Het ontslagrecht nader bekeken
De laatste tijd is er veel gesteggel over een eventuele versoepeling van het ontslagrecht. Iedereen heeft er een mening over, en daarbij is het belangrijkste argument van de voorstanders het ‘feit’ dat de economie er beter van zal worden omdat bedrijven eerder geneigd zijn mensen aan te nemen. En doordat er meer mensen worden aangenomen neemt de werkloosheid ook nog eens af. Een win-win situatie, dus.
Ikzelf vraag me dan direct af waar het bewijs is voor deze theorieën. En in dit geval is het leuke dat niet alleen politici zich over deze materie hebben gebogen, maar ook vele wetenschappers. En, gaat dit plan volgens hen helpen? Ik geef nu alvast de conclusie: nee.
Werkloosheid en arbeidsproductiviteit
Allereerst is het al aangetoond dat de mate van ontslagbeperking niet significant samenhangt met de werkloosheid in landen. Dat is op zich al gek te noemen. Zou de werkloosheid in landen als Nederland standaard niet hoger moeten zijn dan in bijvoorbeeld Engeland? Daarnaast blijkt, ook uit onderzoek, dat de arbeidsproductiviteit harder groeit in landen waar een starre vorm van ontslagrecht heerst.
Wat wel zo is, is dat door sterke ontslagbescherming outsiders zoals jongeren minder kans maken. In de landen die sterke ontslagbescherming hebben is daarom ook de werkloosheid onder deze groepen hoger dan gemiddeld. Gek genoeg is dat niet het geval in Nederland waar de jeugdwerkeloosheid zelfs onder het niveau van de VS ligt.


Nederlandse vrouw is niet ambitieus.
Max Havelaar is slecht voor koffieplukkers. Greenpeace bedreigt het regenwoud. Organisaties die het moeten hebben van politiek correcte stellingname liggen de laatste tijd onder scherp vuur van een nieuw soort activisten met een meer pragmatische inslag. Geen strijd meer tegen het kapitalistische systeem, maar de instrumenten daarvan gebruiken om de idealen te verwezenlijken. De les van de discussie is vooral dat activistische middelen hun effectiviteit kunnen verliezen als ze grootschalig worden ingezet.
Hoe hebzuchtig kan een mens eigenlijk zijn? De documentaire ‘
Dat ambities, uitgesproken in maart van dit jaar, snel vergeten lijken te worden als er andere principes voorrang blijken te hebben, bleek uit een artikel in het