Dit verslag voor Kunst op Zondag komt vanuit het Natural History Museum in Londen. Vanaf zijn hoge marmeren troon kijkt Darwin ons aan. Het skelet van een grote blauwe walvis (Balaenoptera musculus) dat voor hem hangt, overspant de grote ontvangstruimte van het museum. Een bezoek aan dit museum met ruim 80 miljoen ‘bewoners’ voelt als in de film ‘Een nacht in het museum’ een boek van Milan Trenc en een film met Ben Stiller. In dit museum ‘wonen’ beroemde historische dieren, de collectie varieert van minuscuul klein tot mega groot. De toegang is gratis. [caption id="attachment_341065" align="aligncenter" width="450"] In het midden van de Hintze Hall, op zijn troon, zit Darwin (1885) © foto Wilma Lankhorst. Beeld © Joseph Boehm (1834-1890)[/caption] Charles Darwin en de Beagle Charles Robert Darwin (1809-1882) is bekend en beroemd vanwege zijn evolutietheorie. Zijn theorie beschrijft hij in 1859 in de eerste uitgave van het boek ‘On the Origin of Species’. Hierin lees je dat ontwikkeling van soorten wordt gestimuleerd door natuurlijke selectie, de ‘survival of the fittest’. Van 1831-1836 reisde hij mee op de onderzoekreis aan boord van het zeilschip de Beagle. Op deze wereldreis bezochten ze Zuid-Amerika, Australië, het zuiden van Afrika en verschillende eilandengroepen in de Grote en Indische Oceaan. Overal bestudeerde Darwin de plaatselijke dieren, planten, fossielen en de geologie. Na deze reis heeft hij veel tijd gewijd aan het onderzoeken en het classificeren van de verzamelde voorwerpen. Zo ontwikkelde hij zijn theorie over het ontstaan van soorten. [caption id="attachment_341064" align="aligncenter" width="450"] Plattegrond van het Natural History Museum © foto Wilma Lankhorst.[/caption] Keuze uit vijf collecties Het is wel handig om vooraf na te denken wat je graag wilt zien. De selectie uit de 80 miljoen objecten die je kunt zien, zijn verdeeld over vijf thema’s: botanica, entomologie, mineralogie, paleontologie en zoölogie. Alles zien gaat simpelweg niet lukken, ook al zou je een nacht in het museum mogen logeren. We gaan het imposante gebouw binnen op Cromwell Road. Niet alleen de collectie is de moeite waard, ook het museumgebouw is prachtig. Zowel buiten als binnen ontdekken we allerlei dieren en planten verwerkt in de versieringen en zuilen. [caption id="attachment_341063" align="aligncenter" width="450"] Zowel in de collectie als in het gebouw ontdek je allerlei dieren. © foto Wilma Lankhorst.[/caption] Hoe is dit museum ontstaan? De basis van het museum ligt in een ander bekend Londens Museum: het British Museum. De bouw van het museum dat wij bezoeken, begon in 1873 en is in 1880 afgerond. De nieuwe locatie is in 1881 geopend, de verhuizing van de collectie uit het British Museum heeft tot 1883 geduurd. Nog twee aardige feitjes: de hertogin van Cambridge (Prinses Kate) is de beschermvrouw en er werken bijna 850 mensen in dit museum. Ouder dan het gebouw is de basis van de collectie. Hans Sloane (1660-1753), een arts uit het Noord-Ierse Ulster begon met de verzameling. Naast arts was Sloane botanicus en een verzamelaar van zogenaamde rariteiten. Deze verzamelaar verkocht zijn aanzienlijke collectie aan de Britse overheid. In 1756 werd de collectie bewaard in het Montagu House in de Londense wijk Bloomsburry. Van 1759 tot 1840 was dit huis de eerste vestiging van het British Museum tot het huidige British Museum werd gebouwd. [caption id="attachment_341086" align="aligncenter" width="450"] Dippy is nu te zien in het Natural History Museum © foto Wilma L.[/caption] Beroemde ‘bewoners’ in dit museum Een van de beroemdste bewoners is 'Dippy' de 32 meter lange replica van het skelet van een Diplodocus carnegii. Dippy is tot 2 januari 2023 op zaal te zien in Londen. Wij hebben op tijd online een kaart besteld en zijn reuze benieuwd. Helaas kijken we niet naar het echte skelet, maar naar een gegoten geraamte. De Schots-Amerikaanse ondernemer Andrew Carnegie heeft deze replica cadeau gegeven aan het British Museum. Als voorbeeld diende het geraamte van een dinosaurus uit het Amerikaanse Pittsburgh. De skeletonderdelen zijn in 36 kratten verpakt en naar Londen verscheept. Dippy was hier op 12 mei 1905 voor het eerst te zien. Toen Carnegie het succes van zijn cadeau zag, liet hij nog meer replica’s maken. Verschillende Europese musea kregen er een te leen om er tentoonstellingen mee te organiseren. En zo werd Dippy het meest bekeken dinosaurusgeraamtes ter wereld. De dinosaurus is te zien in verschillende tekenfilms en de film One of Our Dinosaurs Is Missing (1975). In 2017 begon Dippy aan een grote tournee door Groot-Brittannië, en nu is het skelet weer terug in Londen. Evoluerend van zee naar land en weer terug, vormen walvissen een van de grootste evolutionaire puzzels. Uitspraak Charles Darwin [caption id="attachment_341062" align="aligncenter" width="450"] Enkele beroemde bewoners, boven de blauwe vinvis © foto Wilma L.