodig om succesvol te zijn op de arbeidsmarkt. Universiteiten proberen deze gebreken te ondervangen door ad-hoc trainingen en workshops aan te bieden. Dit werkt alleen als je die vaardigheden ook toepast. Dat toepassen kan het beste in een omgeving waar die vaardigheden relevant zijn, en dat is buiten de universiteit.

Foto: Christoph (cc)

The X-mas quiz: are you a utilitarian? Part 2

Yesterday Paul Frijters posted four questions to determine if you were a utilitarian. Today we discuss the answers for questions 2, 3 and 4. There are no wrong answers.

Pre-emptive killing

The second question surrounded the willingness to pre-emptively kill off threats to the lives of others.

The policy reality here is, again, murky. In order to get a conviction on the basis of ‘attempted’ acts of terrorism or murder, the police would have to have pretty strong evidence of a high probability that the acts were truly going to happen. A 1-in-a-million chance of perpetrating an act that would cost a million lives would certainly not be enough. Likely, not even a 10% chance would be enough, even though the expected costs of a 10% chance would be 100,000 lives, far outweighing the life of the one person (and I know that the example is somewhat artificial).

When it concerns things like the drone-program of the west though, under which the US, with help from its allies (including Australia), kills off potential terrorist threats and accepts the possibility of collateral damage, the implicit accepted burden of proof seems much lower. I am not saying this as a form of endorsement, but simply stating what seems to go on. Given the lack of public scrutiny it is really hard to know just how much lower the burden of proof is and where in fact the information is coming from to identify targets, but being a member of a declared terrorist organisation seems to be enough cause, even if the person involved hasn’t yet harmed anybody. Now, it is easy to be holier-than-thou and dismissive about this kind of program, but the reality is that this program is supported by our populations: the major political parties go along with this, both in the US and here (we are not abandoning our strategic alliance over it with the Americans, are we, nor denying them airspace?), implying that the drone program happens, de facto, with our society’s blessing, even if some of us as individuals have mixed feelings about it. So the drone program is a form of pre-emptively killing off potential enemies because of a perceived probability of harm. The cut-off point on the probability is not known, but it is clearly lower than used in criminal cases inside our countries.

Doneer!

Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.

In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.

Foto: Irmin Wehmeier (cc)

De scheikunde in Breaking Bad

ANALYSE - Over Hollywood en wetenschap. Levert Breaking Bad een stappenplan voor het produceren van meth?

Dé serie van dit moment is Breaking Bad, één van de meest bekeken programma’s op de Amerikaanse kabeltv en winnaar van tien Emmy’s, de Oscar voor tv-series. Het was ook nummer vier in de Sargassolijst van televisieseries. De serie gaat over de terminale scheikundeleraar Walter White die de drugsbusiness instapt om zijn gezin financiële zekerheid te garanderen na zijn dood. Op 29 september 2013 werd in de VS de laatste aflevering uitgezonden, maar de legende leeft voort. Want sinds de show weet iedereen van de hoed en de rand als het gaat over drugshandel, meth labs en scheikunde. Is dat goed of gevaarlijk?

Reddende engel

Breaking Bad gaat over Walter White, ooit een promovendus die bijdroeg aan Nobelprijswinnend onderzoek, nu een scheikundeleraar bij wie aan het begin van de serie longkanker wordt geconstateerd. Om de behandeling te kunnen betalen en zijn familie te onderhouden gaat hij methamfetamine, ook wel bekend alsmeth of crystal meth, maken en verkopen. In seizoen één haalden de schrijvers van de serie hun kennis over drugs en chemische formules van Wikipedia en andere bronnen. In een interview met de website Chemical & Engineering News gaf Vince Gilligan aan open te staan voor opbouwende kritiek uit de chemische wetenschappelijke sector.

Foto: copyright ok. Gecheckt 10-02-2022

Duopolie | Bitcoin

COLUMN - Kerst is een tijd van geloven, bijvoorbeeld in de kerstman of in vrede op aarde. En zolang iedereen gelooft dat de aarde wat vrediger is tijdens kerst, is het ook echt wat vrediger. Wat dat betreft verschilt dit niet zoveel van de Bitcoin, een virtuele valuta die waarde kent zolang men gelooft dat deze geld waard is.

