Ergens in de reacties kwam vorige week het verwijt voorbij dat Sargasso kunstzinnige muziekjes zou plaatsen. Daarom (en gewoon omdat het kan) op deze vrijdag een volstrekt plat werkje van de Duitse dj Manian. Met een even plat, maar wel grappig clipje, vooral dankzij een zangeres die zichzelf niet al te serieus neemt.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
“Ik ben een Marokkaan en ik heb een fokking gouden kalf in mijn hand.” Weet u het nog? Dat was acteur Nasrdin Dchar die het kalf kreeg voor zijn acteerprestatie in Rabat.
U mag één keer raden wie die film geregisseerd heeft.
Heel juist, Jim Taihuttu, onze Zomergast van vanavond. U kent hem alvast beter dan u dacht. Vorig jaar ging zijn film Wolf in premiere. Eerder maakte hij de korte films Caresse en Wladimir.
U kent Taihuttu echter ook van zijn werk als DJ ‘Jim Aasgier’; iets met krokobillen?
Meer info hier. Recensie uitzending hier.
Zorg dat u even na achten uw pijp gestopt heeft, zodat u los kunt gaan in de reactiepanelen.
Beeld: Eftihia Stefanidi, cc Flickr
OPINIE - Traditioneel worden ze de “Elgin Marbles” genoemd, maar een slimme, ongetwijfeld Griekse, taaltacticus heeft het woord “Parthenon Marbles” bedacht om te benadrukken dat het gaat om kunstwerken die behoren in de tempel op de Atheense akropolis. De prachtige marmeren reliëfs zijn momenteel in het British Museum maar Griekenland wil ze terug. De bovenste verdieping van het enkele jaren geleden in Athene geopende, prachtige Parthenonmuseum is alvast ingericht om ze terug te verwelkomen. Natascha Neef legde gisteren uit waarom ze weer naar Athene moeten.
Laat vooropstaan staan dat ik eigenlijk al haar argumenten hout vind snijden. Ik heb in het oude Akropolismuseum – dat met zijn beperkingen overigens ook zijn charmes had – wel eens een petitie getekend waarin de Britten werden opgeroepen de stukken terug te geven. Nu ik erover denk, geloof ik dat ik daar voor het eerst de naam “Parthenon Marbles” tegenkwam.
U voelt echter al aankomen dat ik aan de kwestie ook een andere kant ontwaar.
De Grieken willen de reliëfs terug omdat het gaat om werelderfgoed. Het omgekeerde is echter ook waar: juist omdat het werelderfgoed is, is het van universele waarde en past het ook in de collectie van universele schoonheid die het British Museum is. De secundaire context is in het geval van de Elgin Marbles even zinvol als de primaire. Als er een petitie zou zijn om het British Museum te laten blijven wat het is, zou ik ook die tekenen.
Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.
De IJslandse band Mezzoforte had in 1983 een eenmalige wereldhit met Garden Party. Dertig jaar later zijn ze nog alive and kicking.
Stilte. Wat valt daar nou nog over te zeggen?
Mark Rothko – Red and Violet over Red, 1959.
Robert Ryman – Untitled 1965-1966
Dick Berckenkamp – Frozen Time, 2012
Sarah van Sonsbeeck – One cubic meter of broken silence, 2009
Levi van Veluw – Origin of the beginning, 2012
“The awkward silence and dark colour suggest uncomfortable underlying tensions and emotions”.
P.J. Cokema
OPINIE - Ze zijn al jaren inzet van een conflict tussen de Griekse en Britse regering: de Elgin (tegenwoordig vaak ook: Parthenon) Marbles, een verzameling marmeren friezen en metopen van de Acropolis, plus een van de Kariatiden van het Erechteion in Athene. Het is tijd dat deze kunstvoorwerpen terugkeren naar Griekenland, vindt Natascha Neef.
Betoverde meisjes
Het weghalen van de fragmenten is al vanaf het begin omstreden. Vooral de diefstal van de Kariatide, een gebeeldhouwde pilaar in de vorm van een vrouwenfiguur, zette kwaad bloed bij de negentiende-eeuwse Grieken. Volgens een mythe zijn de beelden betoverde meisjes die weer tot leven zouden komen als de Turkse bezetters uit Griekenland vertrokken. Bijgelovige Atheners meenden zelfs nachtelijke klaagzangen te horen van de achtergebleven korai, die treurden om hun verloren zuster.
Griekenland heeft talloze pogingen ondernomen om de Parthenon Marbles terug te halen. De Griekse koning Otto probeerde tussen 1835 en 1842 de sculpturen terug te kopen van Engeland, met minder belangrijke oudheden als ruilmiddel. Melina Mercouri maakte zich als Grieks minister van Cultuur (1981-1989 en 1993-1994) sterk voor een terugkeer van de Parthenon Marbles naar Athene. Ook voormalig cultuurminister en huidige premier Antonis Samaras pleitte voor teruggave. Zonder enig resultaat, want Engeland weigert afstand te doen van de beelden.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Een Duitse producer rijdt een Roemeens dorpje binnen, hoort een stel zigeuners musiceren en denkt: da’s goed, dat moeten meer mensen horen. En zo werd Fanfare Ciocărlia een van de internationale gezichten van de Balkan beat. Hun bekendste nummer is Asfalt Tango, maar daar zit geen clipje bij.
De Australische Anne McCue kwam ooit als eens voorbij op een vrijdag, maar is desondanks nog lang niet bekend genoeg in Nederland. Een nieuwe introductie is dan ook volledig gerechtvaardigd.
In vervolg op de Zomergasten: Rotterdamse nederhop van DuvelDuvel met een clipje door Jim Taihuttu’s Habbekrats.
Michael Lucarelli speelt een eenvoudige Malagueñas ergens op een zoutvlakte. Simpel concept, maar het werkt.
We kennen hun gezichten beter dan hun boektitels, die hooguit opstapjes zijn naar de schijnwerpers. Nog even en schrijvers hebben geen boeken meer nodig. […]
Wat schreef Nico Dijkshoorn ook al weer? Noem twee titels van Bart Chabot. Wat schreef Johan Fretz? Anton Dautzenberg? Denk ook aan Akyol Özcan (‘de nieuwe Jan Cremer’), die we vooral als tv-gast kennen […]
De tijdgeest zegt dat auteurs geen boeken meer nodig hebben.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