[/caption] De blauwe walvis De tweede beroemdheid is de blauwe walvis. Zijn skelet heeft Dippy verdrongen uit de centrale hal. In 1934 werd de eerste tentoonstelling gehouden van deze 25 meter lange en 10 ton wegende vinvis. Dit is dus wel een authentiek skelet. Deze walvis strandde in 1891 in de monding van de Ierse Wexford Harbour. Het dier was verzwakt nadat het was verwond door walvisjagers. Na zijn dood heeft het geraamte van de walvis 42 jaar lang in de museumopslag gelegen. Sinds 2017 zweeft het skelet voor de ogen van Darwin in de centrale, de Hintze Hall. De operatie waarin Dippy werd vervangen door het walvisgeraamte, is door de BBC gefilmd in de uitzending 'Horizon: Dippy and the Whale’ (2017). David Attenborough sprak hierbij het commentaar in. [caption id="attachment_341061" align="aligncenter" width="450"] Het oudste fossiel is gevonden door Mary Anning (1799-1847) de fossiel-vrouw uit Dorset © foto Wilma Lankhorst.[/caption] Archie woont in een tank De derde beroemdheid hier is Archie, een acht meter lange reuzeninktvis die in 2004 levend werd gevangen in een visnet bij de Falklandeilanden. Deze inktvis is te zien in het Darwin Centre. Na aankomst bij het museum werd de reuzen inktvis direct ingevroren en begon het team met de voorbereidingen voor zijn permanente opslag. Voor Archie is een 9,45 meter lange tank van acrylvezel gebouwd. [caption id="attachment_341081" align="aligncenter" width="450"] Darwin Centre in het Natural History Museum © foto Wilma Lankhorst.[/caption] Uitbreidingen van het museum Ondanks de enorme omvang van het museum is het complex in de laatste jaren verder uitgebreid met het Darwin Centre en de Attenborough Studio. Het Darwin Centre is ontworpen als nieuwe huisvesting voor de collectie van tientallen miljoenen exemplaren op sterk water. Het Darwin Centre is zowel de werkruimte voor onderzoekers en je kunt het bezoeken voor nieuwe educatieve ervaringen. Achter de schermen, in de Tank Room, worden grotere vissen, zoals Archie, bewaard in de alcoholvaten. Je kunt hier ook de niet-tentoongestelde stukken 'achter de schermen' bekijken. Dit laatste kan alleen tijdens een georganiseerde/geboekte rondleiding. https://youtu.be/VRaGE3cKm_k In de Attenborough Studio worden ‘nature live-evenement’ georganiseerd. In samenwerking met de National History afdeling van de BBC, verzorgt de Attenborough Studio educatieve evenementen. Op de museumsite staat de agenda voor liefhebbers van de ervaringen van presentator Sir David Attenborough. [caption id="attachment_341066" align="aligncenter" width="450"] Twee dodo's in de vitrine met uitgestorven en bedreigde diersoorten. Boudewijn Buch was jaren op zoek naar de Dodo.© foto Wilma L.[/caption] Het Natural History Museum is dagelijks geopend van 10.00 tot 17.00 uur. Alleen tijdens de kerstdagen (24 t/m 26 december) is het museum gesloten. Je kunt gratis naar binnen. Vanwege de grote belangstelling wordt aangeraden om vooraf online een time-slot vast te leggen. Natuurhistorische musea in Nederland en België Zowel in ons land als in België hebben we enkele musea die ook een natuurhistorische collectie hebben. Het bekendste is, ook mede door de expositie van een dinosaurus, Museum Naturalis in Leiden. Velen zullen dit museum kennen vanwege de tentoonstelling T-Rex in Town (2018-2019). In Rotterdam kun je naar het Natuurhistorisch Museum Rotterdam en het derde museum van dit type staat in Maastricht het Natuurhistorisch Museum Maastricht. In de Belgische hoofdstad Brussel vind je het Museum voor Natuurwetenschappen. © tekst en foto’s Wilma Lankhorst © gebruik van de afbeeldingen met dank aan en toestemming van het Natural History Museum.