Interessant aan de Bitcoin is het model dat gebruikt wordt om geld te creëren. Grofweg kun je zeggen dat degenen die Bitcoin-transacties faciliteren via hun computers beloond worden met de uitgifte van nieuwe bitcoins. Zij ontginnen (minen) op deze manier nieuwe bitcoins, waarbij vooraf is vastgelegd dat er ongeveer elke 10 minuten een nieuwe bitcoin wordt gemaakt. Qua model doet dit nog het meest denken aan de gouden standaard, waarbij de waarde van elke munt gekoppeld is aan een bepaalde hoeveelheid goud. Via de beschikbare hoeveelheid goud staat dan steeds vast hoeveel geld er in omloop is. En door het (in dit geval letterlijk) ontginnen van goud wordt de geldhoeveelheid ook steeds een stukje groter. En net zoals je een externe harde schijf vol bitcoins kan verliezen, kan je goud verliezen wanneer bijvoorbeeld een schip vol goudstaven naar de bodem van de oceaan zinkt.

Serious Kerstgedachte

NIEUWS - Op 3FM spuit de onderbuik haar diarrree op het succes van Serious Request. Eenzaam chagrijn in commentaren als

Dit ia eg schandalig denk om je eigen volk maar nee hoor het is weer voor het buitenland bha bha eg schandalig dit

en

Zonder mezelf rassistisch te noemen ga ik toch voor het eigen volk…….immers, als ik een snee brood over heb dàn pas kan ik deze  weggeven. ..geef eens geld (of deel de opbrengst) aan de voedselbanken

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Samenvattend

OPINIE - De muur viel in 1989. Het westerse ideaal had gezegevierd, zo heette het. Maar waar staat Nederland nou, zo’n 25 jaar later?

We hebben ons sufgeprivatiseerd. De gezondheidszorg is er niet goedkoper op geworden. En verzekeringsbedrijven geven per jaar een half miljard uit om je van verzekering te laten wisselen. Niemand die daar gezonder van wordt. Het openbaar vervoer mag dan wel meer passagiers vervoeren, maar niet op tijd, of soms gewoon helemaal niet. De dienstverlening heeft geen gelijke tred gehouden met de prijs van het kaartje. De huurmarkt is er na de verzelfstandiging van de corporaties ook niet beter op geworden. Alleen de baasjes wel.

De huizenmarktzeepbel is geklapt en veel mensen zitten met een foute hypotheek onder water. Het was voorspelbaar en werd voorspeld. Maar op schulden draait een economie nou eenmaal lekker. Lijkt het.

En voorlopig is er nog geen sprake van echte maatregelen. Dus kan dit nog een tijdje doorsudderen. Of gewoon nog een keer fout gaan.

Intussen zitten we met een grotendeels vastgelopen economie en heeft een groot deel van de bevolking nu weinig meer welvaart dan twintig jaar geleden. En iedereen die na jarenlang werken door de stroef draaiende economie buiten de boot valt en van een uitkering gebruik moet maken, noemen we een potentiële fraudeur en een profiteur. Om het allemaal wat gezelliger te maken.
Maar het moet nou eenmaal, schijnt het. Want we moeten bezuinigen. Om de overheidsschuld af te betalen. Terwijl er geen enkel bewijs is dat dit op lange termijn een goede aanpak is. Sterker nog, genoeg bewijzen voor het laten doodbloeden van een economie zijn er wel.

Foto: Christoph (cc)

The X-mas quiz: are you a utilitarian? Part 1

Looking for something to do this Christmas? Take Paul Frijters‘ Christmas Quiz: are you a utilitarian? 

Economists are wedded to utilitarianism as their collective moral compass. This is why we speak of social planners, welfare, utility maximization, and quality of life. The essence of utilitarianism is that moral judgments are reserved for final outcomes, not the means via which those outcomes are achieved (unless people have preferences over those means). As Bentham said, it is about the greatest happiness of the greatest number of people. In modern jargon, classic utilitarianism is about getting the highest number of total happy life years.

The quiz has four questions. ‘Classical utilitarian’ answers are discussed below (answers for question 2, 3, and 4 are discussed tomorrow).

