Salvation sat and crossed herself, called the devil partner; Wisdom burned upon a shelf 'Who'll kill the raging cancer?' Seal the river at its mouth, take the water prisoner; Fill the sky with screams and cries, bathe in fiery answers RECENSIE - Wat vindt de geest van True Detective toch wonderwel uitdrukking in Townes van Zandts white trash countrypoëzie. Op het oog zitten we in een detectivethriller over een seriemoordenaar op het platteland van het arme Amerikaanse Zuiden. Maar deze genreoverschrijdende southern gothic van literatuurwetenschapper Nic Pizzolatto weet de kijker voortdurend moeiteloos van het ene been op het andere te zetten:
In de beste Franse traditie is Zebda een kruising tussen een band en een actiegroep. Ze scoorden een internationale hit met ‘Tomber la chemise’, maar scoorden ook ooit twaalf procent in de gemeenteraadsverkiezingen van Toulouse, goed voor vier zetels (die anderen voor hen innamen).
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
COLUMN - Zo’n half jaar geleden was Dong Nguyen in één klap wereldnieuws én miljonair. Door het maken van een ingenieus en verslavend spelletje dat ‘Flappy Bird’ heette, veranderde plotseling zijn leven. Hele volksstammen waren kortstondig in de ban van de meesterlijk simpele app, die elke middelbare schoolleerling op zijn of haar smartphone bleek te hebben.
Tijdens de lessen besprak ik met mijn leerlingen wat vooraf ging aan de totstandkoming van de ‘Flappy Bird’-app. Het spelletje werd ontleed en ze kwamen erachter dat de maker van de app verstand moest hebben van ontwerpen, marketing en computers. Daarnaast moest hij doelen stellen en een enorm doorzettingsvermogen hebben om de app te realiseren en tot een hit te maken.
Hierbij haalde ik ook aan dat wanneer je succesvol wilde worden, je niet per se hoefde te voldoen aan alleen maar hoge opleidingen en uitmuntende cijfers. Wanneer je een droom najaagt, passies hebt en in staat bent om creativiteit aan het licht te brengen, kun je het ver schoppen in de maatschappij van de toekomst, onderwees ik de leerlingen, die opeens met andere ogen keken naar de populaire app die een onvervalst ‘less is more’-principe uitstraalde. Korte tijd later trok Nguyen zijn spel én zichzelf terug in de anonimiteit. Hij was publiek bezit geworden. ‘Flappy Bird’ stierf een snelle dood. Nog voordat het vogeltje ten hemel kon vliegen, was hij al begraven.
Nu is reeds (per 21 augustus) het vervolg op het meedogenloos verslavende spelletje ‘Flappy Bird’ uit: ‘Swing Copters’. Herkenbaar aan de bijna identieke, staccato jaren ‘80 looks die het overleden ‘Flappy Bird’-spelletje kenmerkte. Alleen is nu een soort mannetje met een propeller op zijn hoofd de nieuwe hoofdfiguur en wordt het spelletje in verticale richting gespeeld. Als bijna letterlijke klap op de vuurpijl, moet je tijdens het spelen van het spel oppassen voor zwaaiende hamers die je ten gronde (lees: ‘Game Over’) willen slaan.
RECENSIE - Ik zag iets wat mijn voorstellingsvermogen te boven ging. Een soort magie. Geen goocheltruc, want bij een goocheltruc weet je dat het niet waar is. Wat hier gebeurde, dat zag je meteen, was wat het was: kunstenaar Nick Steur zette stenen op elkaar die onmogelijk op elkaar konden blijven staan. Al sinds zijn vroege jeugd stapelt hij stenen. Kennelijk is hij zo goed geworden in het vinden van het zwaartepunt dat hij stapels kan maken die de wetten van de zwaartekracht negeren. David van Reybrouck vertelde dat hij Nick Steur in Oostende aan het werk had gezien, op een snikhete dag, en dat hij zich aanvankelijk vooral verwonderde over het acrobatische aspect, maar dat hij dit na verloop van tijd kon loslaten en kon genieten van de pure, meditatieve schoonheid. “Dit is Rothko, voor mij”, zei hij. “Leg uit”, vroeg Wilfried de Jong. “Maar Wilfried, hoe moet ik dit nu uitleggen?”, vroeg Van Reybrouck.
Aan het begin van deze laatste aflevering van Zomergasten 2014 legde Van Reybrouck uit hoe hij te werk was gegaan. Hij wilde geen strak betoog houden. Hij had fragmenten gekozen met onderwerpen die de coulissen van zijn schrijverschap vormden. Daarin was hij zeer intuïtief te werk gegaan. Deze avond zou als een jazzimprovisatie zijn. Het ging niet om het doel, maar om de weg. “Een zwerver kan nooit verdwalen”, zei hij. Je zou zeggen: dat moet Wilfried de Jong, jazzliefhebber, toch als muziek in de oren klinken. Maar Wilfried de Jong houdt niet van dwalen. Waar David van Reybrouck al beeboppend allerlei zijpaden van de schoonheid en de troost insloeg, daar lukte het Wilfried de Jong maar niet om van het pad af te raken. Dat lukt hem nooit: dwarsverbanden leggen, grote stappen maken en het overduidelijke ontstijgen. Hij vraagt het liefste naar de bekende weg.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
Pale, uit Londen, heeft nog niet veel muziek uit, maar Too Much is een behoorlijk catchy elektropopdeuntje.