Alles goed en wel over die goedgelovigheid over de wolf, maar de zo raken we wel volgzame schaapjes kwijt.
Okee, ‘lost’ betekent eigenlijk ‘verdwaald’, maar iemand die de weg kwijt is, kunnen we toch als verloren beschouwen?
Kijk en luister naar het hartverscheurende ‘Lost sheep’ van Adrian Munsey.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.
Er was eens, heel lang geleden, een opvoedkundige die ontdekte waarom de jeugd van destijdswoordig zich zo verveelde. Saai, klaagden zij. Zo saai.
De opvoedkundige keek eens naar wat de jeugd allemaal had. De jeugd had alles! Ja, zelfs een toekomst! Kom daar vandaag nog maar eens om…
Had de jeugd echt alles? Nee, er miste iets. De opvoedkundige moest goed kijken maar zag uiteindelijk wat er mankeerde. Angst! De jeugd was nergens bang voor, want er wás niets om bang voor te zijn.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Waarom zou je zoeken naar een eigen geluid als dat geluid al bestond in de jaren zestig? Je hoef alleen maar het stof eraf te blazen, wat aanpassen aan de eigen tijd, wat moderniseringen, elektronica, en voila, lekkere nostalgische soul die niet zou misstaan in een James Bond film. Een genrestukje van de Yeah Yeah Yeahs, maar aanstekelijk gedaan.
Dat een mens sterft, is de bedoeling van het leven. Maar…..
… (excuus voor de cliché tranentrekker) alle mensen die omkomen door oorlog, honger, klimaatopwarming, pandemieën, milieuvervuiling, zijn ongeacht hun leeftijd te jong om dood te gaan.
En daar dan weer een prettig, funky muziekje over?
Jamiroquai – Too Young to Die.
Zij maakt een gat in het hek en laat haar ellendige gevangenis achter haar. Maar ja, waar te gaan? Zoveel was er tot aan de horizon niet meer te zien. Een door hebzucht kaalgevroten wereld…
Dan maar naar Mars?
Singer-songwriter Alice Phoebe Lou bezingt de onrust van iemand die zich in deze roerige wereld niet meer thuisvoelt, maar ook niet goed weet waar ze heen kan.
Of dit een autobiografisch liedje is vermelden de annalen niet. Maar Alice Phoebe Lou lijkt wel een ietwat rusteloos bestaan achter de rug te hebben. Geboren in Zuid-Afrika, een uitstapje naar Parijs gemaakt en de boterham verdiend als fakkeljongleur.
Veel muziek is er online of op de streamingdiensten niet te vinden van het Zweedse duo 7ebra, terwijl ze toch een hele set speelden op het festival Left of the Dial afgelopen weekend. Tot hun debuutalbum begin 2023 moeten we het dus doen met dit ene nummer. Op het festival werden ze aangekondigd als iets dat klinkt als Zero 7 of Air, maar dat hoor ik nou net weer niet in dit nummer. Toevallig viel mijn oog op het feit dat hun producer de ‘huisproducer’ van The Cardigans was, en ja, daar lijkt het ook wel een beetje op.
Ach, de Waddenzee…
De veel te vroeg (2010) overleden Willem Breuker schreef de Waddenzeesuite voor de documentaire ‘De Platte Jungle’ van Johan van der Keuken.
Wie geïnteresseerd is in die documentaire (1978): kijk en luister, zoek de verschillen (niet zo heel moeilijk) én de overeenkomsten met heden.
De zee
De zee kun je horen
met de handen voor je oren,
in een kokkel, in een mosterdpotje,
of aan zee.-Judith Herzberg-
Dat is mooi verwoord door Judith Herzberg. Alleen nu had haar gedicht uitgebreid kunnen worden met een nieuwe laatste regel: de zee kun je ook horen in de Melkweg tijdens het Amsterdam Dance Event.
Maar dan hoor je eigenlijk niet de echte zee. De golven die je hoort komen uit de modulaire analoge synthesizer, de Buchla 200e van de Amerikaanse elektronische muziek pionier Suzanne Ciani. Pionier? Ja, mevrouw is inmiddels al 76 jaar. Normaal staat ze in haar eentje op het podium achter de knoppen, schuifjes en de stekkertjes en de plugjes, maar nu staat er een groot orkest: strijkers, harp, blazers, vleugel, vibrafoon en het slagwerk, plus een dirigent: Simon Dobson.
Sevdaliza schreef deze maand het nummer ‘Woman Life Freedom’ voor onderdrukte vrouwen overal ter wereld. “I stand proud as an Iranian woman and I am supporting the fight of my sisters who shed their blood, hair, hearts and brains to give us all the hope, that one day, we will be free.” De gesproken tekst halverwege en aan het eind is van Marjane Satrapi, de Frans-Iraanse auteur, meest bekend van haar graphic novel Persepolis.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.