  • To which identifiable group should society allocate its scarce supply of life-saving donor organs? I am thinking here of gender, age, race, area, anything that is a potential basis for an administrative allocation.
  • There is a potential terrorist of whom there is a probability that he will cause a million deaths and he can only be stopped by being killed. How high should the probability of the threat materializing be for you to agree that your society should have institutions (such as drone programs) that kill him off pre-emptively? And how high should the probability be for you yourself to be willing to kill him off pre-emptively, presuming no other consequences for yourself of that act?
  • Suppose you are in the position whereby you alone can choose to make it statistically visible what socially-unwanted things are done to pets by people in their own homes, but no-one knows you have that ability. In this hypothetical, making the data available would in no way change outcomes. Would you make that information visible?
  • Suppose you are in the position to decide on whether to have an institution that saves the lives of an identified group of patients, say with a particular genetic or childhood disease. With the same money you could set up an institution that prevents 10% more deaths in the general population, for instance by innoculation or investments in road quality that reduce accident rates. Hence the second institution saves more lives, but the lives saved are not visible, either beforehand or afterwards: even afterwards, you do now know who was saved so the lives saved are ‘statistical’. Would you invest in the first or the second institution? More generally, what is the ratio of ‘statistical lives saved’ to ‘identified lives saved’ you implicitly choose via your policies?
  • Classical utilitarian answer for question 1

    There are no ‘right’ answers, merely classic utilitarian ones and other ones.

    The first question was to whom we should allocate a scarce supply of donor organs. Let us first briefly discuss the policy reality and then the classic utilitarian approach.

    The policy reality is murky. Australia has guidelines on this that advocate taking various factors into account, including the expected benefit to the organ recipient (relevant to the utilitarian) but also the time spent on the waiting list (not so relevant). Because organs deteriorate quickly once removed, there are furthermore a lot of incidental factors important, such as which potential recipient is answering the phone (relevant to a utilitarian)? In terms of priorities though, the guidelines supposedly take no account of ‘race, religion, gender, social status, disability or age – unless age is relevant to the organ matching criteria.’ To the utilitarian this form of equity is in fact inequity: the utilitarian does not care who receives an extra year of happy life, but by caring about the total number of additional happy years, the utilitarian would use any information that predicts those additional happy years, including race and gender.

    In other countries, the practices vary. In some countries the allocation is more or less on the basis of expected benefit and in the other is it all about ‘medical criteria’ which in reality include the possibility that donor organs go to people with a high probability of a successful transplant but a very low number of expected additional years. Some leave the decision entirely up to individual doctors and hospitals, putting huge discretion on the side of an individual doctor, which raises the fear that their allocation is not purely on the grounds of societal gain.

    What would the classic utilitarian do? Allocate organs where there is the highest expected number of additional happy lives. This thus involves a judgement on who is going to live long and who is going to live happy. Such things are not knowable with certainty, so a utilitarian would turn to statistical predictors of both, using whatever indicator could be administrated.

    As to length of life, we generally know that rich young women have the highest life expectancy. And amongst rich young women in the West, white/Asian rich young women live even longer. According to some studies in the US, the difference with other ethnic groups (Black) can be up to 10 years (see the research links in this Wikipedia page on the issue). As to whom is happy, again the general finding is that rich women are amongst the happiest groups. Hence the classic utilitarian would want to allocate the organs to rich white/Asian young women.I should note that the classic utilitarian would thus have no qualms about ending up with a policy that violates the anti-discrimination laws of many societies. Our societies shy away from using observable vague characteristics as information to base allocations on, which implicitly means that the years of life of some groups are weighed higher than the years of life of another. The example thus points to a real tension between on the one hand classic utilitarianism and its acceptance of statistical discrimination on the basis of gender and perceived ethnicity and on the other hand the dominant moral positions within our society. Again, I have no wish to say which one is ‘right’ but merely note the discrepancy. As to myself, I have no problem with the idea that priority in donor organs should be given to young women though I also see a utilitarian argument for a bit of positive discrimination in terms of a blind eye to ethnicity (ie, there is utilitarian value in maintaining the idea that allocations should not be on the basis of perceived ethnicity, even though in this case that comes at a clear loss of expected life years).

    Answers and discussion for question 2, 3 and 4 will follow tomorrow.

    Steun ons!

    De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.

    Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.

    Steun ons!

    De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.

    Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.

    Vorige Volgende