COLUMN - Gisteren beweerde iemand in mijn nabije omgeving uit zeer betrouwbare bron te hebben vernomen dat voormalig Zomergast Reinbert de Leeuw zich in zijn leven nooit heeft overgeleverd aan de geneugten der vleselijke liefde. Doet deze kennis (waarvan wij de waarheidsgetrouwheid nooit kunnen controleren) enigszins ter zake? Vertelt het ons iets wezenlijks over Reinbert de Leeuw, iets wat we kunnen gebruiken om hem beter te leren begrijpen? Voor mij werpt het een net wat intensiever licht op m’n observatie dat Reinbert de Leeuws relatie tot muziek religieus van aard is. Een celibatair leven voor de muziek. Verder is het natuurlijk vooral een smeuïge roddel.
Doch dit geheel en al terzijde. Want eigenlijk wilde ik het met jullie hebben over de vijfde en laatste aflevering van Zomergasten: David van Reybrouck. Op papier wat mij betreft de interessantste. Hij weet veel, kan goed babbelen en heeft interessante opvattingen. Bijvoorbeeld over de toekomst van de democratie.
Met Congo: een geschiedenis had hij het soort boek geschreven dat iedereen in zijn boekenkast wilde hebben, maar bijna niemand heeft uitgelezen (tenminste, dat geldt voor iemand in mijn omgeving, en daaruit meen ik te mogen concluderen dat het voor het overgrote deel van de mensheid geldt). Hij was mede-oprichter van de G1000, een evenement waar 1000 gewone burgers bijeenkomen om oplossingen te bedenken voor de diverse crisissen die België rijk is. En voor De Correspondent is hij correspondent Democratie, Cartografie en Conflictanalyse. Hij schijnt bijzonder veel waarde te hechten aan orde en netheid. Heeft een knipperlichtrelatie. Maakt deel uit van Het Brussels Dichterscollectief. Is graag onder de mensen, maar ook graag langdurig alleen. Studeerde archeologie omdat hij dan én met zijn neus in de boeken én met zijn handen in de grond kon wroeten. Zal de regie stevig in handen willen houden.
Zijn zondagsschilders luie beroepskunstenaars die één dag in de week werken wel genoeg vinden? Of zijn het amateurs die hopen op een mooie zondag in een of ander galerietje ontdekt te worden?
Het etiketje amateur of professioneel is in de kunst lastig te plakken. Is elke kunstenaar met een diploma van een erkende kunstopleiding op zak een professional? Of is elke kunstenaar die geld voor zijn werk vangt een beroeps?
Is een werkloze gediplomeerde kunstenaar nog steeds een professional als het werk voornamelijk bestaat uit verplichte sollicitaties en de hovenier uithangen bij de gemeentelijke plantsoenendienst?
Of spreken we ook van een professionele kunstenaar als het gaat om een nijvere schoenmaker die op de lokale kunstvereniging wekelijks een doekje presteert, door een kunstbobo is ontdekt en nu zijn leest aan de ezel heeft gehangen?
Vooralsnog zijn zondagsschilders amateurkunstenaars. Volgens de Monitor Amateurkunst 2013 (pdf) doet 41 procent van de Nederlanders van 6 jaar en ouder in de vrije tijd aan kunst. Beeldende kunst (20%) en muziek (18%) zijn veruit de populairste hobby’s. Men doet het vooral voor de lol en minder om er mee naar buiten te treden. Gevraagd naar de motieven zegt 50% het (helemaal) niet belangrijk te vinden de artistieke prestaties aan publiek te laten zien, horen of lezen.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Zo, na de zoete gospel van gisteren is het tijd voor een potje death metal. Nile komt uit South Carolina en speelt een subgenre dat technical death metal heet. Persoonlijk vind ik dit helemaal niks, maar ik hoor graag uw mening.
Jihadisten die van het Westen naar het Midden-Oosten gaan, bestellen eerst “Islam for dummies” bij Amazon. Als het niet zo zulke verschrikkelijke gevolgen zou hebben, had je er om kunnen lachen.
Richard Attenborough overleden
Bluegrass Gospel, tot ik er op stuitte, wist ik niet eens dat het bestond. Doyle Lawson is een van de groten in het genre – hij was al lekker bezig toen hij in 1985 het licht zag. Waarschuwing voor u op ‘play’ drukt: het is heel, heel zoet Amerikaans.
Cherry Filter is groot in de Koreaanse rockscene. Niet bijzonder goed, maar wel leuk om eens te horen waar ze daar mee bezig zijn naast mainstream K-Pop.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.