KOZ | De linkse hobby van banken

De nieuwe Griekse premier Papademos moet zijn land er weer bovenop helpen. Dat zal nog een hele kunst worden. Als voormalig bankier en getrouwd met een kunstenares, verstaat hij in ieder geval de taal van bankenkunst. Dat belooft niet veel goeds. Banken zijn meesters der verdwijnkunst. Niet alleen zijn ze  goed in het verdampen van geld, ze drukken ook heel wat kunst achterover.

De DNB heeft vorig jaar werk van Shanna Ingram Papademos geëxposeerd. Geschilderde gedichten, heette dat.  Alleen op afspraak te bezichtigen, legitimatie verplicht. U zou er eens met de buit vandoor gaan, nietwaar?
De DNB was medeoprichter van de VBCN (Vereniging Bedrijfscollecties Nederland), waarvan 13 banken lid zijn. Allemaal hebben ze kunstcollecties van waarde. Niet dat de banken erg transparant zijn over de waarde. Dat komt alleen naar buiten als de handel wordt verkocht of geveild. In oktober werd een schilderij geveild, uit de failliete boedel van Dick Scheringa. Opbrengst 4,2 miljoen euro. Doel: schuld afbetalen aan de Deutsche Bank.

Al roffelen de banken zich op de borst welk een waardevolle betekenis hun linkse hobby voor de samenleving heeft, ze springen met het materiaal ook niet zo transparant om.  Ze hangen het op in hun kantoren, verkopen eens wat aan een museum, houden af en toe een insiderstentoonstelling, maar verder ziet het grote publiek er weinig van.
De Rabobank lijkt de enige te zijn, die de boel opengooit. Deze maand opende de bank in Utrecht een tentoonstellingsruimte die ook vrij toegankelijk is voor niet-bankklanten.

KOZ had graag de bankkluizen gekraakt en hier de boel tentoongesteld, maar om copyrightredenen kunnen we niet zomaar delen van de collecties tonen. Jammer, geen benchmarking om het kunstzinnig vermogen van de banken te beoordelen.
Daarom een andere bankencollectie, die wel toegankelijk is voor iedereen. Waarbij je de vraag kunt stellen of banken kunst mogen zijn of alleen maar functioneel. Een vraag die natuurlijk opgaat voor banken en banken.

Bank gaat kopje onder

De ABN Amro?

Takkenbank

Ik- kan- het- ook- niet- helpen- bank

 Drop of dronder?

 Bank als vangnet?

En dan nog een advies aan de banken.

 Tot slot: Hier nog 31 bijzondere banken een een top tien van unusual suspects.

  1. 2

    weer zo’n fijne “griek”:

    Born in Athens, Papademos attended the Massachusetts Institute of Technology, gaining a degree in physics in 1970, a masters degree in electrical engineering in 1972, and a doctorate in economics, in 1978.

    He followed an academic career at Columbia University where he taught economics from 1975 until 1984, and then at the University of Athens from 1988 to 1993.[2]

    He has served as Senior Economist at the Federal Reserve Bank of Boston in 1980. He joined the Bank of Greece in 1985 as Chief Economist, rising to Deputy Governor in 1993 and Governor in 1994. During his time as Governor of the national bank, Papadimos was involved in Greece’s transition from the drachma to the euro as its national currency.[3]

    After leaving the Bank of Greece in 2002, Papademos became the Vice President to Jean-Claude Trichet at the European Central Bank from 2002 to 2010. In 2010 he left that position to serve as an advisor to Prime Minister George Papandreou.[3]

    He has been a member of the Trilateral Commission since 1998.[4]

    He is a member of the Academy of Athens.[2] He has published numerous articles in the fields of macroeconomic theory, the structure and functioning of financial markets, monetary analysis and policy as well as on subjects concerning the economic performance, financial stability and economic policy in the European Union.[5] He has also delivered addresses on the Greek debt crisis.[6]

  2. 3

    Leuk stukje, maar dit vond ik een beetje jammer:

    “De DNB was medeoprichter van de VBCN (Vereniging Bedrijfscollecties Nederland), waarvan 13 banken lid zijn. Allemaal hebben ze kunstcollecties van waarde. Niet dat de banken erg transparant zijn over de waarde. Dat komt alleen naar buiten als de handel wordt verkocht of geveild.”

    Hoe kan de (financiële) waarde anders naar buiten komen dan via verkoop of veiling? Sterker nog, het kan eigenlijk alleen via veiling, aangezien je bij verkoop ook maar op de lieve blauwe ogen van bankiers of kopers moet vertrouwen dat ze het juiste bedrag de wereld in helpen. Bij een veiling weet je dat er minstens 2 personen waren die het naar de verkoopprijs wilden optrekken. We moeten bij kunst eens los van het idee dat marktwaarde een relevant cijfertje is. Voor de verzekering is een vervangingswaarde van belang en verder is geld bij kunst niet zo spannend tot het daadwerkelijk in de verkoop is.

  3. 4

    Je hebt een punt. Fraai voorbeeld: vorig jaar werd de Peter Stuyvesantcillectie (bezit van een tabaksbedrijf) geveild voor 13,5 miljoen euro,, terwijll vooraf de opbrengst op 4 tot 5 miljoen werd geschat.

    Van veilingen wordt wel vaker meer verwacht. Wat de kunst uit het Museum voor Realisme (Dick Scheringa)betreft is de geschiedenis interessant. ABN AMro legde pijlsnel beslag op de collectie, verkocht bedrijgfsonderdelen aan de Deutsche Bank, waarvan nu bekend is dat deze een deel van de collectie niet mag veilen, volgens een rechterlijke uitspraak. De rechter acht het niet aannemelijk dat particuliere aankoop gegarandeerd meer op zal leveren dan een veiling. De rechter ziet dus ook meer in veilingopbrengsten?

    Toch wat kanttekeningen:
    1. Ik ben er geen voorstander van dat het bedrijfsleven nu haar handen van de kunsten zou moeten aftrekken. Maar in het kader van de crisisdiscussies zou het aardig zijn te weten hoeveel er nog wordt besteed aan kunstaankopen en sponsoring en wat men met de kunst doet.

    2. Ik ben ook geen fan van van de Rabobank, maar dat ze een gratis en voor iedereen toegankleijke expositieruimte openen: hulde. Maar dat mag ook wel. In 2008 is de Rabocollectie geschat op een waarde van 16 miljoen euro. Zonde als die waarde niet zichtbaar is, want kunst moet je niet verbergen.
    Het aankopen, beheren, verzorgen van kunst is mogelijk met gemeenschapsgeld (via de belastingen en/of wat bedrijven aan hun klanten verdienen). Daar mogen we wel wat van terugzien, toch?

    En: We moeten bij kunst eens los van het idee dat marktwaarde een relevant cijfertje is, zo denkt het bedrijfsleven er ook over, als je leest hoe men de kunstcollecties motiveert. Hebben we daar dus een consensus over ;-)