In de actuele discussie over ware en veronderstelde vrouwonvriendelijkheid konden ook een paar wereldberoemde museumstukken, waaronder het beroemde, oeroude, overgeproportioneerde vruchtbaarheidsbeeldje Venus van Willendorf, niet ieders toets der kritiek doorstaan. Wat tot mijn verbazing - voor zover ik weet - geheel buiten schot is gebleven is een motief in de beeldende kunst dat luistert naar de exotische naam 'Sheela na Gig'. Dit zijn gebeeldhouwde figuurtjes die gedurende de Middeleeuwen geplaatst werden in muren van kerken, kastelen, stadsmuren en dergelijke, voornamelijk in Ierland (101), Engeland (45), Frankrijk, Spanje en zelfs in Nederland: de Dikke Sheela van Zutphen. De Sheela na Gig is geen middeleeuwse christelijke heilige, maar een voorstelling van een vrouwenfiguur die uitgesproken pornografisch is: wijdbeens met een grote, openstaande vulva, waarbij de schaamlippen ook nog eens worden opengehouden door de handen van de figuur zelf, en met expliciet gesculptuurde (maar niet overdreven grote) borsten, en soms houdt zij haar rechterhand op een zekere plaats waarbij ik het aan de fantasie van de toeschouwer overlaat te bepalen wat zijn daar aan het doen is.
Oef. Gibson failliet. Dat is toch wel heftig.
… the generation that aspired to be rock guitar gods like Led Zepplin’s Page have lost their mojo. Despite the success of Jack White, Gary Clark Jr and analog-rock bands like The Black Keys, the new generation of musicians are more likely to be masters of DJ technology…
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Kunstenaaars willen zich nog wel eens met het ongrijpbare bezighouden. Neem nu de wolk. Symbool voor lucht, licht en vluchtigheid. En natuurlijk van meesterlijke oud Hollandse luchten.
Ontelbare keren geschilderd, gefotografeerd en vorm gegeven, dus wat bezielt een kunstenaar alweer een wolk te produceren? Misschien ligt de verklaring daarvoor in de wolk zelf: eindeloze herhaald, maar niet één keer hetzelfde.
In al haar verscheidenheid is de vorm van de wolk natuurlijk archetypisch. Het maakt dan ook niet uit met welk materiaal een wolk wordt gemaakt, zolang er maar ronde, bobbelige vormen in te zien zijn. In sommige kunstwerken versterkt het materiaal de symboliek van de wolk.
Vluchtigheid, in de zin van komen en gaan. Dat past goed bij een treinstation. In 2013 op het station St. Pancras in Londen en in 2015 op het hoofdstation in Lille hingen wolken die als zwevende tapijten de reizigers meenamen. Ze symboliseerden tevens de vraag hoe mensen omgaan met het zo levensbelangrijke water op aarde.
Lucy en Jorge Orta – Cloud Meteoros, 2013.
John Körmeling kreeg de opdracht om voor zes treinstations een wolk van een ontmoetingspunt te maken.
John Körmeling – meeting point De Wolk (hier in Rotterdam),
COLUMN - Regisseur Lotte de Beer heeft in het Amsterdamse Compagnietheater een gekuiste Zauberflöte neergezet. Zoveel mogelijk gekuist van racisme. Berucht (maar dat ook pas sinds kort) is de figuur van Monostatos, de tempelwachter van de tovenaar Sarastro. Een zwarte man, volgens het libretto. En ook nog eens gemeen en onbetrouwbaar – maar dat komt vaak voor. En ondertussen zingt hij ook nog een aria waarin hij het betreurt dat hij geen vrouw kan krijgen omdat-ie zo zwart is.
Ik weet niet wat De Beer met Monostratos heeft gedaan (ik ben geen Mozartfan) maar enig wieden om de moderne mores tegemoet te komen is hier op zijn plaats. (Ik vertel straks waarom.) Tegenstanders van dergelijke ingrepen roepen dan dat het meesterwerk van het genie Mozart wordt aangetast (maar dat voel ik dus niet zo) en dat het werk niet over racisme gaat maar een allegorie is op de Vrijmetselarij. Wat een irrelevant argument is. Mein Kampf (hier alvast mijn eerste Godwin) gaat ook hoofdzakelijk niét over de joden.
Het politiek corrigeren van muziek heeft zijn grenzen. Misschien dat Die Zauberflöte nog met wat coupures op smaak kan worden gebracht; van een werk als Les Indes Galantes van Rameau zou alleen de ouverture overblijven. Maar alles bij elkaar zijn vreemde kleurtjes zeldzaam in de opera; veel ‘actueler’ (en opera wil actueel zijn) was de aanwezigheid van joden.
Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.
Lang leve de hippies.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
Lekkere death metal uit Finland. Met melodieus, zelfs wat vrolijk gitaarwerk. Typisch zo’n bandje dat onterecht nooit is doorgebroken, en op een gegeven moment de (Finse houthakkers)bijl er maar bij neergooit. Ik zag ze recent in een concertagenda staan, dus volgens mij zijn ze weer bij elkaar. Wat wat dan wel weer mooi is. Net als, uiteraard, dit nummer.
Wanneer u bovenstaande clipje bekijkt zou u allicht kunnen denken dat Jill Barber een vergeten chansonnière uit de jaren vijftig of zestig is. Maar dat klopt dus niet. Jill Barber is een veelzijdige Canadese singer/songwriter die voor de gelegenheid in een ouderwets Frans jasje is gekropen. Het liedje is van oorsprong Italiaans (oudste opname).
Trio Mandili zijn drie Georgische meiden van de Youtube-generatie, die traditionele folk combineren met vrolijke selfieclipjes. Klik hier als u wilt weten hoe Georgische folkreggae klinkt.
De Angolese muzikant Bonga, artiestennaam van José Adelino Barceló de Carvalho, heeft meer dan dertig albums op zijn naam staan (net als het oude Portugese record op de 400 meter). Zijn activisme voor de onafhankelijkheid van Angola, indertijd nog een Portugese kolonie, leverde hem ballingschap naar Rotterdam op. Daar nam hij in 1972 bovenstaand nummer op. Luister ook dit geweldige duet met Cesare Evoria, de grande dame van de Kaapverdische muziek.
De New Formosa Band mengt traditionele Taiwanese folk met popinvloeden. Hierboven gaat er ook een flinke scheut tango doorheen, met een bijzonder resultaat.
Fred van Zegveld had een Hammond orgel en daar was hij zo blij mee dat hij het instrument achter zijn naam op de albumhoes zette. Op zich geen gek idee, want het Hammond orgel is een nogal dominant instrument, waarmee ieder deuntje vanzelf een nerveuze, psychedelische textuur krijgt. Zoals dat hierboven. Voor de liefhebber: hele album. Fred treedt overigens nog altijd op, meestal met accordeon, als de helft van Duo Galantis, vertolkers van het Rotterdamse levenslied.
Gangstagrass komt uit New York en brengt, zoals de naam al enigszins suggereert rap in combinatie met bluegrass. Voor de hand ligt het niet, maar dat zeiden ze van Run DMC met Aerosmith ook.